Rings of smoke through the trees

Βότσαρη και Παντοκράτορος

2012-01-12T08:04:00.000+02:00

Θυμάμαι το Back to the Future. Αλλά δεν θυμάμαι σε ποιο από τα τρία μέρη ήταν η συγκεκριμένη ιστορία. Ο Μάρτι ΜακΦλάι επέστρεψε σε ένα εναλλακτικό παρόν όπου όλα είχαν πάει κατά διαόλου. Κάπως έτσι είναι τα πράγματα μετά από ένα μάλλον σουρεάλ διάλειμμα: Θήβα, Διδυμότειχο, Λαγός, ξανά Διδυμότειχο, Καναδάς και λίγο πριν την τελική επιστροφή, Αυλώνας. Κάπου εκεί μέσα παρεμβάλλεται μία μεγάλη βόλτα στον Βόρειο Έβρο. Ενδιαφέροντα όλα αυτά, αλλά κυρίως ενοχλητικά. Όχι βέβαια ότι τρέχει και τίποτα. Τα αναμενόμενα με μερικές δυσάρεστες εκπλήξεις για να είμαστε στην τσίτα. Η επιστροφή έχει περισσότερη ουσία. Αυτές τις μέρες μίλησα με κάποιους παλιούς φίλους. Το ίδιο ακριβώς συναίσθημα, αλλά αυτή τη φορά με μια προσθήκη πικρίας. Δεν μπόρεσε κανείς να αντισταθεί στον χρόνο. Μικρές προσωπικές ιστορίες που συσσωρεύονται στην πλάτη του καθενός. Θα έλεγε κανείς ότι έλαβαν χώρα αλλαγές ή έστω -αν ήθελε να είναι ευγενής- ωρίμανση χαρακτήρος. Αλλά είναι φορές που σκέφτομαι ότι θα ήμασταν καλύτερα χωρίς την ενηλικίωση και τα συναφή. Υπάρχει και μια πίσω πόρτα που προσφέρει διέξοδο. Όμως στην παρούσα φάση είναι σαν να μας φυγαδεύει κάποιος. Εν τέλει το βλέπω ότι προς τα κει πάει το πράγμα. Και θα κρατήσω τις παλιές ιστορίες και μερικά τραγούδια να θυμάμαι.

Όπως και να'χει, προς το παρόν μένουμε στο σημείο επιστροφής και για τα κατοπινά βλέπουμε.

Αφιερωμένο στους φίλους που' χουνε σκορπίσει.

Μικρές ιστορίες

2011-05-07T00:21:00.002+03:00

Κοίταζα ένα σετάκι στο ebay και από τις τρεις μου άρεσε περισσότερο η μία. Αυτή ήταν που είχε και το crack στο shank. Έχει ενδιαφέρον το πόσες (αλλά κυρίως το ποιες) πίπες βρίσκεις σε άριστη κατάσταση στην αγορά των estates. Και αναρωτιέμαι το γιατί τελικά αυτές οι πίπες πουλήθηκαν. Κάπνιζαν άσχημα? Ο πρώην ιδιοκτήτης αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα? Έκοψε το κάπνισμα? Ή τελικά αντιμετώπιζε το σπορ της συλλογής ως επένδυση, με τον ίδιο τρόπο που ο χρηματιστής αγοράζει και πουλά αέρα?

Βέβαια, στην περίπτωση της πίπας, αέρα δεν βρίσκει κανείς. Ίσως λίγο καπνό, αλλά σκέτο αέρα όχι. Αν και κατά περιόδους σκέφτομαι ότι η μεταπωλητική αξία της πίπας έχει κάποια σημασία, δεν μπορώ να δω τη συλλογή ως επένδυση. Δεν έχω στην κατοχή μου, άλλωστε, ούτε μία πίπα που να στέκεται ως "συλλεκτική" με βάση τα αυστηρά κριτήρια των καθιερωμένων συλλεκτικών κύκλων. Το αν μια μέρα θα γίνω νομάρχης, βέβαια, θα το δείξει κι ο καιρός. Πάμε όμως πάλι στη μεταπωλητική αξία. Νομίζω πως έχει νόημα να την αναλογίζεται κανείς όταν αγοράζει μία πίπα που στοιχίζει πολλά τάλαρα. Διότι μπορεί να αποφασίσει κάποια στιγμή να την πουλήσει. Κι εδώ προκύπτουν διάφορα ζητήματα. Παραθέτω δύο παραδείγματα όπου το αγοραστικό κοινό καθίσταται περιορισμένο. Στην πρώτη περίπτωση, μιλάμε για τις λεγόμενες ultra high end. Είναι σχετικά λίγοι εκείνοι που έχουν τα χρήματα να αγοράσουν μία τέτοια πίπα. Και ακόμα λιγότεροι εκείνοι που προτίθενται να διαθέσουν ένα τέτοιο ποσό "για ένα κομμάτι ξύλο". Στη δεύτερη περίπτωση, έχουμε τους νεοεισαχθέντες στον χώρο του καπνοσυριγγισμού τεχνίτες. Αυτοί είναι συνήθως τεχνίτες που έχουν φτιάξει λίγα κομμάτια και βρίσκονται στην αρχή της καριέρας τους. Για κάποιον λόγο, έχουν αρχίσει να γίνονται γνωστοί στους πιπικούς κύκλους. Αυτό είναι τόσο εύκολο όσο και δύσκολο, μέσω του διαδικτύου (αν αφιερώσει κανείς μία μέρα να ψάξει, θα διαπιστώσει ότι οι ανεξάρτητοι κατασκευαστές που διατηρούν ιστοσελίδα είναι πολύ περισσότεροι απ' όσο φαντάζεται). Οι τιμές τους ξεκινούν από $200 και πάνε λέγοντας (πάνε φτιάξε και κάνα καφέ, μια που το'φερε η κουβέντα). Κάποιοι από αυτούς εξελίσσονται και καθιερώνονται. Οι περισσότεροι όμως, καλώς ή κακώς, κάνουν την περασιά τους και από δω παν' κι άλλοι. Και οι κάτοχοι των πιπών τους, έχουν πλέον κομμάτια με εξαιρετικά χαμηλή μεταπωλητική αξία, αναλογικά με τα χρήματα που έδωσαν για να αποκτήσουν τις πίπες καινούριες.

Γενικά, όμως, μιλώντας και ξεφεύγοντας λίγο από το οικονομικό ζήτημα, αναρωτιέμαι συχνά για την ιστορία ενός estate κομματιού. Από πόσα χέρια μπορεί να πέρασε, ποιοι την κάπνισαν και γιατί πουλήθηκε μία, δύο ή περισσότερες φορές. Πώς έγινε αυτό το crack στο shank και πώς αντέδρασε ο καπνιστής της. Στεναχωρήθηκε καθόλου ή ψέλλισε "στ' αρχίδια μου"? Ποιοι καπνοί είναι εκείνοι που άφησαν τα αποτυπώματά τους στο μπωλ της (αυτά που προσπαθώ να βγάλω με τη βία, χρησιμοποιώντας αλάτι και οινόπνευμα τώρα)? Πώς έγινε αυτή η μεγάλη γρατζουνιά στο μπωλ που κάθε φορά που την καπνίζω μου σπάει τα νεύρα? Και κάποιες φορές που τεμπελιάζω, σκέφτομαι και τον τεχνίτη. Έχω μία ακάπνιστη Stanwell silhouette των αρχών του '80. Προσπαθώ να φανταστώ τον τεχνίτη να τη φτιάχνει στο Borup και να τρέμει λίγο το χέρι του, καθώς μεταχειρίζεται το ελεφαντόδοντο. Ή να περνά τη μαύρη βαφή και να την αφήνει να στεγνώσει, λίγα λεπτά πριν τελειώσει η βάρδια του. Και, τέλος, την ίδια την πίπα να σκονίζεται στο ράφι ενός καταστήματος, μέχρι αυτό να κλείσει και να την πακετάρουν μαζί με τα υπόλοιπα. Μετά από χρόνια, κάποιος βρίσκει ένα παλιό κιβώτιο και αποφασίζει να πουλήσει το περιεχόμενό του στο ebay. Κι ένας τύπος από την Ελλάδα κάνει το υψηλότερο bid 5 δευτερόλεπτα πριν κλείσει η δημοπρασία και κερδίζει. Η πίπα πακετάρεται εκ νέου και ταξιδεύει μέσα σε ένα άλλο κιβώτιο (πιο μικρό αυτή τη φορά και πριβέ) από τη Γερμανία στη χώρα μας. Και τελικά, η πίπα παραμένει ακάπνιστη, προφυλαγμένη μέσα στο αυθεντικό πουγγί της, για να ολοκληρωθεί το αστείο που κρατά περίπου 30 χρόνια.

Μέσα στη γλυκερή ατμόσφαιρα αυτής της ανάρτησης, σπάω το κεφάλι μου για να βρω κάποια ποιητική παρομοίωση που να ταιριάζει στο γενικότερο μελό κλίμα. Αναρωτιέμαι αν μπορώ να μιλήσω για πουτάνες. Αλλά η πίπα δεν έχει βούληση και σε κάποιες περιπτώσεις πληρώνεται άπαξ στη ζωή της για δυνητικά άπειρα γαμήσια. Ως ερωμένη δεν μπορώ να τη δω, αν και η εν λόγω παρομοιώση φοριέται πολύ από καπνιστές με έντονο ποιητικό οίστρο. Τις ερωμένες συνήθως δεν τις αγοράζεις, οπότε επιστρέφουμε (if __ then go to __) στην πρώτη εναλλακτική, αυτήν της πουτάνας, η οποία έχει ήδη απορριφθεί. Ο όρος "σκλάβα" φαίνεται να ταιριάζει καλύτερα, αλλά και πάλι κάτι δεν μου κάθεται καλά. Από τη μία, κινδυνεύει κανείς να κατηγορηθεί για παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ή, το λιγότερο, για οπισθοδρόμηση και από την άλλη, οι πίπες συνήθως δεν σπέρνουν χωράφια και δεν πλένουν τα πιατικά. Πολλοί αποκαλούν τις πίπες παιδιά τους, αλλά αυτό το βρίσκω αδόκιμο, αφού αφενός δεν τις έχουν δημιουργήσει αυτοί και αφετέρου δεν νομίζω να θέλει κάποιος να βάζει φωτιά στους απογόνους του, εκτός κι αν μιλάμε για ψυχοπαθολογία ή κάποιον θρησκευτικό μύθο.

Καταλήγω, λοιπόν, στο να μην κάνω χρήση παρομοίωσης, δεδομένης της πνευματικής μου ένδειας, αφού δεν μπορώ να βρω την αρμόζουσα. Οι πίπες μας συντροφεύουν, αλλά δεν είναι σύντροφοι. Είναι αντικείμενα που φροντίζουμε, που τα συνδέουμε με γεγονότα και που μας προσφέρουν απόλαυση. Αντικείμενα που φέρουν στοιχεία τέχνης και τεχνολογίας. Ανθεκτικά εργαλεία καπνίσματος, που διευρύνουν το φάσμα της απόλαυσης σε περισσότερες της μιας αισθήσεις. Μικρά πάθη, τα οποία κρύβουν μικρές ή και μεγάλες ιστορίες.

Mid range grain III

2011-04-28T08:17:00.007+03:00

Mid range grain II

2011-04-17T08:40:00.004+03:00

mid range grain I

2011-04-11T08:04:00.001+03:00

Τέλος εποχής

2011-02-22T20:50:00.000+02:00

Αναρωτιέμαι αν μπορεί κανείς να ορίσει το τέλος ή το σημείο καμπής. Ή, τέλος πάντων, ένα από τα ενδεχόμενα σημεία καμπής. Το δύσκολο εδώ είναι ότι πρέπει να έχει ο επίδοξος ιστοριογράφος μία κάποια βεβαιότητα. Εναλλακτικά, μπορεί να τα καταφέρει όντας αφελής και ζώντας στην ψευδαίσθηση της γνώσης. Κι ενώ οι αυθεντίες ψάχνουν ερείσματα σε πλήθος επιφάσεων, ο παρατηρητής παραδέχεται το πάθος του και πλέον επιθυμεί να γνωρίζει.

Και επειδή το θέμα είναι δύσκολο και βαριέμαι, επιλέγω ξανά την εύκολη οδό του τεμπέλη: χωρίς ούτε καν υποψία σημείου αναφοράς και με καμία αξίωση για σοβαρότητα στα λόγια μου. Ε, λοιπόν, είμαι πολύ άτυχος. Διότι δεν πάει πολύς καιρός που απέκτησα το πάθος του καπνοσυριγγισμού. Κι ενώ στην αρχή με καύλα εφήβου έπεσα με τα μούτρα, προσπαθώντας να γνωρίσω τα πάντα, προσφάτως έλαβε χώρα η πρώτη στάση. Είναι ωραίες οι στάσεις αυτές. Σαν να τελειώνεις ένα έργο και να το βάζεις στο συρτάρι. Σαν να σου σπάει τ'αρχίδια ο γείτονας τόσο πολύ πλέον, ώστε καρφάκι να μη σου καίγεται όταν στον διάδρομο φάτσα με φάτσα δεν τον χαιρετάς (κακή ανάμνηση και η αμηχανία στον σιωπηρό δίκλινο ανελκυστήρα). Είναι, θα έλεγε κανείς, μία μορφή ανακούφισης. Ε, την πρώτη φορά που μου συνέβη στην καπνιστική μου πορεία, ήταν με τις Stanwell. Την πρώτη φορά, πριν 4 χρόνια, που κάπνισα ένα καινούριο 207 DeLuxe, κατάλαβα πολλά. Ότι η πίπα παίζει ρόλο στην ποιότητα του καπνίσματος, ότι όλες οι πίπες δεν είναι ίδιες, ότι πολλές πίπες αξίζουν τα λεφτά τους (που τότε φαίνονταν πολλά), ότι υπάρχουν διακριτές κατηγορίες που ανταποκρίνονται στην τιμή, την ποιότητα κατασκευής και γενικά στην απόδοση, ότι η αγορά μιας πίπας δεν είναι πάντα λαχείο, ότι το logo δεν αφορά μόνο στο marketing και άλλα πολλά, τα οποία συμπλέκονται με κατοπινές εμπειρίες, διαπιστώσεις και επιβεβαιώσεις.

Στη μικρή αυτή πορεία, λοιπόν, εξέτασα και άλλα ενδεχόμενα. Πιο συγκεκριμένα, δύο άλλες σχολές: την ιταλική και την αγγλική. Εν τέλει, αυτή που πήρε την πρώτη θέση στις προτιμήσεις μου είναι η δανέζικη σχολή. Και εκεί προέκυψε το πρόβλημα, αυτή τη φορά οικονομικής φύσεως. Η δανέζικη σχολή δεν έχει αρκετά ανεπτυγμένο το κομμάτι μεταξύ των "mid range" και των "high end", δηλαδή καλοφτιαγμένες χειροποίητες πίπες με χαρακτήρα και καλές καπνιστικές ιδιότητες σε εύρος τιμής $100-$300, όπως συμβαίνει με άλλες σχολές (τρανό παράδειγμα οι Ιταλοί). Οπότε αναγκαστικά οι επιλογές είναι περιορισμένες, λόγω μικρού budget. Οι Stanwell (και ειδικά οι παλαιότερες) είναι μια καλή λύση για να αποκτήσει κανείς κλασικά δανέζικα σχέδια, χωρίς να διαθέσει πολλά χρήματα.

Κάπως έτσι μπορώ να περιγράψω, λοιπόν, την προαναφερθείσα στάση. Βρήκα μία εταιρεία της οποίας οι πίπες μου αρέσουν, καπνίζουν καλά (σταθερή ποιότητα) και οι τιμές τους είναι εντός των δυνατοτήτων μου. Και μόλις απέκτησα έναν κάποιον προσανατολισμό στη συλλογή μου, η εταιρεία κλείνει! Ναι, ok, δεν έκλεισε, απλά μεταφέρθηκε. Αλλά το κλείσιμο στο μυαλό μου δεν έχει να κάνει με την επωνυμία, αλλά με την εποχή (ή αν θέλετε την περίοδο - επί της ουσίας προσπάθειες μετάφρασης της λέξης "era"). Προχωρώντας λίγο παρακάτω, διαπιστώνω ότι το τέλος αυτής της περιόδου επί της ουσίας σφραγίστηκε με τη μεταφορά του εργοστασίου, αλλά ήταν εν εξελίξει εδώ και αρκετό καιρό. Βλέποντας κανείς τις σειρές hypnotic, mojo, easy pipe, vibe harslof, αλλά παράλληλα διαβάζοντας και τις πρόσφατες συνεντεύξεις του γενικού διευθυντή της εταιρείας (μιλάμε για τα τελευταία 3-4 χρόνια), κατανοεί πλήρως περί τίνος πρόκειται. "Αλλαγή προφίλ" λέγεται αυτό στη γλώσσα τους και μπορεί να είναι δικαιολογημένο. Οι άνθρωποι πρέπει να βγάλουν το ψωμί τους. Το αν αξίζει να μετατρέψεις τη θρυλική εργοστασιακή δανέζικη πίπα σε fashion item για να επιβιώσεις, είναι μία άλλη συζήτηση. Όπως και να έχει, αυτό αποτελεί την πραγματικότητα. Στον κόσμο όπου η παραγωγή και η κατανάλωση ανεβάζουν συνεχώς ταχύτητες, το shape 30 του Ivarsson μεταποιείται για να γλιτώνει ο παντογράφος μερικά λεπτά. Μπορεί να διαβάζει κανείς και να σκέφτεται "να κι άλλος ένας γερασμένος μαλάκας πριν την ώρα του που πάτησε τα 30 και νομίζει ότι κάτι ξέρει". Να σου πω κάτι, φίλε? Χέστηκα για τα κλισέ και τα συμπλέγματά σου. Το internet και το μετρό τα θέλω γρήγορα. Το μαγικό μηχάνημα που ξερνάει μία πίπα το δευτερόλεπτο δεν με ενδιαφέρει. Αλλά δεν είναι αυτό το κύριο ζήτημα. Κάτι άλλο είναι που με καταθλίβει. Έχω πάλι αυτήν την αίσθηση ότι δεν ανήκω στο πλαίσιο των συγκεκριμένων συγκυριών. Είμαι ξεπερασμένος κι εγώ και τα γούστα μου. Ζω σε μία εποχή που το κάπνισμα είναι ποινικοποιημένο. Η πίπα δε, αντιμετωπίζεται ως αξεσουάρ παππούδων ναυτικών, νεόπλουτων φιγουρατζήδων ή και καλά καλλιτεχνών κουλτούρα να φύγουμε. Τελείως ασύμβατη, λοιπόν, με το σουλούπι μου, τα χούγια μου και την ηλικία μου. Και σε αυτό το παντελώς επιδερμικό και βαθιά ηλίθιο πλαίσιο, αναζητώ χώρο. Και τον βρίσκω τελικά σε διαδικτυακά fora, παρέες ή κατασκευαστές που μοιράζονται το ίδιο πάθος. Που πονάνε και σέβονται το αντικείμενο. Όταν, λοιπόν, αυτοί οι κατασκευαστές αποφασίζουν να "αλλάξουν το προφίλ της εταιρείας τους για να προσεγγίσουν νέο κόσμο", εγώ ακούω τη λέξη "ξεπούλημα". Και το γνωρίζω εκ των προτέρων ότι είμαι άδικος και εγωιστής και κανένα δικαίωμα δεν έχω να το υποστηρίξω αυτό. Αλλά δεν το υποστηρίζω. Απλά, ο συνειρμός είναι κάτι το αναπόφευκτο. Και ζητώ συγγνώμη προκαταβολικά, καθώς κατανοώ πλήρως το ότι τα χρήματα έχουν σαφώς υψηλότερη θέση από την οποιαδήποτε παράδοση. Όχι γιατί έτσι είναι το σωστό, αλλά γιατί απλά έτσι είναι.

Κάπως έτσι (και πολύ περιφραστικά, ίσως και φλύαρα) σηματοδοτείται στο δικό μου το μυαλό αυτό το τέλος εποχής. Οι ιταλικές Stanwell είναι πλέον ευρέως διαθέσιμες στα ράφια. Τα πυροτεχνήματα της μοδός έχουν κατακλύσει τη διαδικτυακή αγορά. Η τελευταία προσπάθεια αναβίωσης είχε σαν αποτέλεσμα την δημιουργία κακέκτυπων φαντασμάτων των σχεδίων του '60. Και όποιος θέλει να αποκτήσει ένα acorn του Ivarsson, πρέπει να ψάξει πλέον στο ebay, αλλά κι εκεί οι τιμές τσίμπησαν αρκετά (εδώ, φυσικά, φαίνεται σε όλο του το μεγαλείο ο παραλογισμός της αγοράς, αφού το συγκεκριμένο σχέδιο στην παλιά του μορφή δεν ήταν διαθέσιμο εδώ και χρόνια).

Μέσα σε αυτήν την ιστορία και τώρα πλέον που η μετάβαση είναι προφανής (ίσως λόγω δικής μου εμπειρίας, ίσως λόγω της πραγματικής μετάβασης ή ίσως να παίζουν λίγο και τα δύο), τα γούστα μου παγιώθηκαν στην περίοδο 1940-1980. Και κατάφερα σε αυτό το διάστημα των αλλαγών να μαζέψω μια μικρή συλλογή από Stanwell, που καλύπτουν την περίοδο 1940κάτι μέχρι και το 2010. Τα κομμάτια αυτά τα χαίρομαι, για την αισθητική τους, την απόδοσή τους, αλλά και για αυτό που αντιπροσωπεύουν: την καλή mid range δανέζικη πίπα. Και πολύ φοβάμαι ότι δύσκολα στο μέλλον θα υπάρξει κάτι ανάλογο.

Τέλος εποχής, κύριοι. Δεν είμαστε ευπρόσδεκτοι εδώ.

Οριακές καταστάσεις

2011-02-15T00:58:00.000+02:00

Διάβασα αυτό. Και ύστερα ανέλαβε η φαντασία μου:

Είσαι έξω από την εταιρεία, ένα τεταρτάκι πριν τη συνέντευξη. Τελευταία τζούρα και μπαίνεις μέσα. Περιμένεις στην αίθουσα αναμονής και μετά από λίγο σε καλούν μέσα. Αφού ένας μπουρτζόβλαχος wannabe CEO σου εξηγεί τη θεωρία περί σταθερότητας (στμ: μη σταθερό ωράριο/σταθερός μισθός), σου δίνει ένα κυπελλάκι και χαμογελώντας σου δείχνει το δωματιάκι στα αριστερά. Κι εσύ τη βγάζεις έξω και κατουράς στα μούτρα του.

Εδώ είναι Βαλκάνια, μίστερ.

Τι καταλαβαίνει ένας καπνιστής πίπας διαβάζοντας Popper

2011-02-06T23:43:00.007+02:00

Πριν αρκετό καιρό αγόρασα μία Castello. Και το καταχάρηκα. Η πρώτη μου Castello! Επιτέλους θα δω από πρώτο χέρι τι είναι αυτό που οι καπνιστές πίπας θεωρούν κορυφαία ιταλική χειροποίητη πίπα. Όταν την πήρα στα χέρια μου, ενθουσιάστηκα με την ποιότητα κατασκευής. Μέχρι που εξέτασα τον αεραγωγό. Σκαλοπάτι στο shank, το οποίο έχει περίπου έναν πόντο μήκος. Η διατομή μειώνεται απότομα και στο bit δεν ξεπερνά τα 2mm. Και το slot ρηχό, χωρίς να θυμίζει σε τίποτα χοάνη. Φτου! Τουλάχιστον να περνούσε εύκολα μάκτρο. Θα ήταν μία παρηγοριά για το όχι και τόσο άνετο τράβηγμα.

Και έτσι προέκυψε το ερώτημα μέσα στο κεφάλι μου: είναι δυνατόν να βγάλεις συμπέρασμα για όλη την εταιρεία, δοκιμάζοντας μόνο μία πίπα της? Το ερώτημα φαντάζει ρητορικό, καθώς η προφανής απάντηση είναι "όχι". Τρώγονται χρόνια οι στατιστικοί για το τι πρέπει να κάνουμε τους outliers. Είναι ή (δεν πρέπει να) είναι κομμάτι της κατανομής? Κι αν χαλάνε την ανάλυση του δείγματος, πρέπει ντε και καλά να τους λάβουμε υπόψιν? Δεν μπορούμε απλά να τους αγνοήσουμε, διατηρώντας την κυριαρχία που μας εξασφαλίζουν οι μέσοι όροι των απέραντων πληθυσμών? Ναι, σαφώς μπορούμε και κάπως έτσι προχωρούν τα πράγματα. Οπότε το ζήτημα απλοποιείται και προκύπτει η εξής ερωταπάντηση:

-Καπνίζουν καλά οι πίπες αυτής της εταιρείας?

-Κατά γενική ομολογία άριστα, αλλά, όπως σε κάθε κανόνα, πρέπει να υπάρχουν κι εδώ εξαιρέσεις.

Όμως το ζάρι δεν είναι συμβατικό, αλλά πολύεδρο με μη πεπερασμένο αριθμό εδρών. Υπάρχουν (ομολογουμένως λίγοι) που υποστηρίζουν με πάθος ότι τα group studies δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα μιξεράκι που κονιορτοποιεί τις ατομικές διαφορές. Κι αν ψάξεις καλά, θα δεις ότι σε πολλά δείγματα δεν υπάρχει στην πραγματικότητα το μέσο άτομο, γεγονός που καθιστά τον μέσο όρο μία τιμή αμφίβολης σημασίας. Θυμάμαι τον Whit να μιλάει για "proof of existence". Επίσης θυμάμαι ένα από τα λίγα πράγματα που μου έμειναν από τα μαθήματα φιλοσοφίας (όντως ελάχιστα τα χρήσιμα πράγματα που αποκόμισα από ατελείωτες ώρες παρακολούθησης): αρκεί ένα μόνο πείραμα για να καταρρίψει την υπόθεση, ασχέτως εάν αυτή υποστηρίζεται από χιλιάδες άλλα. Οπότε, η παραπάνω ερωταπάντηση, αναδιατυπώνεται ως εξής:

-Καπνίζουν καλά οι πίπες αυτής της εταιρείας?

-Όχι

"Όχι", διότι ο όρος "οι πίπες αυτής της εταιρείας" αναφέρεται στο σύνολο της παραγωγής της. Και δεν καπνίζουν καλά όλες οι πίπες αυτής της εταιρείας. Πολλές μπορεί να καπνίζουν άριστα, αλλά αυτό είναι μία άλλη ιστορία.

Εδώ χρειάζεται βέβαια μία υποσημείωση. Οι απαιτήσεις είναι πάντα ανάλογες με τη φήμη, αλλά κυρίως με την τιμή του εκάστοτε κομματιού. Όταν λοιπόν χρεώνει κανείς $300+ για μία πίπα, οφείλει να προσλάβει έναν κέρβερο για το quality control. Διότι, σε τελική ανάλυση, αυτό που αγοράζεις με αυτά τα λεφτά είναι πρωτίστως εγγύηση ποιότητας.

Στο κάτω-κάτω της γραφής δεν με ενδιαφέρει το 99.7% της παραγωγής που αποδίδει άριστα. Εμένα μου τη σπάει που δεν περνάει το μάκτρο στη δική μου πίπα. Σε αυτήν την αγορά, δεν σε παίρνει να μιλάς για τυπικές αποκλίσεις.

Ο καπνός μας βγήκε αριστοκράτης

2011-01-31T07:14:00.000+02:00

Πριν ένα λεπτό άδειασα ένα μισογεμάτο μπωλάκι tudor castle. Όχι ότι δεν είναι καλός καπνός. Αντιθέτως, τον ανακάλυψα προσφάτως, χάρη σε ένα φίλο που μου τον έφερε γυρίζοντας από ταξίδι, και μπορώ να πω ότι μου έχει κάνει άριστη εντύπωση. Το μπωλάκι το πέταξα, διότι τον κάπνισα λανθασμένα. Ναι, γίνεται κι αυτό. Υπάρχει περίπτωση να φταίει ο καπνιστής. Κάτι αντίστοιχο είχα πάθει και παλιότερα, καπνίζοντας δεύτερο μπωλάκι του Dunhill Royal Yacht. Όσο κι αν φαίνεται περίεργο και τους δύο καπνούς τους κατατάσσω στην ίδια κατηγορία: καπνοί με casing που παραδόξως μου αρέσουν πολύ και καπνίζονται αποκλειστικά σε πίπες χωρίς φίλτρο group 4. Ένα άλλο κοινό στοιχείο τους είναι ότι απαιτούν έναν σχετικό σεβασμό για να καπνιστούν. Μη βαράτε οι γευσιγνώστες του καπνού. Όπως η Ardor Meteora καπνίζει αποκλειστικά VA/vaper flakes ούσα σαφώς μεγαλύτερη από group 5 (γεγονός απαγορευτικό σύμφωνα με τον γενικό μπούσουλα), έτσι και ο Tudor Castle μπαίνει στην ίδια κατηγορία με τον Royal Yacht. Αυτό λέγεται rotation, κύριοι, και είναι αυστηρά προσωπικό.

Αλλά πάμε παρακάτω, στην ουσία των πραγμάτων. Υπάρχουν καπνοί εύκολοι, βολικοί, απλούστεροι. Υπάρχουν και οι άλλοι, οι σύνθετοι, οι πολύπλοκοι ή, αν θέλετε, οι αριστοκράτες. Αυτοί θέλουν σεβασμό, φροντίδα και προσοχή. Αν τους ζορίσεις, ξινίζουν τα μούτρα τους, ωσάν κακομαθημένο κωλόπαιδο που δεν του κάνουν το χατίρι. Και εδώ προκύπτει το ερώτημα: και γιατί να σπάω το κεφάλι μου και να καταβάλλω προσπάθεια για να καπνίσω έναν καπνό? Ο καπνιστής ευφραίνεται και ο καπνός υπηρετεί την απόλαυσή του. Έτσι πάει. Οπότε ο τσιμπουκόφρων δεν έχει καμία υποχρέωση να υποκύψει στα χούγια του καπνού. Σωστό? Τσου, λάθος. Το ζήτημα παραμένει πάντα η απόλαυσή μου. Σε πρώτη ανάγνωση μπορεί να φαίνεται ότι νταντεύω τον καπνό. Αλλά κατά την επανεξέταση (Constantin, κάτι έμαθα κι εγώ περί Gestalt), καθίσταται προφανές ότι αναζητώ με πάθος την απόλαυση. Διότι κάθε φορά που σέβομαι έναν καπνό αριστοκράτη, παίρνω σε αντάλλαγμα κορυφαίες καπνιστικές στιγμές. Και να στο πω κι αλλιώς, γιατί καλόμαθες με τα τσιμπούκια: δεν είναι όλοι οι καπνοί για ξεχαρμάνιασμα, μικρέ μου τσιγαρίστα. Οφείλεις να εντρυφήσεις περαιτέρω στην τέχνη της τεμπελιάς.

Like a rolling stone

2010-12-31T20:08:00.014+02:00

Κλείνοντας μία δεκαετία από την πρώτη φορά που άναψα πίπα. Ήταν μία άφιλτρη Salvatella ιταλικής προέλευσης. 1/2 bent billiard, μπορντώ, με αρκετό βερνίκι και την κλασική ψύκτρα σφηνωμένη στο tenon. Κάποιος αρωματικός του κώλου. Άναψα με συμβατικό zippo, σχεδόν καρβουνιάζοντας το rim. Ήταν ευχάριστη εμπειρία. Ακολούθησαν πολλές δοκιμές. Διάφορα χαρμάνια σε διάφορες πίπες. Από τη μικρή άφιλτρη με την ψύκτρα, σε πίπες με υγροπαγίδα ή με φίλτρα, εξάρια και εννιάρια, μπάλσα, άνθρακα, χάρτινα και meerschaum, για να καταλήξω σε συμβατικές πίπες (αυτές που συνήθως αποκαλούμε "άφιλτρες", ενώ ο υπόλοιπος κόσμος αποκαλεί "πίπες"). Από fancy γούστα σε πίπες, θαυμάζοντας το εξεζητημένο, για να φτάσω στο σημείο να εκτιμώ τελικά ένα καλά εκτελεσμένο κλασικό σχέδιο. Οι περίοδοι απόλυτου αφορισμού είναι συνήθως προαπαιτούμενο για να έρθει μία κάποια ισορροπία. Οπότε, από το "ό,τι λάχει" πέρασα γρήγορα στο "μόνο κλασικές ίσιες πίπες με VAs χωρίς casing" (κάτι όχι απόλυτα αληθές, μιας και όλοι οι καπνοί έχουν κάποιο casing, όπως έμαθα στην πορεία). Αργότερα, κάνοντας ένα βήμα πίσω, είδα την εικόνα λίγο πιο ολοκληρωμένα και αρκετά πιο καθαρά. Γνώρισα καλύτερα τους Ιταλούς και εκτίμησα τα σχέδιά τους, τα οποία συχνά έχουν τόσο σκέρτσο όσο ακριβώς χρειάζεται. Και αυτό είναι κάτι που απαιτεί τέχνη και μαστοριά. Έψαξα λίγο περισσότερο τους Μεγάλους Δανούς (και δεν αναφέρομαι σε ράτσα σκύλων) και πήρα μία μικρή γεύση από το "άλλο" κλασικό σχέδιο. Διότι καλοί οι Εγγλέζοι, αλλά 70 χρόνια ιστορίας δεν είναι και λίγα.

Σε γενικές γραμμές, είμαι πλέον σε θέση να ξεφεύγω, έστω κατά περιπτώσεις, από τη μονομανία μου. Κοιτάζοντας τα racks και το μικρό κελάρι μου, βλέπω μία ικανοποιητική ποικιλία πλέον. Επί της ουσίας, μία κατάσταση που τείνει συνεχώς στην ισορροπία. Όπως σε κάθε πραγματική κατάσταση, η ευθεία είναι ασυμπτωτική.

Καλή χρονιά, παίδες.

SIP

Μέρες που είναι...

2010-12-29T17:11:00.002+02:00

Είπα να χτυπήσω ένα δωράκι. Επιτέλους, ένα shape 30 με standard stem. Έρχεται να κάνει παρέα στα τρία churchwarden αδερφάκια του. Σε αρκετά καλή κατάσταση και σε σχετικά καλή τιμή από το ebay (η φωτογραφία είναι του πωλητή). Έχει και τις στάμπες τις για περηφάνεια. Τώρα, αναμονή μέχρι να φτάσει. Άντε και καλή μου χρονιά.

Ταχύς χρωματισμός meerschaum

2010-12-27T00:29:00.002+02:00

Παλιότερα, είχα μια μικρή πίπα από meerschaum. Αλλά είχα σοβαρά προβλήματα υπομονής. Περίμενα να δω αυτόν τον περιβόητο χρωματισμό, αλλά αυτός παίρνει χρόνο. Ψάχνοντας, λοιπόν, βρήκα μερικά σχετικά posts στο blog του "Olefatt Guy". Ρίξτε μια ματιά στο Olefattblogg: http://olefattguy.blogspot.com/search?q=meerschaum

Το δοκίμασα 1-2 φορές και όντως δουλεύει. Δυστυχώς δεν έχω φωτογραφίες (η πίπα δεν είναι πλέον στην κατοχή μου). Όσοι είναι ανυπόμονοι, μπορούν να πειραματιστούν.

Δανέζικα μπιλιάρδα

2010-12-12T23:23:00.056+02:00

Γενικά, η δανέζικη παράδοση έχει συνδεθεί με τις ελεύθερες φόρμες σε αντίθεση με τα κλασικά αγγλικά σχέδια. Αν το καλοσκεφτεί κανείς, όμως, η mid range δανέζικη πίπα του 40, με πρωτεργάτη τον Poul Nielsen, ήταν σε μεγάλο βαθμό μία προσπάθεια πλήρωσης του κενού προσφοράς σε αγγλικές πίπες. Κοιτάζοντας τα σχέδια των καταλόγων της δεκαετίας του 1950, θα δει κανείς πολλές παραλλαγές του billiard, αλλά και άλλες, καθαρά εγγλέζικες φόρμες. Στην παρακάτω φωτογραφία φαίνονται τρία τέτοια παραδείγματα. Η πίπα με το κεράτινο επιστόμιο φέρει την παλαιότερη στάμπα της Stanwell (με πεζά, καλλιγραφικά γράμματα) και είναι κατασκευασμένη την περίοδο 1942-1948 (πριν αρχίσει να σταμπάρεται στις πίπες το regd no 969-48). Το shape number είναι το 211. Λογικά η παραγωγή του δεν πρέπει να συνεχίζει το 1950. Το 2 υποδηλώνει τη σειρά και το 11 υποδηλώνει το σχέδιο. Το shape 11 σύμφωνα με τους παλαιότερους καταλόγους στους οποίους έχω πρόσβαση αντιστοιχεί σε τρία σχέδια: ένα zulu-like (αρχές του '50) και δύο σχέδια του Sixten Ivarsson: ένα bent billiard με oval shank και ένα pot (κατά καιρούς για κάποια σχέδια σταματούσε η παραγωγή και έτσι το shape number μπορεί να αντιστοιχεί σε διαφορετικά σχέδια, ανάλογα με την εποχή κατασκευής της πίπας). Πέρα από αυτό, δεν υπάρχει συμφωνία μεταξύ του stamping-grading που βλέπω σε αυτήν την πίπα (211 Old Briar) και αυτού που χρησιμοποιείτο στις αρχές του '50 (όπου το 2 στην αρχή της στάμπας αντιστοιχεί στη σειρά De Luxe). Μιλάμε, λοιπόν, για μία πίπα που φτιάχτηκε στα πρώτα χρόνια λειτουργίας της φίρμας. Η μαύρη πίπα είναι μεταγενέστερη και κατασκευάστηκε μετά το 1970: Stanwell regd no 969-48 silhouette, shape 52. Το 52 είναι από τα πιο όμορφα, πιο "εγγλέζικα" μπιλιάρδα που έχω δει ποτέ. Και η μεσαία είναι επίσης το 52 (handmade), αλλά μεταγενέστερη της silhouette, αφού δεν φέρει το registration number. Αυτά τα τρία billiards δείχνουν κατά κάποιον τρόπο μία πορεία 40 ετών. Μέσα σε αυτά τα χρόνια, τα οποία αποτελούν τη χρυσή εποχή της Stanwell κατά τη γνώμη μου, οι δανέζικες φόρμες κυριάρχησαν, αλλά τα billiards δεν έπαψαν ποτέ να είναι άκρως ελκυστικά, παραδοσιακά και άριστα φτιαγμένα.

Από τα μέσα του 50 και μετά, μπορεί κανείς να διακρίνει την έναρξη μιας μεταβατικής περιόδου, όπου στα παραδοσιακά εγγλέζικα σχέδια, προστίθενται στοιχεία, τα οποία σήμερα χαρακτηρίζουμε δανέζικα. Η συνεργασία Ivarsson-Nielsen αποδείχθηκε εξαιρετικά αποδοτική και αποτέλεσε τις βάσεις για την επιτυχία της εταιρείας τα επόμενα χρόνια. Αλλά πολύ σημαντικό στοιχείο της επιτυχίας αυτής ήταν το ότι η φίρμα απέκτησε χαρακτήρα. Το δανέζικο σχέδιο έγινε ευρύτερα γνωστό, αφού πλέον είχε μπει στη βιομηχανική παραγωγή και αποτελούσε κομμάτι της mid range αγοράς. Τελικά, οι δανέζικες ελεύθερες φόρμες επικράτησαν στους καταλόγους και τα εγγλέζικα παραδοσιακά σχέδια υποχώρησαν στο παρασκήνιο της παραγωγής της εταιρείας. Πλέον, κάθε φορά που φέρνουμε στο μυαλό μας τη Stanwell ή τη δανέζικη σχολή γενικότερα, φανταζόμαστε freehands, acorns, horns κλπ.Αν κοιτάξουμε την παρακάτω φωτογραφία, θα δούμε στο πάνω μέρος το shape 40, το οποίο θα μπορούσε κανείς να αποκαλέσει lumberman with a danish twist.Αυστηρό saddle και oval shank, με το μπωλ να προδίδει τη δανέζικη καταγωγή της.Λίγο παρακάτω θα δει κανείς δύο σχέδια του Tom Eltang από τη σειρά Brass Band. To 190, ένα billiard με diamond shank και το 177, ένα πειραγμένο lumberman στα όρια του nosewrmer. H πλάτυνση του shank είναι εκτός παραδοσιακών ορίων και το ύψος του μπωλ αρκετά χαμηλό, ώστε να διαφέρει από το κλασικό του billiard. Και αν κοιτάξει κανείς το 99, ακριβώς κάτω από τις Brass Band, θα δει το περίεργο saddle του επιστομίου, σε ένα κατά τα άλλα απόλυτα κλασικό lovat. Όλα αυτά τα σχέδια κατά τη γνώμη μου είναι πειραγμένες κλασικές φόρμες. Και πρέπει να έχει κανείς υπόψιν ότι για να πειράξει κανείς κλασικές φόρμες και το αποτέλεσμα να είναι ενδιαφέρον, οφείλει πρώτον να σέβεται και να γνωρίζει καλά το παραδοσιακό σχέδιο και δεύτερον να έχει ταλέντο, εμπειρία και φαντασία. Διότι, όπως πολλές φορές έχουμε δει, χωρίς αυτές τις δύο προϋποθέσεις προκύπτουν artisan-εκτρώματα. Αυτές οι πειραγμένες κλασικές φόρμες αντικατοπτρίζουν την άποψη των Δανών τεχνιτών για την αγγλική παράδοση. Και η λέξη "άποψη" είναι πολύ καλά διαλεγμένη εδώ. Δεν μιλάμε για γούστο ή πρόχειρη γνώμη. Μιλάμε για μελέτη, βαθιά γνώση και, εν τέλει, άποψη διαμορφωμένη σταδιακά μέσα από εντατική σπουδή. Είναι αυτή η εποχή που η Stanwell πλέον έχει χαρακτήρα. Και οι τεχνίτες της έχουν ήδη διαμορφώσει προσωπικό ύφος τόσο ξεχωριστό, ώστε να έχουν την αυτοπεποίθηση να δημιουργήσουν καινούριες φόρμες, αλλά να παρουσιάσουν την προσωπική τους οπτική για την παράδοση της πίπας. Βρισκόμαστε στην καρδιά της χρυσής εποχής της φίρμας. Αλλά όπως μπορεί να δει κανείς, οι δεσμοί με την παράδοση είναι ισχυρότατοι.

Το ζήτημα δεν είναι η Stanwell. Μέσω αυτής της εταιρείας, απλά, έχω τη δυνατότητα να προσεγγίσω τη δανέζικη σχολή. Το ζήτημα είναι τα παραγνωρισμένα δανέζικα μπιλιάρδα. Δεν μπορεί φυσικά κανείς να ισχυριστεί πατρότητα. Οι Άγγλοι είναι σαφώς παλαιότεροι στο εν λόγω πεδίο. Αλλά οφείλω να παραδεχτώ δύο πράγματα. Πρώτον, οι δανέζικες πινελιές στις κλασικές φόρμες έχουν προστεθεί με γνώση και σεβασμό προς την παράδοση. Και δεύτερο και κυριότερο, οι Δανοί ξέρουν να σχεδιάζουν καταπληκτικά billiards.

Το παράδοξο

2010-12-07T03:55:00.000+02:00

Ένα από τα πρώτα ίσως πράγματα που παγιώνει ένας νέος καπνιστής είναι η ιεράρχηση λεία - αμμοβολής - ρουστίκ. Η σκέψη είναι απλή: αν ένα block έχει καλό grain χωρίς σημάδια, θα γίνει λεία πίπα. Αν έχει αξιοπρεπές grain με λίγα επιφανειακά σημάδια, θα γίνει αμμοβολής. Αν τα σημάδια είναι βαθύτερα και το grain σχετικά αδιάφορο, θα γίνει ρουστίκ. Σε κάθε κατηγορία, φυσικά, υπάρχουν και άλλες λεπτομέρειες που αφορούν πχ στη βαφή και στον στόκο. Για παράδειγμα, θεωρείται ότι οι λείες πίπες με στοκαρισμένα σημάδια βάφονται με πιο σκούρα χρώματα.

Τα πράγματα είναι λιγότερο προφανή απ' όσο φαίνονται. Πρώτα απ' όλα, ένας πολύ γνωστός αντι-μύθος είναι ότι η αμμοβολή ή το ρουστίκ απαιτούν πολύ περισσότερο χρόνο από το λείο φινίρισμα. Αυτό δεν ισχύει σε κάποιες περιπτώσεις. Μία λεία πίπα για να έχει τη σωστή υφή, πρέπει να τριφτεί με διαδοχικά λεπτότερα γυαλόχαρτα και αυτό απαιτεί υπομονή και χρόνο. Εντούτοις, η αμμοβολή (και ειδικά όταν είναι λεπτομερής) μπορεί όντως να πάρει πολύ χρόνο για να γίνει (αν δείτε πχ τα βιντεάκια του Senatorov στο youtube θα καταλάβετε τι εννοώ).

Πέρα από αυτό, μία ευρέως διαδεδομένη άποψη είναι ότι το ρουστίκ είναι ένα σκάλισμα της πίπας στα κατώτερα blocks, μόνο και μόνο για να μην πεταχτούν και να πουληθούν. Δηλαδή όταν παίρνεις μία ρουστίκ πίπα, παίρνεις κάτι από τον πάτο της παραγωγής; Με οικονομικούς όρους, αυτό μέσες-άκρες ισχύει. Αλλά υπάρχουν ρουστίκ και ρουστίκ. Είχα την τύχη να αποκτήσω αρκετά από τα ιταλικά ρουστίκ και μπορώ να πω ότι μόνο άσχημα δεν είναι. Το κάθε ένα με ιδιαίτερο χαρακτήρα και αρκετές ώρες δουλειάς, τόσο για το φινίρισμα per se, όσο και για την ανάπτυξη της τεχνικής. Επίσης, οι συγκεκριμένες πίπες έχουν άριστη καπνιστική απόδοση στην πλειονότητά τους.

Συμπερασματικά, λοιπόν, όντως ισχύει η ιεράρχηση λεία - αμμοβολής - ρουστίκ, αλλά κατά τη γνώμη μου μόνο στο ζήτημα της τιμής της πίπας. Κατά περιπτώσεις, ίσως ισχύει και αναφορικά με την απόδοσή της. Αλλά η απόδοση είναι ένα αρκετά περίπλοκο ζήτημα, το οποίο ακόμα δεν μπορώ να αποκωδικοποιήσω. Έχω συναντήσει πίπες, που αν και πληρούν όλες τις προδιαγραφές για ένα τέλειο κάπνισμα, δεν καπνίζουν καλά. Αντίθετα, έχω συναντήσει και άλλες που φαίνονται άχρηστες από πολλές απόψεις και καπνίζουν καλά (αν και αυτές αποτελούν συνήθως εξαιρέσεις). Οπότε, με την απόδοση δεν μπορώ ακόμα να βγάλω άκρη και κάθε φορά που αγοράζω μία καινούρια πίπα διατηρώ έναν μικρό φόβο για το τι χούγια μπορεί να έχει το ξύλο της.

Ας επανέλθουμε στην ιεράρχηση. Αυτή έχει λόγο να συμβαίνει: τη σπανιότητα του καθαρού ξύλου με straight grain χωρίς σημάδια. Είναι δύσκολο να το πετύχεις, όπως παραδέχονται γενικά διάφοροι τεχνίτες. Και οι συλλέκτες έχουν τη βίδα τους. Τους αρέσει να έχουν κάτι σπάνιο (και αυτό είναι κάτι που κατανοώ και δεν περιγελώ σε καμία περίπτωση). Αλλά αυτό το γεγονός δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι μία αμμοβολή ή ένα rustication είναι υποδεέστερο από ένα λείο φινίρισμα. Εκτός και αν για την ιεράρχηση αυτή βασιστείς μόνο σε ένα κριτήριο. Για την ιστορία πάντως, το καλύτερο κάπνισμα το έχω κάνει με μία Ardor Meteora.

SIP

D.

PipeClub.Gr II

2010-11-18T07:32:00.000+02:00

Το σίκουελ συνήθως είναι χειρότερο από το original. Αλλά υπάρχουν και εξαιρέσεις, όπως η παρούσα. Θυμάμαι τις μέρες του 2007 που έστηνα το pipeclub.gr και έγραφα τους κανόνες του. Μετά τα κατά καιρούς χαοτικά και ανόητα εκβλαστήματα, τον τραγέλαφο των ανακοινώσεων και των διαψεύσεων, καθώς και το σπασμωδικό (και άκρως βλακώδες στη βάση του) κάλεσμα για συσπείρωση, η ανάμνηση αυτή είναι πραγματικά αστεία. Είχα την εντύπωση πως το ban που έφαγα νύχτα και χωρίς αιτιολόγηση ήταν το κερασάκι. Αλλά το κέφι δεν σταματά πουθενά. Το έσχατο υπογοναδικό αντριλίκι είναι ότι πριν λίγες μέρες στέρησαν από συγκεκριμένα μέλη το δικαίωμα του προσωπικού μηνύματος (pm). Αυτό έγινε, φυσικά, χωρίς προειδοποίηση ή αιτιολόγηση. Η phpbb πάνω στην οποία είναι στημένο το forum επιτρέπει, βέβαια, στον διαχειριστή να έχει πρόσβαση στο περιεχόμενο των pm όλων των μελών. Ένας κακοπροαίρετος και καχύποπτος άνθρωπος θα σκεφτόταν ότι ίσως διάβασαν κάποιο pm που δεν τους άρεσε. Αλλά εγώ είμαι σίγουρος ότι τα καλά παιδιά του administration δεν το έκαναν. Δεν είναι του χαρακτήρα τους. Και εφόσον δεν έβγαλαν κάποια από αυτές τις αστείες ανακοινωσούλες, ακόμα αναρωτιέμαι τον λόγο. Αλλά κάτι θα ξέρουν τα παιδιά. Μας απομόνωσαν για το καλό μας. Και, φυσικά, όταν ένα άλλο κακό παιζάκι τόλμησε να θέσει το ζήτημα, οι admins δεν καταδέχτηκαν να απαντήσουν και οι mods έγραψαν κάτι παπαριές για να καλύψουν τα κρωξίματα της πάπιας. Να χαρώ ειλικρίνεια και παρρησία. Ρε δεν πάτε να κρυφτείτε, αντί να κατσαδιάζετε?

Cojones 101: όταν έχεις αρχίδια και θέλεις να το παίξεις αυταρχικός admin που γαμεί και δέρνει, αποκλείεις χωρίς αφορμή τα μέλη που δεν γουστάρεις, αλλά σβήνεις και τα κείμενά τους. Από τη στιγμή που δεν θέλεις παρτίδες με αυτούς, τότε γραμμένη έχεις και τη γνώμη τους. Επίσης, όταν κάποιος ρωτά, απαντάς. Διότι αυτή η απαξίωση μυρίζει έντονα ακούσια κλανιά. Αλλά εδώ τα πράγματα είναι τσαμπουκά-ντεμί: διώχνουμε τα κακά παιδάκια από την παρέα, αλλά κρατάμε τη γνώση που κατέθεσαν, για να κοκορευόμαστε για τον πλούτο της πληροφορίας. Και δεν δίνουμε και λόγο σε κανέναν. Υποκλίνομαι στη βροντερή πορδή.

Είναι κρίμα αυτή κατάληξη για κάτι που ξεκινήσαμε με τόσο κέφι 2-3 άνθρωποι. Εκ των υστέρων συμπεραίνει κανείς ότι ο χρόνος είτε επενδύεται είτε σπαταλάται. Και η συνειδητοποίηση της σπατάλης πάει πακέτο με την απογοήτευση. Ναι, ξέρω, η ζωή είναι σκληρή. Στο κάτω-κάτω της γραφής τους χαρίστηκε το μαγαζί. Δικό τους είναι και αν γουστάρουν το κάνουν και μπουρδέλο. Εγώ θα περνάω που και που, να παίρνω μάτι και κανένα βυζί.

PS1: Άσε ρε συ Ηλία, που θα μας πεις και πόσο μας κόβει. Ασχολήσου καλύτερα με τη λογοκρισία και τις διαδικτυακές Σπιναλόγκες. Εκεί τα καταφέρνεις καλύτερα. Όσο για το ποιος ψάχνει πελατάκια, αυτό είναι προφανές.

PS2: Μην ανησυχείτε. Καλός ο Μέντελ, αλλά δεν θα γίνει πρότυπο. Άλλωστε, η αναλογία με τα φορολογικά και τη μονή είναι τραβηγμένη. Επανερχόμεθα σε καπνοσυριγγιστικά ζητήματα.

PipeClub.Gr I

2010-09-24T18:03:00.000+03:00

Και ενώ τα προσωπικά μηνύματα «καλωσορισμάτων» σταμάτησαν (μία φορά ανταπέδωσα τον χαιρετισμό και ο Mod o Τρομερός το βούλωσε – ευτυχώς γιατί μας τα είχε κάνει τσουρέκια), πάω να κάνω login και διαβάζω:

You have been banned from this forum.

Please contact the webmaster or board administrator for more information.

Χμμ... ενδιαφέρον. Το φιρμάνι που ακολούθησε ήταν δυστυχώς λιγότερο ενδιαφέρον. Τελείως φιλικά, τώρα: την κάνετε τη μαλακία, ήταν ανάγκη να το ανακοινώσετε; Όπως το παιδάκι που χέζει για πρώτη φορά στη λεκάνη και φωνάζει: «μαμά, τα’κανα!». Δηλαδή τι περιμένετε τώρα; Να έρθει κάποιος να σας πει «μπράβο» και να σας σκουπίσει τον κώλο; Εγώ πάντως, σφουγγοκωλάριος δεν υπήρξα ποτέ. Οπότε, μη σας ξεφύγει και σκύψετε μπροστά μου.

Αλλά πέρα από αυτό, το ζουμί της υπόθεσης που είναι; Τόσες μέρες διαβουλεύσεων στη mod area, αυτό καταφέρατε να γράψετε; Τς-τς-τς... με απογοητεύσατε, παιδιά. Τα πρωτοκλασάτα μέλη σας που κανιβαλίζουν όσους δεν γράφουν πια στο μαγαζί σας κάνουν καλύτερη δουλειά. Σας προτείνω να τους μπάσετε στις κρυφές σας περιοχές. Τις επίμαχες υπογραφές τις έφαγε το μαύρο διαδικτυακό σκοτάδι. Αλλά ήταν προκλητικές (υποσημείωση: «συχνά» = 2 αλλαγές υπογραφής σε διάστημα οκτώ μηνών), όπως η Γη ήταν κάποτε επίπεδη. Αυτές οι πατερναλιστικές μαλακίες επιφέρουν φαινόμενα déjà vu.

Αλλά το highlight είναι η συγκυρία. Τη μέρα που στο forum σας ποστάρονται φωτογραφίες με βυζιά, κουμπούρια, πυροβολοκώλους και τα συναφή, εγώ μπανάρομαι ως προκλητικός. Αυτό, μα τον Όντιν, με έκανε και γέλασα με την καρδιά μου (καθ’ ότι soulless). By the way, δεχτείτε και μία πρόταση από ένα πρώην μέλος σας: Αποθησαύριση στο θέμα Βυζάρες και φυσεκλίκια. Σε δεύτερο χρόνο, δημιουργία νήματος με θέμα: «η επίδραση του burley στο κατσάρωμα της πουτσότριχας».

PS1: Μην ταλαιπωρείτε τους lurkers. Στο hellenicpipesmokers.gr δεν είμαστε «παρέα», οπότε εκεί οι κεκαλυμμένες ή μη σποντίτσες δεν έχουν θέση. Εκεί μιλάμε για πίπες και καπνούς.

PS2: Μερικά picograms κερατίνης δώρο σε όσους επιμένουν να με αναφέρουν κακαρίζοντας. Έχω ακούσει ότι με συχνή χρήση, κάνεις μεγαλύτερα αυγά.

Slot machine

2010-09-15T15:00:00.000+03:00

Η χαρά είναι ένα συναίσθημα που έχει να κάνει με πολύ ουσιαστικά πράγματα και όχι με uppercase. Και αν πω στον διευθυντή ότι παρενοχλείς τα άλλα παιδάκια με κρυφά ραβασάκια, θα σου τραβήξει τ' αυτί. Μπα, λάθος. Ο διευθυντής μπορεί και να το ξέρει και να αφήνει που και που καμμια ψιλή να πέφτει στο διάλειμμα.

Στη δουλειά μας αναφέρουμε πάντα τις πηγές. Και όταν κάνουμε quote αναφέρουμε και τη σελίδα. Εν προκειμένω, κλέβω ακούσια τη δόξα από τους Deep Purple. Παρακαλώ να αποκατασταθεί η αλήθεια. Το μόνο πρόβλημα είναι πως δεν θυμάμαι ποιος μου χάρισε το album για να μπορεί να γραφτεί μία εμπεριστατωμένη κριτική.

Όσες στροφές και να κάνεις γύρω από τον Ήλιο, μπορεί μονάχα να ξερνάς απ' τη ναυτία. Κι ο δάσκαλός μου, μου έλεγε ότι υπάρχει ο ομιχλώδης, ο σκοτεινός και ο ασυνάρτητος λόγος. Και η διαφορά μεταξύ τους είναι τεράστια.

Μια εξήγηση για την εξαφάνιση του μαχαιρόδοντα είναι ότι ήταν πολύ εκλεκτικός αναφορικά με τη διατροφή του. Αναρωτιέμαι τι θα κάνουν οι κανίβαλοι, όταν πάψουν να υπάρχουν μη ανθρωποφάγοι Homo sapiens. Κάτι άλλο που με απασχολεί είναι η de facto ύπαρξη τασεοϋποδοχέων του στομάχου. Η πλήρωση είναι γραφτό να μην έρθει ποτέ σε κάποιες περιπτώσεις.

Καθείς μας περιφέρεται με μύγες-δορυφόρους περί του κορμού του και ενίοτε η τροχιά είναι της σύγκρουσης με ένα τυχαία ευρισκόμενο αντικείμενο στις σωστές τέσσερις διαστάσεις.

Διαλέξτε, λοιπόν, x, y, z και χρόνο και θα σας δοθεί τροχιά. Το αντικείμενο δεν μπορεί να οριστεί a priori, αλλά διανέμεται δωρεάν στους ενδιαφερομένους. Τις μύγες πρέπει να τις φέρετε από το σπίτι. Η φάση είναι ρεφενέ. Το μόνο που με απασχολεί είναι αυτό το καλογυαλισμένο slot machine στη γωνία.

1η Σεπτεμβρίου

2010-09-01T20:08:00.001+03:00

Δεν έχω καμία αγωνία για το τι θα γίνει και πως θα ζήσω. Έτσι κι αλλιώς, ψιλομουντρούχος είμαι και μάλλον σπιτόγατος. Και ναι, έχουν δικαίωμα να ζήσουν υγιεινά όλοι (ακόμα και αυτοί οι υπέρβαροι που τρώνε τον άμπακα, δεν περπατάνε ούτε μέχρι το περίπτερο, βρίζουν 1,5 ώρα στον δρόμο για τη δουλειά κάθε πρωί χωρίς να κατανοούν την έννοια της αρτηριακής πίεσης και φωνάζουν για παθητικό κάπνισμα, καρκίνο και "έρευνες" - ανάθεμα κι αν ξέρουν τι σημαίνει επιστήμη οι αγροίκοι). Το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης? Της ελεύθερης επιλογής? ίσως ο έλεγχος της εγκυρότητας όλων αυτών των βαρύγδουπων "επιστημονικών" ευρημάτων? Μπα, δεν με νοιάζουν όλα αυτά, τουλάχιστον προς το παρόν. Ίσως εν καιρώ επανέλθω στο θέμα. Αυτό που με εντυπωσίασε σήμερα είναι κάτι που άκουσα από έναν τρομακτικά χαρούμενο (μιλάμε για μόνιμο τζοκερικό χαμόγελο μπασταρδεμένο με λίγο από satan-clause) υποστηρικτή των αδυνάτων (βλ. αντικαπνιστών - έλεος με το πρώτο συνθετικό, εγώ είμαι απλά καπνιστής και όχι αντι-αντικαπνιστής), να λέει ότι τον επιβαρύνουμε ως Έλληνα φορολογούμενο, διότι πληρώνει τη νοσηλεία μας όταν παθαίνουμε κακά πράματα λόγω του καπνίσματος. Εν ολίγοις, εμείς κάνουμε τη μαλακία και αυτός που δεν φταίει σε τίποτα πληρώνει τα σπασμένα. Αυτή η θέση είναι απάνθρωπη, γεμάτη μίσος. Και δεν είναι το πρόβλημα ο τύπος που την είπε τη μπαρούφα. Το πρόβλημα είναι η νοοτροπία αυτή που κουβαλά η εκάστοτε αντι-καπνιστική περσόνα. Καθώς το "αντί" αυτό μεταβιβάζεται πλέον στους ανθρώπους και δεν περιορίζεται στην πράξη του καπνίσματος.

Διότι, παλιοαρχίδι, υστερικέ μισάνθρωπε (που επιτέλους θα απελευθερώσεις τον καταπιεσμένο χαφιέ που έκρυβες μέσα σου και εγώ θα βρεθώ απένταρος από τις πενηντάγιουρες αφαιμάξεις), δεν μου καίγεται καρφί που δεν θα μπορώ να καπνίσω σε δημόσιους χώρους. Σε τελική ανάλυση, θα βρω την άκρη. Μπορεί και να καπνίζω λιγότερο. Μπορεί και να καπνίζω μόνο στο σπίτι μου. Μπορεί και να το κόψω. Αλλά ό,τι και να κάνω, αν εσύ ή το παιδί σου χτυπήσετε στον δρόμο, εγώ θα τρέξω να δώσω αίμα. Και αν όταν πεθάνω κάποια όργανά μου είναι ok, θα στα δώσω ευχαρίστως εφόσον τα έχεις ανάγκη. Και ό,τι άλλο μπορώ. Και θα πληρώσω με χαρά τους φόρους μου για την Υγεία (όλων μας, όχι μόνο για την πάρτη μου). Έτσι λειτουργεί το πράγμα. Τα πρωτεύοντα οργανώνονται σε κοινωνίες. Βλέπεις, εγώ ο ηλίθιος και δέσμιος του εθισμού μου αυτά τα θεωρώ αυτονόητα. Αλλά εσύ, είπαμε, είσαι αντι-καπνιστής.

Μην ενοχλείτε: Καπνίζω και κάνω σιέστα

2010-08-31T19:30:00.000+03:00

Κανείς δεν φαίνεται να το κατανοεί αυτό. Θέλω απλά να τεμπελιάσω για λίγο χρόνο μέσα στην ημέρα. Δεν θέλω να δραστηριοποιηθώ, να γίνω εθελοντής, να δημιουργήσω. Θέλω να ανάψω την πιπούλα μου και να ελαχιστοποιήσω τις αντανακλαστικές σκέψεις. Όλοι έχουμε δικαίωμα στην τεμπελιά.

Το μηδέν και το ένα κάνουν παρέα στην ίδια διάσταση

2010-08-27T19:09:00.000+03:00

Ο χρόνος για τους φυσικούς έχει ενδιαφέρον. Για τους υπόλοιπους ούτε καν γίνεται αντιληπτός. Αισθανόμουν μοναξιά στην καινούρια δεκαετία. Τώρα πλέον έχω την καλύτερη παρέα. Καλώς ήρθες. Δώσ' μου το χέρι σου. Πάμε.

PS: Σήμερα είναι μία ωραία μέρα.

Peter Heeschen Signature P, Grade A

2010-08-16T08:23:00.014+03:00

Προσφάτως απέκτησα την πρώτη high end πίπα μου. Δεν ξέρω αν θα αποκτήσω άλλη στο άμεσο μέλλον. Είναι ακριβό σπορ η συλλογή high end. Και για τη συγκεκριμένη έπρεπε να αποχωριστώ 4-5 κομμάτια της συλλογής μου. Μια που έφτασε, λοιπόν, στα χέρια μου, αποφάσισα να γράψω μία αυστηρή κριτική για την πίπα, όσον αφορά στην κατασκευή της (το κείμενο αναρτήθηκε πριν λίγο καιρό και στη διαδικτυακή συνάντηση καπνιστών πίπας. Δεν την έχω καπνίσει ακόμα αρκετά, ώστε να έχω ολοκληρωμένη άποψη. Τα πρώτα καπνίσματα μπορώ να πω ότι ήταν αρκούντως ικανοποιητικά, ειδικά όσον αφορά στην ανεμπόδιστη ροή του καπνού, τη γεύση και το βάρος. Αλλά ακόμα είναι νωρίς για την τελική κρίση. Η παρούσα ανάρτηση έχει να κάνει με την κατασκευή. Και έχει κάποια σημασία, καθώς νομίζω ότι οι κατασκευαστικές λεπτομέρειες (τουλάχιστον κάποιες από αυτές) έχουν σχέση με την απόδοση. Πριν καπνίσουμε μία πίπα, δεν μπορούμε να ξέρουμε πως αποδίδει. Εξετάζοντας το πως είναι φτιαγμένη, ίσως μπορούμε να προβλέψουμε ως έναν βαθμό την καπνιστική της συμπεριφορά. Για αυτό και νομίζω ότι τέτοιου είδους κριτικές έχουν κάποια αξία, εντασσόμενες κατά κάποιον τρόπο στην ευρύτερη συζήτηση "πως επιλέγω την πίπα μου". Πάμε, λοιπόν:

Λίγα λόγια για τον τεχνίτη

Ο Peter Heeschen είναι ένας από τους πιο γνωστούς σύγχρονους Δανούς artisans. Κατασκευάζει χειροποίητες πίπες για περίπου 40 χρόνια. Το 2000 έγινε ευρύτερα γνωστός και ειδικά στο αμερικανικό κοινό (ίσως το μεγαλύτερο αγοραστικό κοινό παγκοσμίως αναφορικά με τις πίπες). Στη διαδικασία αυτή συνέβαλλε καθοριστικά ο GL Pease, ο οποίος έπαιξε ρόλο «αντιπροσώπου» στο Chicago Pipe Show το 2000. Οι πίπες του Peter Heeschen έχουν εξαιρετική φήμη στην καπνοσυριγγιστική κοινότητα, αναφορικά με την ποιότητα κατασκευής και την καπνιστική τους απόδοση. Οι τιμές τους ξεκινούν από $450 και ξεπερνούν τα $650 στα υψηλότερα grades. Δύο είναι οι βασικές κατηγορίες του Peter Heeschen: Λείες (smooth) και αμμοβολής (sandblasted). Αυτές διαχωρίζονται περαιτέρω σε υποκατηγορίες (grades), ανάλογα με την ποιότητα του ξύλου. Η ετήσια παραγωγή του συγκεκριμένου τεχνίτη είναι ~350 πίπες.

Για την πίπα

Smooth signature P, grade A, handmade in Denmark by Peter Heeschen

Διαστάσεις

Μήκος: 13,5 εκ

Ύψος: 4,5 εκ (κάθετα από το χείλος μέχρο τον πάτο του μπωλ)

Διάμετρος θαλάμου καύσης: 19 εκ.

Σχέδιο

Το σχέδιο είναι το κλασικό “signature P”. Απ’ όσο γνωρίζω είναι σήμα κατατεθέν του τεχνίτη. Επιρροές του “P” μπορεί κανείς να δει και σε άλλα σχέδιά του, όπως είναι κάποια eggs ή freeforms με bamboo. Σαφώς η άποψη περί αισθητικής του σχεδίου ενέχει ισχυρές δόσεις υποκειμενικότητας. Με δεδομένο αυτό, μπορώ να πω ότι το “P” είναι ένα αρκετά ισορροπημένο σχέδιο. Το συνολικό του μήκος είναι αρκετά μικρό και μοιράζεται σχεδόν μεταξύ επιστομίου και stummel. Το ελάχιστο (~1/8) bent του επιστομίου τονίζεται από το “κόψιμο” στην πάνω πλευρά, δημιουργώντας έτσι ένα κατά το ήμισυ saddle. Αυτό το “κόψιμο”, αν και απότομο, δεν χαλάει τη φόρμα και τον “ρευστό” χαρακτήρα της πίπας. Τονίζει την κυρτότητα του επιστομίου, διατηρώντας όμως συνολικά την ομαλή και διακριτική μετάβαση του bent, που ξεκινά από το shank. Nομίζω πως λύνει το πρόβλημα ενός tapered επιστομίου, το οποίο ενδεχομένως να ήταν πολύ απότομο ή με ομαλή μετάβαση, αλλά ταυτόχρονα πολύ χοντρό.Το δαχτυλίδι από boxwood είναι αρκετά παχύ και δένει αρμονικά με τα υπόλοιπα χρώματα. Το μπωλ είναι αρκετά περίπλοκο. Στο μπροστινό μέρος, το heel σχεδόν εξαφανίζεται, γεγονός που θυμίζει squat tomato του Becker. Παρ’ όλα αυτά, φαίνεται να έχει αρκετό ξύλο, ώστε να μην υπερθερμαίνεται κατά το κάπνισμα. Παράλληλα, όλο το μπωλ φαίνεται να γέρνει προς τα εμπρός, κυρίως λόγω μιας ανισοκατανομής υλικού μεταξύ της μπροστινής και της οπίσθιας επιφάνειάς του. Στο rim παρατηρούμε δύο “γλώσσες” μπροστά και πίσω, τεχνική που στρογυλεύει όλο το σχήμα και ακυρώνει τα όρια μιας αυστηρής άνω γραμμής. Αυτό προσθέτει στον προαναφερθέντα “ρευστό” χαρακτήρα. Στα πλαϊνά του μπωλ, πάλι έχουμε μία ιδιομορφία. Πηγαίνοντας προς τα κάτω, η διάμετρος μεγαλώνει κι έτσι το σχήμα δανείζεται στοιχεία από το κλασικό brandy. Σε γενικές γραμμές είναι ένα πολύ προσεγμένο σχέδιο, το οποίο παρά την πολυπλοκότητά του, παραμένει ισορροπημένο. Οφείλω να παραδεχτώ τη φαντασία και την καλλιτεχνική ικανότητα του Peter Heeschen. Σε δύο σημεία μόνο ανιχνεύω μειονεκτήματα. Πρώτον, στην ένωση shank-bowl (στην “κοιλιακή” πλευρά), όπου δεν υπάρχει απόλυτη συμμετρία.

Δεύτερον, στην εμπρόσθια “γλώσσα”, η οποία ξεφεύεγει κατά πολύ προς τα αριστερά.

Τα δύο αυτά κατασκευαστικά ατοπήματα κρύβονται λόγω της ελεύθερης φόρμας, αλλά παρ’ όλα αυτά είναι εκεί. Και δεν μπορώ να μην τα επισημάνω.

Grain

Το grain δεν μπορεί κανείς να το πει straight grain. Αλλά σε αυτό το σχέδιο δεν ξέρω αν ταιριάζει το straight grain. Αν έπρεπε ντε και καλά να το πούμε κάπως, εγώ θα το έλεγα flame grain. Το κρίσιμο σημείο είναι εδώ το ότι το grain ακολουθεί το σχέδιο. Το birds eye είναι σχεδόν απόλυτα κεντραρισμένο στον πάτο του μπωλ. Και το flame grain ακολουθεί τις γραμμές του μπωλ σχεδόν για 360 μοίρες. Κατά τα άλλα, το grain φαίνεται ομοιογενές και αρκετά “συνεκτικό” (tight grain). Αυτό το αναφέρω, διότι έχει υποστηριχθεί η άποψη πως κάποια βασικά χαρακτηριστικά του grain αντανακλούν τη δομή του ξύλου, η οποία κατ’ επέκταση επηρεάζει τις καπνιστικές ιδιότητες της πίπας. Επί παραδείγματι, λέγεται ότι η ηλικία του ξύλου (που φαίνεται από το grain) παίζει ρόλο στο πόσο εύκολα μπορεί να κλείσουν οι πόροι, γεγονός που θα υποβαθμίσει την απόδοση. Στην παρούσα κριτική, βέβαια, επειδή ο ρόλος του grain σε συνάρτηση με την απόδοση της πίπας είναι αμφιλεγόμενος, αυτό εξετάζεται μόνο ως προς την αισθητική.

Σημάδια στο ξύλο

Κατάφερα με μεγεθυντικό φακό να βρω 3. Ένα λίγο μικρότερο από το κεφάλι της καρφίτσας και άλλα δύο ακόμα μικρότερα. Αν ψάξω, ίσως βρω και άλλα. Ελάχιστα με απασχολεί σε τέτοια κλίμακα. Στόκο δεν βρήκα.

Βάρος

Η πίπα δεν είναι από τις πιο ελαφριές. Σε σχέση με το μέγεθός της θα μπορούσε κανείς να πει ότι έχει το αναμενόμενο βάρος. Ίσως λίγο πιο ελαφριά. Υπάρχει η πεποίθηση πως το μικρό βάρος σημαίνει και καλύτερο ξύλο. Αλλά το βάρος έχει να κάνει και με άλλους παράγοντες (πχ φύλο του φυτού). Οπότε και πάλι εξετάζεται μόνο από την άποψη της λειτουργικότητας, δηλαδή το πόσο άνετα κρατιέται η πίπα στο στόμα. Εδώ το βάρος κρίνεται σωστό, μιας που το κράτημά της στα δόντια είναι εξαιρετικά άνετο. Αυτό έχει να κάνει και με τον γενικότερο σχεδιασμό της πίπας και όχι μόνο με το βάρος του stummel. Η πίπα είναι ισορροπημένη, γεγονός που συμβάλλει στην άνεση, είτε την κρατά κανείς στο χέρι, είτε την “κρεμάει” στα δόντια. Αν και το βάρος της μπορεί να χαρακτηριστεί σωστό, το κράτημά της στο χέρι είναι περίεργη υπόθεση. Λόγω σχήματος, δεν έχει το κλασικό πιάσιμο με τον αντίχειρα να τείνει προς τον δείκτη. Ο αντίχειρας ξεκουράζεται πάνω στη μία “γλώσσα” (προς το επιστόμιο), ενώ ο δείκτης και ο μέσος λειτουργούν υποστηρικτικά στο απότομα κομμένο heel. Όσον αφορά στο curing του ρεικιού, δυστυχώς δεν έχω βρει ακόμα πληροφορίες για τις μεθόδους του κυρίου Heeschen. Έτσι κι αλλιώς, η ποιότητα του ξύλου αναφορικά με την καπνιστική απόδοση θα φανεί στο χειροκρότημα, δηλαδή όταν η πίπα καπνιστεί. Ίσως ακολουθήσει δεύτερο review που να αφορά στην καπνιστική απόδοση που είναι και το τελικό ζητούμενο. Παρ’ όλα αυτά, θεωρώ ότι και η εξέταση μιας πίπας πριν αυτή καπνιστεί έχει τη σημασία της, καθώς πολλές φορές μπορεί κανείς να προβλέψει τη συμπεριφορά της από κάποια τεχνικά χαρακτηριστικά της.

Αεραγωγός και επιστόμιο
Τα περί αισθητικής αναφέρθηκαν παραπάνω. Το επιστόμιο είναι κατασκευασμένο από γερμανικό εβονίτη. Όσον αφορά στη λειτουργικότητα, ο αγωγός του επιστομίου είναι αρκετά ευρύς. Δυστυχώς αυτήν τη στιγμή δεν έχω διαθέσιμα τρυπάνια, οπότε όλες οι διατομές είναι κατά προσέγγιση. Στο tenon είναι περίπου 5mm. Εδώ θα προτιμούσα να είναι μικρότερης διατομής και να πλησιάζει εκείνη του αεραγωγού του shank. Από εκεί και πέρα, κάνει ομαλό taper και φτάνει σε πολύ μικρότερη διατομή. Ο αεραγωγός στο stummel είναι τρυπημένος στα 3,5-4mm. Η τρύπα του αεραγωγού είναι ευθυγραμμισμένη με αυτή του tenon, όπως αποκαλύπτεται από το pipe cleaner test. Το pipe cleaner test έγινε με το πιο χοντρό μάκτρο που έχω βρει στην αγορά (με την παχύτερη πλευρά), οπότε το συμπέρασμα είναι σχετικά ασφαλές. Το μάκτρο περνά ανεμπόδιστα από το bit στον πάτο του μπωλ. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι στον πάτο του mortise η διατομή δεν είναι απόλυτα κυκλική. Φαίνεται πως για να βγει η τρύπα στο κέντρο έπρεπε να φαγωθεί λίγο ή απλά ξέφυγε κάποια στιγμή το τρυπάνι.

Ο αεραγωγός συναντά το μπωλ στον πάτο του και στο κέντρο. Το bit είναι λεπτό και άνετο στο στόμα. To button είναι αρκετά λεπτό, με στρογγυλεμένες αιχμές στην έσω πλευρά ώστε να μην είναι άβολο. Στην πλευρά του slot, είναι κοίλο (μία λεπτομέρεια που αρέσει σε μερικούς καπνιστές. Το slot είναι αρκετά ευρύ και σχετικά καλοφτιαγμένο, αν και όχι απόλυτα συμμετρικό, γεγονός που αποτελεί μειονέκτημα στην κατηγορία αυτή.

Το tenon απέχει 1mm από τον πυθμένα του mortise. Αυτό αξασφαλίζει την ομοιομορφία του αεραγωγού και αποκλείει τις απότομες διακυμάνσεις της διατομής, από τη στιγμή που δεν υπάρχει μεγάλο κενό. Το μικρό κενό του ενός χιλιοστού χρησιμεύει ως “αέρας” για τις μικρές αλλαγές που ενδεχομένως να λαμβάνουν χώρα ως αποτέλεσμα της αυξομείωσης της θερμοκρασίας. Το tenon δεν έχει “στρογγυλεμένες” άκρες. Δεν υπάρχει περιθώριο για τον καπνό να εισχωρήσει μεταξύ του tenon και των τοιχωμάτων του shank. Ο αεραγωγός ήταν καθαρός και η έσω επιφάνειά του φαίνεται σχετικά λεία. Πολλά από τα παραπάνω στοιχεία (σε συνδυασμό) εξασφαλίζουν ανεμπόδιστη ροή αέρα. Ο θάλαμος καύσης δεν έχει κάποιο προκάρβουνο. Η επιφάνειά του δεν έχει λειανθεί πλήρως, προφανώς για είναι πιο εύκολη η δημιουργία cake. Η εφαρμογή stem-shank είναι άνετη, αλλά και σταθερή. H περασιά είναι πραγματικά αριστοτεχνική, καθώς το επιστόμιο έρχεται πρόσωπο με το shank. Η μετάβαση από το επιστόμιο στο shank δεν γίνεται αντιληπτή με την αφή.

Φινίρισμα

Εδώ βλέπω πολύ καλή δουλειά. Με μέτρο. Η πίπα φαίνεται ότι τρίφτηκε καλά με διαδοχικά πιο λεπτά γυαλόχαρτα. Δεν μπορώ διά της αφής να διακρίνω κάποια άγρια επιφάνεια. Δεν βλέπω ανωμαλίες στις καμπύλες. Η βαφή της είναι όσο πρέπει έντονη κατά τη γνώμη μου και αναδεικνύει καλά το grain. Το ίδιο ισχύει και για το επιστόμιο. Δεν διακρίνω σημάδια από εργαλεία. Είναι πολύ καλά γυαλισμένο, όπως και το ξύλινο τμήμα της πίπας. Συνολικά το φινίρισμά της με ικανοποιεί πλήρως. Ένα πρόβλημα υπάρχει μόνο. Στο shank face, βλέπω να έχει ξεφύγει μπογιά. Κρίμα. Αυτό φυσικά δεν επηρεάζει την απόδοσή της. Παρ’ όλα αυτά, δεν είναι αποδεκτό για την κατηγορία στην οποία υπάγεται η συγκεκριμένη πίπα.

Σε γενικές γραμμές είναι μία πολύ όμορφη και καλοφτιαγμένη πίπα. Παρ’ όλα αυτά δεν είναι τέλεια, όπως κανείς θα περίμενε στην κατηγορία high end. Το ότι βρήκα τις ατέλειες που περιγράφω παραπάνω (κυρίως αυτή που αφορά στον αεραγωγό) ήταν λίγο απογοητευτικό για μένα. Αν αξίζει τα λεφτά της? Πιστεύω ότι τα αξίζει. Αλλά αυτό είναι πολύ προσωπική υπόθεση. Καθώς τα κριτήρια είναι άπειρα και κατά συνέπεια προκύπτουν άπειρες ιεραρχίες και συγκρίσεις. Σαφώς υπάρχουν φτηνότερες πίπες με καλύτερη (ή ίσως ελάχιστα πιο προσεγμένη) κατασκευή. Από την άλλη μεριά υπάρχουν και ακριβότερες πίπες με υποδεέστερη κατασκευή. Ή απλά πιο άσχημες. Δεν είναι δυνατόν να συγκρίνουμε κάθε πίπα με όλες τις υπόλοιπες που υπάρχουν στον κόσμο. Όπως επίσης δεν είναι δυνατόν να αγνοούμε ο,τιδήποτε άλλο κυκλοφορεί και να εστιάζουμε μόνο στην εν λόγω πίπα. Κατά έναν περίεργο τρόπο, κάθε κομμάτι κρίνεται ξεχωριστά και με έναν πολύ προσωπικό τρόπο από τον επίδοξο αγοραστή. Κάπως έτσι αποφάσισα μετά από 2 χρόνια περισυλλογής να αγοράσω το “signature P” του uncle Peter, κατά κόσμον Peter Heeschen.

Κάποια κείμενα για την αξιολόγηση καπνοσυρίγγων

http://www.rdfield.com/Articles/What%20 ... rt%201.htm

http://www.rdfield.com/Articles/What%20 ... rt%202.htm

http://www.theitalianpipe.com/infowell/ ... peeval.htm

Η ιστοσελίδα του Peter Heeschen

http://www.heeschen-pipes.dk

O GL Pease για τον Peter Heeschen

http://www.glpease.com/Pipes/Reviews/001024Heeschen.php

http://www.glpease.com/Pipes/Collection/heeschen.html

Χτυπήματα την τελευταία στιγμή στο ebay

2010-08-13T08:20:00.000+03:00

Πριν λίγες μέρες απέκτησα το shape 96 της Stanwell το οποίο έψαχνα για αρκετό καιρό. Πήγε αρκετά ψηλά, καθώς ήταν στη σελίδα σχετικά γνωστού πωλητή, σε άριστη κατάσταση και έφερε τη στάμπα της σειράς "Best Make". Δύο μέρες αργότερα, πέτυχα άλλο ένα shape 96, αυτή τη φορά sandblasted. Μπήκε στη watch list και μία ωρίτσα πριν τη λήξη παρατήρησα ότι δεν είχε ούτε ένα bid. Το μικρό διαβολάκι άρχισε να μου μιλά στ' αυτί. Σχεδόν σίγουρος ότι τελικά θα χάσω, πόνταρα $15 πάνω από το starting bid 1 λεπτό πριν τη λήξη και περίμενα να δω την τιμή να εκτοξεύεται στα ύψη. Αλλά δεν είδα τίποτα τέτοιο. Από τα $20, πήγε στα $23, στα $27, στα $33 και ούτω καθεξής, μέχρι να σταματήσει 20 δευτερόλεπτα πριν τη λήξη μισό δολάριο πάνω από το δικό μου max bid. Την πάτησα. Και το χειρότερο δεν είναι ότι έχασα την πίπα, αλλά το ότι με κέρδισε ένας ψάρακλας που ανεβάζει δύο-δύο ή τρία-τρία τα δολάρια μέχρι να δει ότι έχει το highest bid. Και μετά επαναπαύεται και περιμένει να κερδίσει. Κάτω από άλλες συνθήκες, αν πχ είχα υψηλό pipe budget ή την ήθελα περισσότερο, δεν θα είχε καμία ελπίδα. Θα έβλεπε απλά στα τελευταία 3-5 δευτερόλεπτα το bid να ξεπερνά το δικό του max. Αυτή η χαζή ήττα μου υπενθύμισε τον χρυσό κανόνα του ebay: Ποντάρω πάντα στα τελευταία δευτερόλεπτα. Και όταν θέλω κάτι πάρα πολύ, ποντάρω 30% πιο πάνω απ' όσο πιστεύω ότι θα πιάσει η πίπα, δεδομένου ότι τη ζαχαρώνει άλλος ένας που θέλει πολύ να την αποκτήσει. Εν προκειμένω η χασούρα δεν ήταν πολύ μεγάλη. Έχω ήδη το shape 96 και σε πολύ καλή κατάσταση (και αρκετά ψηλά στο τότε grading system της Stanwell). Αλλά μου τη σπάει λίγο που έχασα την ευκαιρία να του φέρω ένα αδερφάκι με ελάχιστο κόστος. Και αυτή τη φορά ακούω το διαβολάκι να λέει γελώντας, ως άλλη ειρωνευόμενη ηχώ: "Ποντάρω πάντα στα τελευταία δευτερόλεπτα". Πάω να το γράψω τώρα 100 φορές στον πίνακα για να μου γίνει μάθημα.

Αναβλητικότητα

2010-05-28T22:32:00.002+03:00

Όπως η λευκή πολυπόθητη στάχτη, η σκόνη κάθισε στο πάτο του μπωλ και πλέον καπνίζει ο κατά φαντασία πλατωνικός καπνιστής ήσυχος το άχυρό του. Η φαινομενολογία αποκαλύπτει το τεράστιο ενδιαφέρον που έχουν οι ανθρώπινες αλληλεπιδράσεις. Ο ένας λέει: "άι στο διάολο!" και ο άλλος "επιτέλους!". Και καθείς ευχαριστημένος με την οπτική του γωνία. Δεν είναι και ό,τι πιο γόνιμο, αλλά παρουσιάζει όντως ενδιαφέρον. Αρκετές φορές αναρωτιέμαι αν ο μονόλογος των φιρμανιών και των πηγαδακίων απαιτεί αντίλογο. Και πάντα καταλήγω να ανατρέχω στο πρόσφατο παρελθόν και, λαμβάνοντας υπόψιν και τις παρατηρήσεις επί του περιβάλλοντος γενικότερα, αποφασίζω ότι ο αντίλογος αυτός δεν θα έχει κανένα νόημα. Καθώς η έκβαση είναι αποφασισμένη εξαρχής. Και να μην ξεχνάμε ότι σε έναν διάλογο αρκεί ένας να έχει προαποφασίσει, ώστε η διαδικασία να χάσει τη σημασία της και να πάει κατά διαόλου.

Στα φιρμάνια, τα σκατά των ανθρώπων, τη συγκατάβαση, το κατά συνθήκη χαμόγελο, τις μικρές φανταστικές αυτοκρατορίες και την ηλίθια ιδέα της αδιαπραγμάτευτης συμφιλίωσης.

Αφιερωμένο.

Συνάρτηση βαπερικής αϋπνίας

2010-05-21T06:52:00.002+03:00

Μία Γαλλίς τραγουδά στο συσιφόνι. Ως άλλος Εμπενίζερ, βλέπω πύργους με καπνικά νομίσματα να χάνουν ύψος. Καθώς χωμένος σε βιβλία ιστορίας για πρώτη φορά καταλαβαίνω και χαμογελώ μπροστά στα άλυτα προβλήματα. Δεν υπάρχει ο άγνωστος, όταν οι σκοπιές είναι μη πεπερασμένες. Και η παγίδα είναι αυτή ακριβώς η ψευδαίσθηση του ενός αγνώστου. Διότι στην ουσία του αυτός ο άγνωστος είναι το μόνο δεδομένο. Και ούτε καν. Θυμάσαι τον Πλάτωνα και τους μύθους περί σκιών (χωρίς το θέατρο); Ε, αυτό είναι. Η ιδέα υπάρχει, αλλά όχι το πραγματικό αντικείμενο. Οπότε ο άγνωστος γίνεται γνωστός και τα γνωστά άγνωστα. Κατόπιν, το γνωστό, το δεδομένο, γίνεται η ιδέα του δεδομένου. Και μην προσπαθήσεις να καταφύγεις στα ασφαλή αξιώματα, είναι μάταιο. Δεν είναι αποδεκτά σε τέτοιο γήπεδο. Εδώ το screening test είναι η ειλικρίνεια. Οπότε συνιστάται η αντικατάσταση του "ξέρω" με το "επιθυμώ να γνωρίσω". Και ιδού, να το αξίωμά σου. Έχει πλάκα, αφού τα τελευταία χρόνια περιφερόμουν στους διαδρόμους μιας νεφελώδους "επιστήμης" και τώρα πλέον κατανοώ πως τα μεγάλα ερωτήματα έχουν τεθεί ήδη και το μόνο που έχει μείνει είναι ο απόηχος του ειρωνικού γέλιου των πεφωτισμένων.

Bonjour, monsieur Lordat.

Patina

2010-05-18T21:13:00.000+03:00

Δηλαδή το πως αλλάζει με τον καιρό το χρώμα της πίπας (μέσες-άκρες, για ακριβείς ορισμούς στα λεξικά). Μου έκανε φοβερή εντύπωση το πόσο γρήγορα δημιουργείται. Παραθέτω δύο φωτογραφίες από τη σειρά DeLuxe της Stanwell. Η μία (shape 95, το ταψί) είναι καινούρια. Η άλλη (shape 207, το cherrywood) είναι στο rotation εδώ και τρία χρόνια. Να σας πω την αλήθεια, προτιμώ το χρώμα που πήρε με τον καιρό από το αρχικό της.

Η πίπα των 20 ευρώ

2010-05-16T20:21:00.000+03:00

Η πίπα των 20 ευρώ. Ναι, αλλά ποια πίπα; Οk, μιλάμε πάλι για estates. Κατά καιρούς, έχω ακούσει διάφορες χαζές δικαιολογίες ως επιχειρήματα κατά της αγοράς μεταχειρισμένων πιπών. Οι περισσότερες τέτοιου τύπου απόψεις στηρίζονται σε και καλά επιστημονικά δεδομένα, τα οποία όμως στην ουσία τους είναι πιπικοί μύθοι. Δεν έχω υπόψιν μου κάποια μελέτη επί του θέματος. Εντάξει, να καταλάβω τον σιχασιάρη και να καταλάβω και τον ψυχολογικό παράγοντα. Τα υπόλοιπα δεν τα καταλαβαίνω. Αποδίδω, λοιπόν, τα προαναφερθέντα επιχειρήματα στην άγνοια ή την απουσία κοινής λογικής και χαίρομαι που στην αγορά των estates έχω λιγότερους ανταγωνιστές. Υπάρχει τεράστια διαφορά μεταξύ της πίπας 20 ευρώ περιπτέρου και ενός ευρήματος. Διότι αυτό είναι η άλλη κατηγορία των πιπών των 20 ευρώ: τα ευρήματα. Και η χαρά της ανακάλυψης προστίθεται στη χαρά της κτήσης. Η φωτογραφία απεικονίζει ένα τέτοιο εύρημα των 20 ευρώ (για την ακρίβεια 22,6). Ναι, ξέρω, πολύ κακό για το τίποτα. Άσε που είναι και μεταχειρισμένη.

Μην αλλάξετε πλευρό, παιδιά.

Καινούριο forum καπνιστών πίπας

2010-03-11T17:49:00.003+02:00

Έχουμε καινούριο σπίτι.

http://www.hellenicpipesmokers.gr

Και είστε όλοι καλοδεχούμενοι.

Ο Σουρής είχε δίκιο τελικά για την ευωδία: είναι περικείμενη και περισσή

2010-03-11T17:44:00.001+02:00

Καλημέρα σας, παιδιά, τρα-λα-λα! τρα-λα-λα!

Σήμερα έχουμε ελεύθερη ώρα ή, καλύτερα, ελεύθερη μέρα. Κάνουμε και λέμε ό,τι γουστάρουμε. Και δεν είναι δικό μου το pattern. Αντιγραφέας είμαι. Μην ξεχάσω το ότι είμαι και βοσκός: Ζητούνται πρόβατα, κατά προτίμηση δίποδα με εθισμό στη νικοτίνη και στο ρείκι. Αυτή θα ήταν η αγγελία μου. Αλλά κατά βάθος προτιμώ να είμαι πίσω από την κάμερα, puppeteer ή, αν θέλετε, master of puppets. Τελικά είμαι pastor of muppets. Και ομολογώ ότι φοβάμαι, καθώς υπάρχουν άνθρωποι που έχουν πολλά ράμματα για τη γούνα μου. Βέβαια, είναι τόσο εχέμυθοι, που τα κρατούν για τον εαυτό τους. Τρέμω στην ιδέα του να ξυπνήσουν κάποια μέρα από τον δίκαιο ύπνο τους και να αποκαλύψουν το τι βδέλυγμα είμαι στην ουσία μου.

Αυτό το ιστολόγιο δεν είναι μόνο (τα κεφαλαία βάλτε τα εσείς, εγώ τα αντιπαθώ) για πίπες και καπνούς. Αναγκαστικά, δηλαδή, καθώς οι γνώσεις μου είναι λίγες επί του θέματος και αγωνιώ να κρατήσω τα επίπεδα αναγνωσιμότητας στα ύψη. Είμαι ένα χαρτί με κόλλα που περιμένει μύγες. Οφείλω να ντρέπομαι. Και μέσα στην εγγενή ακινησία και αδράνεια, προσπαθώ όσο μπορώ να αυτοπροβάλλομαι. Υπάρχει και ένα paper επί του θέματος. Ένα case study, που, όπως τα παλιά έπη, κυκλοφορεί από στόμα σε στόμα. Αλλά επειδή είμαστε στον καιρό της τεχνολογίας, κυκλοφορεί και από email σε email, από sms σε sms κλπ κλπ.

Τελευταία κατρακύλησα κι άλλο στον βούρκο και έγινα και spammer. Από προσηλυτιζόμενος έγινα προσηλυτιστής. Σε μία τελευταία σπασμωδική προσπάθεια να σώσω ό,τι μπορώ από την αξιοπρέπειά μου, το ανακοινώνω, πριν το θέμα λάβει μεγάλες διαστάσεις και καταστραφεί το image μου.

Επί τη ευκαιρία να ανακοινώσω ότι η προσωπική μου αλληλογραφία (όπως και όλων των μεγάλων ποιητών) τελικά δημοσιεύτηκε σε περιορισμένα αντίτυπα και διανέμεται σε κλειστό κύκλο. Κάθε αριθμημένο αντίτυπο έχει την υπογραφή του εκδότη.

Αυτή ήταν η εξομολόγησή μου μέσες-άκρες. Ομολογώ την κατωτερότητά μου. Θα προσπαθήσω να φτάσω σε άλλα επίπεδα από εδώ και μπρος. Να γίνω σωστός άνθρωπος και να μάθω την τέχνη της τέλειας εκφοράς του "μπε".

Υποσημειώσεις:

Σε οποιοδήποτε πλαίσιο, η συστηματική διαστρέβλωση της αλήθειας με ενοχλεί πολύ. Όσο μεγαλώνω, κατανοώ ότι αυτό είναι ένα φαινόμενο το οποίο δεν μπορώ να εξαλείψω. Οπότε σταδιακά το αποδέχομαι ως πραγματικότητα. Τις ευχές μου στους αδικημένους και ακριβοδίκαιους.

Μείον τριάντα βαθμοί Κελσίου στους Τροπικούς

2010-03-08T02:04:00.001+02:00

Ο ηγέτης μπορεί κάλλιστα να είναι και αυτοπροσδιοριζόμενος. Και σε πολλά modalities. Έχει ενδιαφέρον δε, το να παρατηρείς τις εκφάνσεις της συμπεριφοράς τόσο του πομπού όσο και των εκάστοτε δεκτών. Αλλά το ηλιακό φως έχει πολύ συγκεκριμένη φύση. Είτε μονή είτε διττή. Όπως βολεύεται ο καθείς. Το φαινόμενο συνήθως είναι ένα. Οι ερμηνείες μπορεί να είναι πολλαπλές. Και εκεί παίζεται το παιχνίδι. Στις ερμηνείες. Κάλεσμα για συσπείρωση between the lines. Και φυσικά σαφής ορισμός ενός κατά τα άλλα απροσδιόριστου εχθρού. Ο φόβος λειτουργεί σαν το κρύο. Πλησιάζουν οι άνθρωποι ο ένας τον άλλον για να ζεσταθούν. Μόνο που το κρύο είναι αποτέλεσμα της θερμοκρασίας περιβάλλοντος και του πως αυτή προσλαμβάνεται από τους υποδοχείς του δέρματος. Αντίθετα, ο φόβος, ενώ έχει νευροφυσιολογική βάση, μπορεί να οφείλεται σε απατηλό ερέθισμα. Για αυτό και υπάρχουν δύο οδοί, η μία εκ των οποίων περνά από τον νεοφλοιό. Και έχω την εντύπωση πως η ενεργοποίησή του είναι αναπόφευκτη. Απλώς ο νεοφλοιός είναι πολυσύνθετος και κάνει παράλληλη επεξεργασία πλήθους πληροφοριών. Κάπου εκεί μπορεί κανείς να χάσει τη μπάλα.

Είναι εξαιρετικά αυτάρεσκο να πιστεύεις στη μοναδικότητά σου. Και είναι εξόφθαλμη η ανασφάλεια, όταν επιχειρείς να διασώσεις κάθε 10 λεπτά την αυτοκρατορία σου. Ειδικά όταν δεν υπάρχει απειλή. Δεν υπάρχει καν αυτοκρατορία. Και το ζήτημα της κυριαρχίας δεν έχει τεθεί ποτέ, καθώς είναι εξαρχής σε λανθασμένη βάση. Η πλατφόρμα δεν υποστηρίζει τέτοιου τύπου εφαρμογές. Αλλά είναι δικαίωμα του καθενός να επιμένει. Έστω και να σκιαμαχεί.

Τα μεγάλα και γλυκερά λόγια είναι δυνατόν να ειπωθούν και με με μια καλημέρα. Πάντα έχουν σημασία και τα "επικουρικά": εξωλεκτικά στοιχεία, επιλογή της στιγμής και του ύφους, συγκεκριμένες λέξεις σε περίοπτη θέση, καθώς και η σύνθεση του ακροατηρίου.

Σημασία εν τέλει έχει το ποιος είναι αυτός που γνωρίζει ή, έστω, κατανοεί. Επιλέγω να κρατώ νωχελικά ένα Blowfish από το να κραδαίνω lightsaber αγορασμένο από κατάστημα παιχνιδιών. Και μέσα στη φαιδρότητα του πράγματος, προτιμώ το fancy δανέζικο σχήμα με μια πρέζα συντηρητισμού που αντανακλάται στο καιόμενο bulls eye.

Καλώς ή κακώς, δεν έχει αλλάξει τίποτα. Απλώς τώρα αποφάσισες να δεις το πράγμα και από άλλες γωνίες. Και γρήγορα επέστρεψες στη θέση που σε βόλευε εξαρχής.

ΜΠΑΒ!

2010-03-01T04:38:00.000+02:00

Όταν ήμουν μικρός, κανείς παππούς δεν κάπνιζε πίπα. Ούτε θείος ("Δεν έχω θείο!" - tribute to dionous). Οπότε δεν έχω καταβολές, πέραν αυτής της αγάπης προς τον καπνό. Φαίνεται ότι εδώ είναι ο παράγων διαφοροποίησης. Δεν γεννήθηκα με μια πίπα στο στόμα. Οπότε ο ψυχαναλυτής μιλά για παλινδρόμηση και ουχί για καθήλωση ή, ακόμα χειρότερα, για εκ γενετής ανωμαλία (η "διαφορετικότητα" είναι πολύ politically correct για τα γούστα των κλινικών). Στην πορεία διαπίστωσα ότι υπάρχουν οι γεννημένοι καπνιστές (κατ' αναλογία με τους "γεννημένους εραστές"). Μετά πήγα ένα βήμα παραπέρα για να διαπιστώσω ότι το "χαρακτηριστικό" αυτό είναι απλά μία έκφανση του πραγματικού χαρακτηριστικού. Άρα το χαρακτηριστικό έγινε ψευδοχαρακτηριστικό και κατόπιν έκφραση. Και μετά υπήρξαν οι διάφορες παραλλαγές και οι πολλαπλές εκφάνσεις αυτών. Πάντα ανάλογα με το εκάστοτε περιβάλλον. Στο τέλος, βέβαια, συνειδητοποίησα πως η ουσία στη φράση "καπνιστής από τα γεννοφάσκια", δεν βρίσκεται στο "καπνιστής" αλλά στο "γεννοφάσκια". Και κατάλαβα ότι αυτή η υποστήριξη του έμφυτου χαρακτήρα είναι διάχυτη και αφορά σε πολλές πτυχές τόσο της συμπεριφοράς όσο και της προσωπικότητας. Μετά από καιρό είδα πως όλος αυτός ο συλλογισμός είναι απλά ηλίθιος και περίπλοκος. Ούτε το "εγγενές" στέκει, αλλά ούτε το "χαρακτηριστικό". Τουλάχιστον στο πλαίσιο αυτό (προσοχή μην ταράξουμε τους φίλους γενετιστές). Γιατί όταν κατανέμονται τυχαία τα άτομα και ψάχνεις δείκτες διασποράς, αν σταθείς μόνο σε αυτούς, τότε δεν έχεις καταλάβει τίποτα. Μέσα στα "μπε" και στα "γαβ", σχεδόν πάντα κάτι ξεχωρίζει. Και όλα αυτά πριν κανονικοποιήσεις τις κατανομές για να σου βγει το γενικό συμπέρασμα. Το γενικό αυτό συμπέρασμα έχει ελάχιστη σημασία. Ο συνδυασμός φωνημάτων (πρωτολέξη αν θέλετε) που έχει τη μεγαλύτερη συχνότητα ορίζει τη θέση της καμπύλης, αντίθετα με το πως κινείται η μέδουσα. Η τυχαιότητα είναι επίπλαστη. Και το παράδειγμα του John Maynard Smith παίρνει σάρκα και οστά παραλλαγμένο, με τις μορφές των όντων να ποικίλλουν. Έτσι θα δεις πρόβατα να δαγκώνουν λύκο στην καρωτίδα και πλήθος ορθόπτερα να καταβροχθίζουν χαμαιλέοντα. Όποιον ρόλο και να διαλέξεις σε αυτό το αξιολύπητο ψυχόδραμα, πάντοτε έχεις την επιλογή να λάβεις την τρίτη θέση. Ανά πάσα στιγμή μπορείς να γίνεις ο αφηγητής.

Περί κριτικής καπνών

2010-02-01T04:08:00.001+02:00

Υπάρχουν πάρα πολλές ιστοσελίδες σχετικές με τους καπνούς και πολλές από αυτές έχουν ως αντικείμενο την κριτική τους. Αυτό που παρατηρώ ως σύνηθες φαινόμενο είναι η προχειρότητα και η έλλειψη ουσίας. Και εξηγούμαι:

Καταρχάς εγώ δεν γράφω κριτικές καπνού. Και αυτό διότι δεν το κατέχω το άθλημα. Ξέρω απλά αν μου αρέσει ή όχι ο καπνός. Παρ' όλα αυτά, έχω στο μυαλό μου πέντε πραγματάκια που πρέπει να έχει η κριτική καπνού. Μερικά από αυτά είναι: μέγεθος μπωλ και γενικά τύπος πίπας, βαθμός υγρασίας του καπνού, τρόπος γεμίσματος, αναφορά στη σύσταση του καπνού, δήλωση των γενικών προτιμήσεων του κριτικού και άλλα. Η κριτική για έναν καπνό δεν είναι αστεία υπόθεση. Παρ' όλα αυτά, διαβάζω συχνά εξαιρετικά πρόχειρες κριτικές που επί της ουσίας δεν προσφέρουν τίποτα στον αναγνώστη. Για παράδειγμα, συχνά σε μία "κριτική" δεν αναφέρεται ούτε η ποσότητα του εν λόγω καπνού που έχει καπνιστεί από τον "γευσιγνώστη", ούτε οι καπνιστικές του συνήθειες εν γένει, ούτε και η συνολική του εμπειρία (αν και η τελευταία φαίνεται από την ποιότητα του κειμένου της κριτικής). Δηλαδή, μπορεί κανείς κάλλιστα να καπνίσει ένα-δυο μπωλάκια ή έστω κι ένα ολόκληρο tin και μετά να γράψει μία εμπεριστατωμένη κριτική. Λυπάμαι, αλλά τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Από εκεί και πέρα, διαβάζουμε και ξαναδιαβάζουμε στερεότυπες και χιλιοειπωμένες ατάκες, σχετικά με τα αρώματα και τη λευκή στάχτη (αναρωτιέμαι ακόμα γιατί αυτό να είναι το ζητούμενο) στη λογική του copy-paste. Έτσι συντηρείται ο περιορισμός των επιλογών του νέου καπνιστή. Αλλά τελικά ο μύθος χτίζεται σε λανθασμένη βάση. Στη βάση της ημιμάθειας, της τεμπελιάς και του εντυπωσιασμού. Και η προχειρότητα αυτή συμπληρώνεται με φράσεις σχετικές με το room note, σε μορφή καλλιτεχνικών πινελιών και λογοτεχνικού ύφους χειρίστης ποιότητος, οι οποίες μεταφράζονται σε κρίσεις μη καπνιστών του περίγυρου επί του συγκεκριμένου καπνού. Ψάχνω ακόμα να βρω ποια είναι η θέση τέτοιων προσθηκών σε μία κριτική. Αλλά πέρα από αυτό, ένα άλλο σημαντικό σφάλμα είναι το ότι ο εκάστοτε επίδοξος κριτικός δεν μπαίνει στον κόπο να μας πει σε τι καπνίζει αυτόν τον άμοιρο τον καπνουδάκο. Στην Ελλάδα είναι πολύ της μόδας τα φίλτρα και οι υγροπαγίδες (το γιατί είναι μία άλλη, μεγάλη συζήτηση). Αποτελεί τεράστιας σημασίας ζήτημα να δηλώσει ο επίδοξος κριτικός τις κατασκευαστικές ιδιότητες της πίπας. Διότι, αν καπνίζεις με φίλτρο, τροποποιείται σε μεγάλο βαθμό η εμπειρία του καπνίσματος σε όλες τις εκφάνσεις της: γεύση, αιχμηρότητα, νικοτίνη κλπ. Αν καπνίζεις με υγροπαγίδα δε, τότε ο καπνός μεταλλάσσεται. Κατά τη γνώμη μου, βέβαια, η ύπαρξη της υγροπαγίδας κακοποιεί τόσο την αισθητική της πίπας, όσο και την ποιότητα του καπνίσματος, αλλά αυτό αποτελεί προσωπικό γούστο και είναι εκτός του θέματος της παρούσας ανάρτησης. Όταν λοιπόν μεταξύ του καιόμενου καπνού και της στοματικής κοιλότητας παρεμβάλλονται 22 συστήματα ψύξης, υγροποίησης, κατακράτησης και δεν ξέρω τι άλλο, τότε η γεύση του έστω, αλλάζει δραματικά. Επί της ουσίας καπνίζεις άλλον καπνό. Το ελάχιστο που μπορεί να κάνει λοιπόν ο επίδοξος κριτικός που καπνίζει με υγροπαγίδα (ή άλλα συστήματα φιλτραρίσματος, όπως το κοινό φίλτρο άνθρακα), είναι να το δηλώσει. Αυτό είναι η στοιχειωδώς έντιμη στάση απέναντι στον αναγνώστη της "κριτικής" του. Η απόλυτα έντιμη στάση, κατά τη γνώμη μου, θα ήταν να μην έγραφε καθόλου κριτικές, καθώς αυτές περιορίζονται αποκλειστικά σε καπνιστές πιπών με υγροπαγίδα ή φίλτρο.

Αλλά δεν αποτελεί μόνο η ύπαρξη ή μη οιουδήποτε φιλτραρίσματος πρόβλημα για μία κριτική. Και το φαινόμενο δεν είναι μόνο ελληνικό. Σε σχετικές ιστοσελίδες με παγκόσμια απήχηση βλέπεις το ίδιο μοτίβο να επαναλαμβάνεται: πολύ λίγοι μπαίνουν στον κόπο να το κάνουν σωστά. Και το αποτέλεσμα είναι να μη μιλάμε πλέον για καπνούς πίπας, αλλά για θρησκείες ή ποδόσφαιρο. Μία απλή λογική του τύπου 1-0, άσπρο-μαύρο, μου αρέσει-δεν μου αρέσει. Αυτό δεν είναι κριτική όμως, είναι κουβέντα καφενείου. Δεν προσφέρει απολύτως τίποτα στον αναγνώστη. Η μόνη πληροφορία που παρέχει σε τελική ανάλυση είναι το εάν ο συγκεκριμένος καπνός αρέσει ή όχι στον γράφοντα.

Για αυτό και δεν γράφω κριτικές (και αν το έχω κάνει στο παρελθόν, τις αποκηρύσσω σήμερα :-). Επειδή η διαδικασία αυτή απαιτεί χρόνο, γνώσεις, συστηματικότητα και συγκέντρωση. Δυστυχώς, όμως, η συνήθης τακτική χαρακτηρίζεται από έντονη προχειρότητα με ελάχιστες εξαιρέσεις.

Και εσύ ψάχνεις μέσα στα γούστα να βρεις την άποψη.

Αντι-κείμενο: δεν υπόκεινται όλα σε υποκειμενική κρίση

2010-01-31T01:20:00.004+02:00

Σε συνέχεια του προηγούμενου κειμένου, η παρούσα ανάρτηση. Εκ πρώτης όψεως ίσως φανεί αντίφαση. Δεν είναι. Τα δύο κείμενα πραγματεύονται τελείως διαφορετικά ζητήματα.

Πολύ συχνά τίθεται η ερώτηση από κάποιον νέο καπνιστή: "Τι πίπα με συμβουλεύετε να πάρω"; Οι απαντήσεις που δίνονται συνήθως, είναι δύο τύπων. Είτε "πάρε την τάδε φίρμα", είτε "όποια σου αρέσει". Και οι δύο τύποι συμβουλών μπάζουν μη πεπερασμένο όγκο νερού. Και αυτό διότι κρύβουν την ιδέα της απόλυτης υποκειμενικότητας. Δυστυχώς για τους υποστηρικτές αυτής της ιδιότυπης "ελευθερίας" απόψεων, τα πράγματα δεν είναι τελικά τόσο απλά. Δεν είναι όλες οι πίπες ίδιες. Κάποιες είναι καλύτερες, πως να το κάνουμε τώρα; Προσοχή εδώ. Δεν μιλάμε για ελιτισμό. Μιλάμε για αντικειμενικά γεγονότα. Φυσικά και καθείς καπνίζει ό,τι γουστάρει. Αυτό είναι απόλυτο δικαίωμά του. Το catch εδώ είναι ότι δεν σημαίνει πως ό,τι γουστάρει είναι και το καλύτερο δυνατό. Συχνά-πυκνά περιδιαβαίνω τα διάφορα fora περί πίπας. Εκεί όλοι οι καπνιστές παρουσιάζουμε τις καινούριες μας αγορές κατά καιρούς. Ελάχιστες φορές έχω διαβάσει αρνητικό σχόλιο. Αυτό ενδεχομένως να έχει ως αφετηρία την ευγένεια. Αλλά το αποτέλεσμα είναι το να μη μαθαίνει κανείς τίποτα τελικά. Έτσι, πολλοί καπνιστές πορεύονται επί χρόνια στην πεπατημένη των προκάτ προτύπων στο όνομα ενός ανούσιου πολιτικά ορθού. Το αστείο εδώ είναι ότι όλα αυτά τα πρότυπα είναι δημιουργημένα (όπως συμβαίνει εξάλλου πάντα με τα πρότυπα) χωρίς τη συμβολή του άμεσα ενδιαφερόμενου. Έτσι, "μαθαίνουμε" (όπως κανείς μαθαίνει τις ηθικές αρχές) ποια είναι καλή και ποια κακή πίπα. Αλλά η πίπα δεν είναι αρχή ή ιδεώδες. Είναι ένα καπνιστικό εργαλείο. Υπάρχουν σαφή κριτήρια τα οποία καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό το αν μία πίπα θα καπνίσει καλά ή όχι. Αυτά έχουν να κάνουν με την κατασκευή και τις πρώτες ύλες. Και είναι μετρήσιμα. Και αυτό φαίνεται σε μεγάλη κλίμακα. Κλασικό παράδειγμα το ebay. Ναι, εδώ παίζει και το marketing, το παραδέχομαι. Αλλά δεν παίζει μόνο το marketing. Για κάποιον λόγο οι καπνιστές ανά τον κόσμο αναζητούν συγκεκριμένα κομμάτια, από συγκεκριμένες εταιρείες, ενίοτε και από συγκεκριμένες εποχές. Δεν είναι όλοι τους ηλίθιοι. Στατιστικά να το πάρει κανείς, κάποιοι από αυτούς θα είναι έξυπνοι. Τα προαναφερθέντα κριτήρια είναι που παίζουν τον πρωτεύοντα ρόλο. Και οι εταιρείες που τα τηρούν είναι εκείνες που παραμένουν σε υψηλές θέσεις στην προτίμηση των καπνιστών. Υπάρχει, λοιπόν κάποιος λόγος.

Τα κριτήρια για τα οποία μιλάμε, βέβαια, δεν είναι ιερό μυστικό, σφραγισμένο σε κατακόμβες. Είναι 2-3 απλά πραγματάκια που πρέπει να προσέχει κανείς. Και οι περισσότεροι τα γνωρίζουμε, καθώς αποτελούν πολύ βασικές γνώσεις. Αλλά για κάποιον λόγο επιμένουμε να αναμασάμε ασαφείς ανοησίες που έχουν να κάνουν με καθαρά προσωπικές προτιμήσεις. Όποιος όμως έχει καπνίσει καμια 50αριά πίπες στη ζωή του, από 5-10 φίρμες, ξέρει πολύ καλά ότι δεν καπνίζουν όλες οι πίπες το ίδιο καλά. Και επίσης γνωρίζει ότι αυτό αντανακλάται ως έναν βαθμό στην τιμή τους.

Στην ερώτηση του νέου καπνιστή, λοιπόν, η πιο σωστή απάντηση είναι: "Πριν πάρεις, κοίταξε αυτό, αυτό κι αυτό". Και όχι "πάρε αυτή που θα σου κάνει κλικ". Τι κλικ; Είμαστε με τα σωστά μας; Αυτό είναι συμβουλή για blind date και όχι για αγορά πίπας. Ακούω πολλές φορές από διάφορους κατά φαντασία μέντορες να λένε "αυτό που έχει σημασία είναι να σου αρέσει, ασχέτως τι λέει ο καθένας". Στάσου, ρε φίλε. Ο "καθένας" μπορεί να είναι κάποιος. Και εννοώ κάποιος που ξέρει. Έχουν γραφτεί τόμοι για την ιστορία και την κατασκευή της πίπας. Υπάρχουν τεχνίτες που αφιέρωσαν τη ζωή τους στην αναζήτηση του τέλειου. Έτσι, τα πετάμε όλα στα σκουπίδια, με βάση την προσωπική προτίμηση και της "φιλικής" διάθεσης προς τον νέο καπνιστή; Αυτό είναι χαβαλές, δεν είναι σοβαρή συζήτηση. Και είναι ένας από τους κύριους λόγους που παραμένουμε απαίδευτοι, κοκορόμυαλοι και ξερόλες. Έχοντας μία ελάχιστη δόση γνώσης, ώστε να είμαστε qualified ημιμαθείς. Και με τη βούλα δηλαδή. Είναι κρίμα να μεταλαμπαδεύεται έτσι αβίαστα η βλακεία.

Όταν πρωτοξεκίνησα να καπνίζω πίπα, έτσι ενεργούσα, με το "ό,τι μου αρέσει". Τελικώς την πάτησα ουκ ολίγες φορές. Αυτό μεταφράζεται σε απογοήτευση και σε σπατάλη χρημάτων. Τώρα πλέον έχω κάποια αίσθηση του τι διαλέγω. Και παρατήρησα ότι σε αυτό το μεσοδιάστημα δύο πράγματα συνέβησαν. Πρώτον, είναι πιο δύσκολο να βρω μία πίπα που μου αρέσει. Δεύτερον, συνειδητοποίησα ότι υπάρχουν όντως κάποια αντικειμενικά κριτήρια στην επιλογή πίπας. Και βλέπω ότι όταν αυτά πληρούνται, η αξιολόγησή τους κατά την επιλογή αντανακλάται στο κάπνισμα. Υπάρχουν βέβαια και οι ενοχλητικές εξαιρέσεις, για να επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

Έχουμε (όπως στα περισσότερα πράγματα) δύο επιλογές σχετικά με το σπορ μας. Η πρώτη είναι να το ψάχνεις, να ενημερώνεσαι, να μελετάς και να πράττεις αναλόγως. Η δεύτερη είναι να χαζεύεις με ανοικτό το στόμα τους και καλά μύστες να μουρμουρίζουν άχρηστους και ασυνάρτητους χρησμούς χωρίς ουσία. Άντε, στα διαλείμματα να κάνεις και κανένα "μπε".

Εγώ προτιμώ τον πρώτο τρόπο. Όπου δεν ξέρω, βγάζω τον σκασμό να ακούσω. Κι ελπίζω να υπάρχει εκεί γύρω κάποιος που πραγματικά γνωρίζει.

Ελιτισμός, καπνικές προκαταλήψεις και καπνοσυριγγιστικές εμμονές

2010-01-31T01:08:00.002+02:00

Η καπνοσύριγγα είναι πρωτίστως εργαλείο καπνίσματος. Δευτερευόντως, ο καπνοσυριγγισμός είναι ευγενές βίτσιο. Έχει λίγα μικρά μυστικά. Εμπεριέχει πολλά προσωπικά χούγια. Σε όλα τα επίπεδα, μεταξύ των ανθρώπων υπάρχουν ατομικές διαφορές. Αυτές πρέπει να είναι σεβαστές.

Θα μπορούσε το κείμενο να τελειώνει εδώ. Αλλά οι παρατηρούμενες συνθήκες απαιτούν συνέχεια. Καλώς ή κακώς, υπάρχει ένα πέπλο μυστηρίου που περιβάλλει τον καπνοσυριγγισμό. Το κρέπι ορατό μονάχα στους αδαείς. Για να μην παρεξηγηθούμε, δεν έχει τίποτα το επιλήψιμο η άγνοια. Μπορεί κανείς, έχων διάθεση λογοτεχνίζουσα, να βαφτίσει εκ νέου την άγνοια ως πρώτο βήμα για τη γνώση. Αλλά τούτα αποτελούν απλώς προβληματικές σοφιστίες. Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η καρδιά του ζητήματος. Δεν είναι το αντικείμενο αυτό καθαυτό, αλλά η περιρέουσα ατμόσφαιρα που φέρει και εγκαθιστά το πρόβλημα.

Διότι, κυρίες και κύριοι, εμείς απλώς καπνίζουμε. Αν και το «απλώς» αυτό μπάζει νερά, διατηρεί τη βασική του υπόσταση. Είναι ισχυρότατο και ανθεκτικό στις αυθεντίες. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Όταν κανείς αρχίζει σιγά-σιγά να παθιάζεται με τον φουμαροκαπνοσυριγγισμό, χαρακτηρίζεται από έντονο ενθουσιασμό. Διαβάζει, ψάχνει, ενημερώνεται, δοκιμάζει. Ενίοτε καταφαίνεται κατηγορηματικά περί καπνών και καπνοσυρίγγων. Κατά καιρούς αλλάζει ρότα. Όπως και να έχει, υπάρχει μία περίπτωση να διαγνώσει ο παρατηρητής την εμμονή. Η εμμονή αυτή μεταφράζεται σε οπλοστάσιο άμεσα διαθέσιμων συμβουλών επί παντός καπνοσυριγγιστικού ζητήματος. Την ίδια εμμονή, βέβαια, μπορεί να διαγνώσει ο παρατηρητής συζητώντας (με τη θέλησή του ή κατόπιν επιβολής) και με έναν καπνιστή που μετρά πλείστες ώρες καπνικής πτήσης. Οι δύο συμμετέχοντες δεν εντάσσονται στην ίδια πειραματική ομάδα. Στην πρώτη περίπτωση έχουμε ημιμάθεια (μεταφράζω τη λέξη «ενθουσιασμός»). Στη δεύτερη έχουμε αρτηριοσκλήρωση (μεταφράζω τη λέξη «εμπειρία»). Ο πρώτος συγκαπνιστής, έχοντας πιάσει λιγοστές πίπες στα χέρια του και έχοντας δοκιμάσει ελάχιστους καπνούς, μιλά με στόμφο και πάντοτε ως ψόφος διακόπτει για να δώσει την απάντηση. Ο δεύτερος συγκαπνιστής, έχοντας μεγάλη αλλά παρ’ όλα αυτά πεπερασμένη εμπειρία, σε κοιτά στα μάτια, μιλά με νόημα (που εσύ δεν το κατέχεις), απαξιώνει και εξυμνεί με περισσή ευκολία, κάνοντας συχνά μεγάλες παύσεις, όπου αναμένει εναγωνίως χειροκρότημα.

Συνήθως ο νέος καπνιστής αγοράζει καπνοσύριγγες στα κουτουρού. Αρκετές από αυτές μπορεί να είναι κακοφτιαγμένες no name. Κατά πάσα πιθανότητα (ειδικά αν ήταν ή παραμένει τσιγαρόβιος) σε κάθε τζούρα του θα αναπτύσσεται θερμοκρασία κρατήρα ηφαιστείου εντός της εστίας. Μπορεί και να ενθουσιαστεί με χαμηλής ποιότητας καπνά τίγκα στο σιρόπι. Μπροστά σε αυτό το φαινόμενο, ένας παλιός καπνιστής με στοιχειώδη ευγένεια απλά θα πει την άποψή του. Και θα την πει χωρίς να κουνά το δάχτυλο. Αυτό συνιστά τη λογική κοινότητας καπνοσυριγγιστών, μιας ιδανικής φουμαροκαπνοσυριγγοπολιτείας.

Αχέτως σταδίου και ωρών καπνικής πτήσης, η παγίδα της προκατάληψης είναι πάντα εκεί. Καθώς δοκιμάζουμε, διαμορφώνονται (και στη συνέχεια διαφοροποιούνται) τα γούστα. Αυτά ενίοτε είναι τόσο ισχυρά, ώστε να μας οδηγούν σε αξιωματικές ρήσεις. Αυτό το τελευταίο είναι λάθος. Και αν δεν είναι λάθος, σίγουρα είναι κάθε άλλο παρά γόνιμο.

Υπάρχουν διάφοροι μύθοι και προκαταλήψεις σχετικά με τον φουμαροκαπνοσυριγγισμό. Ποιοι καπνοί είναι «σοβαροί» και ποιοι «φαιδροί», ποιες σχολές κατασκευαστών είναι ανώτερες και ποιες κατώτερες, ποιες τεχνικές πρέπει να κατέχει ο Pipe-Jedi για να πακετάρει, να ανάψει, να σκαλίσει και να καπνίσει, ποιο ξύλο (βάσει καταγωγής) είναι ευγενέστερο και ποιο υποδεέστερο και πάει λέγοντας. Όλα αυτά δυστυχώς δημιουργούν ένα (από όλες τις απόψεις άχρηστο) πέπλο μυστηρίου γύρω από το σπορ του καπνίσματος της καπνοσύριγγας. Ενθαρρύνουν τη σνομπαρία και την πίστη στις αυθεντίες. Και, πάνω από όλα, ενισχύουν την άποψη ότι το να καπνίζεις πίπα είναι κάτι ανάλογο της κατασκευής πυρηνικού αντιδραστήρα.

Αλλά τα πράγματα δεν είναι έτσι. Έτσι παρουσιάζονται από κατά φαντασία διδασκάλους. Και είναι αυτοί που χαλάνε την πιάτσα και δημιουργούν ένα κλίμα μυστικής αδελφότητας. Το κάπνισμα της πίπας είναι απλά μια υλική απόλαυση, η οποία επηρεάζεται σε μεγάλο ποσοστό από τα ατομικά χαρακτηριστικά του εκάστοτε καπνιστή. Αυτά τα ατομικά χαρακτηριστικά αφορούν τόσο στη φυσιολογία της στοματικής του κοιλότητας όσο και στην προσωπική του αισθητική. Ίσως το πιο αξιόπιστο κριτήριο να είναι το προσωπικό. Διαβάζουμε, συζητάμε, συλλέγουμε πληροφορίες και πειραματιζόμαστε. Με συνεχή αναζήτηση στο φουμαροκαπνοσυριγγιστικό πεδίο, απολαμβάνουμε σε μεγαλύτερο βαθμό εν τέλει. Η τυφλή πίστη στα σοφά λόγια του οιοδήποτε πιπογκουρού δεν οδηγεί πουθενά. Τα κλειστά αυτιά από την άλλη, επίσης. Οπότε χαλαρώστε, ανάψτε την πιπούλα σας, φουμάρετε τεμπέλικα και συνεχίστε τις δοκιμές. Δεν υπάρχει τέλος και αυτό είναι μεγάλο μέρος της απόλαυσης.

SIFP

Every dog has its day

2009-11-17T03:31:00.011+02:00

Βλέπω στο δρόμο ένα σκυλί

Του λέω: Τι κάνεις σκύλε;

Φαντάζεστε ποτέ να μ’απαντούσε;

Όχι; Ε, να λοιπόν που ωστόσο μ’ απαντάει

Αν και γι’αυτό βεβαίως εσείς δε δίνετε πεντάρα

Έτσι όταν βλέπω γύρω μου ανθρώπους

Να προσπερνάνε τα σκυλιά χωρίς καν ένα βλέμμα

Νιώθω βαθιά ντροπή για τους γονιούς τους

Και των γονιών τους τούς γονιούς

Γιατί μια τόσο φοβερή ανατροφή

Προϋποθέτει τρεις γενιές -δεν υπερβάλλω διόλου!-

Σύφιλη κληρονομική

Όμως προσθέτω

-Μην τυχόν και ταραχτεί κανένας-

Ότι τα πιο πολλά σκυλιά συνήθως δε μιλάνε.

Συμμετέχουν:

Το "Καλημέρα Σκύλε" του Boris Vian σε μετάφραση Φωστιέρη-Νιάρχου.

Επίσης, ένα νόθο της Comoy, του οποίου η σύλληψη έγινε στη Γαλλία κάποια αυγή.

Επισήμανση: Οι προσφωνήσεις "μπάσταρδε" και "παλιόσκυλο" είναι αφενός vintage, αφετέρου τριφορούμενες.

Τελικά μόνο το κάπνισμα απαγορεύεται. Τα υπόλοιπα επιτρέπονται.

2009-11-07T07:19:00.001+02:00

Η βραδιά άρχισε καλά. Μιλάμε με την καλή μου και λέμε να πάμε ν' ακούσουμε μουσικούλα. Που να πάμε; Και δεν πάμε εκεί; Πάμε! Ψάχνουμε σε έντυπα και διαδίκτυο. Βρίσκουμε τη διεύθυνση. Διαβάζουμε: Είσοδος €6, φοιτητικό €4. Βέβαια, εγώ ως γνήσιος κωλόγερος, θέλω να κάθομαι. Οπότε παίρνουμε τηλέφωνο να κλείσουμε τραπέζι. Απαντά ένας πολύ μπίζι τύπος, ο οποίος μας λέει βιαστικά ότι δεν κλείνονται τα τραπέζια και αν θέλουμε να πάμε λίγο πιο νωρίς να κάτσουμε. Μετά από πέντε λεπτά μου έρχεται φλασιά: Τι παίζει με το κάπνισμα; Ξαναπαίρνω. Ρωτάω: "Καπνίζουμε μέσα"; Απαντά: "ναι". Μια και δυο παίρνουμε το του-του και ξεκινάμε. Παρκάρουμε και παίρνουμε τα ποδαράκια μας να πάμε προς τα εκεί. Μπαίνουμε μέσα. Στο ταμείο έρχεται η πρώτη ενόχληση. "Τι οφείλουμε"; Απάντηση: "€30". Ok, λέμε, κάποιο λάθος θα έγινε και θα έγραψαν λάθος τις τιμές. Δεν πειράζει. Ρωτάω αν υπάρχει ελεύθερο τραπέζι. Μου απαντά "είναι όλα κλεισμένα, γιατί δεν πήρατε ένα τηλέφωνο να κλείσετε"; Εμείς πήραμε, βέβαια, αλλά τέτοια ώρα τέτοια λόγια. Πληρώνουμε και μπαίνουμε μέσα. Φίσκα. Ο αγοραφοβικός μου εαυτός αρχίζει να ιδρώνει. Τελικά, βρίσκουμε μια γωνίτσα. Η αρτηριακή πίεση αυξάνεται. Και είναι εκείνη η στιγμή που συνειδητοποιώ ότι κανείς δεν καπνίζει και δεν υπάρχουν τασάκια. Η καλή μου ρωτά έναν σερβιτόρο αν επιτρέπεται το κάπνισμα (εδώ να επισημάνω ότι εκείνη -σε αντίθεση με εμένα- είναι πάντα εξαιρετικά ευγενική με τους ανθρώπους). Ο σερβιτόρος μας αφήνει λίγο stand by (δεν ζητήσαμε επίσημα ακρόαση βλέπεις) και μετά με ύφος μπλαζέ απαντά: "Κάπνισε, αλλά να μη σε δω".

Εδώ είναι το κομβικό σημείο της ιστορίας. Διότι εδώ είναι που έρχεται αντανακλαστικά η φράση στα χείλη: "άμα σου γαμήσω ό,τι έχεις και δεν έχεις, θα με δεις"; Αλλά σε αυτές τις περιπτώσεις είναι προτιμότερο να μην την πληρώνει ένας για όλους. Άλλωστε, είναι εξαιρετικά δύσκολο να μάθεις τρόπους σε έναν ενήλικα, ειδικά αν έχεις περιορισμένο χρόνο. Τι φταίει κι αυτός για τη κατά συρροή γκαντεμιά της συγκεκριμένης νύχτας; Και τι φταίει αυτός, ο άλλος που απάντησε στο τηλέφωνο ή ο παράλλος που έγραψε λάθος την τιμή της εισόδου; Ο σταρχιδισμός, η αγένεια και η έλλειψη σεβασμού είναι ισχυρότατα μιμίδια.

Εν τέλει, ως γνήσιος κωλόγερος (πάλι), προτίμησα τη γνωστή οδό. Κατεβήκαμε κάτω, εξήγησα συνοπτικά εντός 30 δευτερολέπτων την κατάσταση στο ταμείο, πήρα πίσω τα χρήματα και φύγαμε. Από εκεί και πέρα, περάσαμε μια όμορφη νύχτα βολτάροντας. Δεν έχει επιμύθιο. Αυτό ήταν όλο.

Soren Danbark Black Blast Poker

2009-11-05T08:17:00.001+02:00

Ο Frenchy έκλεισε πριν λίγες ημέρες. Κρίμα. Ήταν ένα από τα καλύτερα διαδικτυακά καταστήματα με είδη καπνιστού. Είχε πολλές πίπες και σε πολύ καλές τιμές. Αλλά το πιο ωραίο ήταν οι διαδικτυακές συζητήσεις μαζί του. Πάντα πρόθυμος να απαντήσει (άμεσα) στην οποιαδήποτε απορία. Από το κατάστημά του έχω αγοράσει μερικά από τα καλύτερα κομμάτια της συλλογής μου. Η τελευταία πίπα που αγόρασα είναι ένα χειροποίητο Soren Danbark ποκεράκι αμμοβολής. To αστείο της υπόθεσης είναι ότι τους τελευταίους μήνες συζητούσαμε με τον συγκεκριμένο κατασκευαστή για την πίπα του pipeclub.gr για το 2009. Τελικά, οι συγκαπνιστές καταλήξαμε σε αυτό το σχέδιο. Οπότε, έτσι κι αλλιώς θα το αποκτούσα αργά ή γρήγορα. Αλλά είναι εκείνο το ρημάδι το δάχτυλο που συντονίζεται με το μάτι, όταν το δεύτερο αντικρίζει μία όμορφη πίπα και στέλνει κύματα ώσεων στον ινιακό λοβό. Σε αυτές τις περιπτώσεις, η πληροφορία μεταδίδεται ταχύτερα από το συνηθισμένο στον συνειρμικό φλοιό και από εκεί, χωρίς καν να το πάρεις χαμπάρι, στις κινητικές περιοχές του μετωπιαίου. Οπότε, κλάφτα Χαράλαμπε. Έτυχε να κάνω refresh στη σελίδα του Frenchy τη στιγμή που ανέβαζε τις καινούριες φωτογραφίες. Και τότε είδα τις καινούριες Danbark. Για να γίνει πιο οδυνηρό, σε τιμές χαμηλότερες κατά 20%. Εντός δευτερολέπτων είχα πάρει την απόφαση. Και τότε θυμήθηκα πως δεν είχα λεφτά στην κάρτα. Καταστροφή! Αλλά ως από μηχανής θεός, μπήκε η καλή μου στο δωμάτιο εκείνη την ώρα. Με μία αφοπλιστική απλότητα, μου είπε με τη γλυκιά φωνούλα της: "Πως κάνεις έτσι; Τη θέλεις, μωρό μου; Στην κάνω δώρο. Πάρε την κάρτα μου". Αυτό ήταν. Για μια ακόμα φορά ένιωσα ευλογημένος (μπορεί η φουμαροκαπνοσυριγγιστική μανία να υφίσταται, αλλά η αίσθηση της ευλογίας έχει τις ρίζες της σε σαφώς σοβαρότερα ζητήματα - για να μην τρελαθούμε τελείως). Ένα-δυο-τρία κλικ! Μετά από λίγη ώρα έλαβα ένα email από τον Frenchy, ο οποίος μου έλεγε "με γεια", αλλά ταυτόχρονα αναρωτιόταν γιατί αγόρασα μία πίπα σχεδόν ίδια με αυτή που θα κατασκευαστεί για το club. Του απάντησα το γνωστό, δηλαδή ότι ο πειρασμός ήταν μεγάλος. Μ' αυτά και μ' αυτά, άλλο ένα δωράκι από τη σύντροφό μου έφτασε στο ταχυδρομείο μετά από λίγες ημέρες. Όταν την έπιασα στα χέρια μου, πραγματικά εντυπωσιάστηκα από την ποιότητα κατασκευής. Υποτίθεται ότι είναι second του Soren. Αλλά από κατασκευαστική, αισθητική και λειτουργική άποψη μόνο second δεν είναι. Αξιοπρεπής αμμοβολή, πολύ όμορφη εκτέλεση, καλοφτιαγμένο επιστόμιο και καλή καπνιστική απόδοση. Γνωρίζοντας ότι ο ίδιος ο Frenchy είναι συλλέκτης Danbark, αυτή η πίπα έχει ακόμα ένα στοιχείο συναισθηματισμού για εμένα.

Take care, my friend. You are a true gentleman.

Best, D.

Δύο ιδιαίτερες stannies

2009-11-01T09:04:00.004+02:00

Ημέρα δώρου γενεθλίων. Κλασικά (πλέον αποτελεί παράδοση), πήγαμε με την καλή μου στο κατάστημα του κ. Ρέντζη. Η διαδικασία είναι απλή. Μπαίνουμε μέσα και μου λέει να διαλέξω ό,τι θέλω. Σαν παιδάκι σε παιχνιδάδικο. Πάω καρφί στα συρτάρια με τις Stanwell. Ανοίγω και με περίμενε μία ευχάριστη έκπληξη. Καινούρια μοντέλα! Το μάτι πάει κατευθείαν στο blowfish. To είχα δει σε κάποιες ιστοσελίδες τελευταία. Και σκεφτόμουν κάποια στιγμή να το αποκτήσω. Το συγκεκριμένο είχε κι ένα εξτραδάκι. Ήταν της σειράς Flame Grain, στην οποία χρησιμοποιείται καλύτερο ρείκι. Όντως το ρείκι της πίπας αυτής ήταν πολύ καθαρό, με ελάχιστα σημάδια. Και κομμένο όπως πρέπει για ένα blowfish: cross-cut, με τα ματάκια στις δύο πλευρές. Είναι σχεδιασμένο από τον Tom Eltang και φέρει, παραδόξως, τον αριθμό 230. Λέω παραδόξως, καθώς στα διάφορα fora, αλλά και σχετικές ιστοσελίδες, το συγκεκριμένο μοντέλο λέγεται ότι είναι χωρίς νούμερο. Όπως και να έχει, είναι μία πολύ όμορφη πίπα.

Και εκεί που ήμουν σχεδόν σίγουρος, να σου και μία Stanwell designed by Nana Ivarsson brown blast N2. Επίσης καινούριο μοντέλο. Κι αυτό το είχα δει προσφάτως στα διαδικτυακά καταστήματα. Εξαιρετικό σχέδιο. Χαρακτηριστικό της N. Ivarsson. Η αμμοβολή αρκετά βαθιά και τα καφέ highlights να κάνουν όμορφη αντίθεση με το μαύρο stain. Αναμενόμενο να τεθεί το δίλημμα. Τις είχα πλάι-πλάι και τις κοίταζα μαζί με κάποιες Relief. Η τελική κρίση συνήθως σε αυτήν την περίπτωση είναι της καλής μου. Το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να βάλει στην άκρη τις Relief (κατάλαβε ότι μου άρεσαν λιγότερο). Μείναμε, λοιπόν, μεταξύ των δύο. Τελικά, διάλεξε το blowfish. Έβλεπε πως εξαρχής μου άρεσε περισσότερο. Απλά εγώ δεν το έπαιρνα απόφαση. Το πήραμε και κατευθυνθήκαμε προς το ταμείο. Εκεί, ο κ. Ρέντζης μου είπε να πάω πίσω στα συρτάρια και να πάρω "και την άλλη που μου άρεσε". Στην αρχή δεν κατάλαβα. Οπότε ζήτησα διευκρινίσεις. Μου είπε να πάω στα συρτάρια και να πάρω και τη Nana (την πίπα, όχι την ίδια) ως δώρο από εκείνον. Του επεσήμανα ότι η "άλλη" είναι η Stanwell N. Ivarsson N2 (είναι σχετικά ακριβή πίπα). Μου απάντησε: "Δεν καταλάβατε, διαλέξτε όποια πίπα εσείς θέλετε, σας την κάνω δώρο". Τον ευχαρίστησα ιδιαιτέρως και πήγα πίσω να παραλάβω το δώρο μου. Κατά τη γνώμη μου (και ασχέτως του δώρου - την ίδια γνώμη είχα και πριν) ο συγκεκριμένος καταστηματάρχης είναι πολύ σωστός επαγγελματίας. Ως καπνιστής πίπας αισθάνομαι άνετα στο κατάστημά του. Είναι ευγενής, διακριτικός και υπεύθυνος. Η μόνη σχέση που έχω μαζί του είναι ότι είμαι ευχαριστημένος πελάτης του. Και ως τέτοιος, συνιστώ το κατάστημά του σε οποιονδήποτε συνάδελφο πιπόβιο.

Τελικά έφυγα από το μαγαζί κρατώντας δύο εξαιρετικές Stanwell. Ήταν μία ωραία μέρα.

Τρεις Stanwell Brass Band

2009-10-30T06:43:00.000+02:00

Τρεις Stanwell Brass Band. Απ' όσο ξέρω, η συγκεκριμένη σειρά είναι εκτός παραγωγής πλέον. Και οι τρεις είναι δώρο του φίλου Θοδωρή.

Stanwell Brass Band 190 σχεδιασμένη από τον Tom Eltang

Ένα μπιλιαρδάκι πειραγμένο όσο πρέπει. Με λίγο μακρύτερο shank και tapered stem. Έχει, δηλαδή, μία τάση προς liverpool. Αλλά υπάρχει κι ένα catch: το diamond shank. Διατηρεί κατ' αυτόν τον τρόπο μακρινή συγγένεια με τα bulldogs. Όταν πειράζεις ένα κλασικό σχήμα, πρέπει να ξέρεις που πρέπει να σταματήσεις. Αυτό συνέβη εδώ. Ο σχεδιαστής σταμάτησε λίγο πριν την κακογουστιά. Αποτέλεσμα: ένα ιδιαίτερο billiard που παρ' όλα αυτά διατηρεί τις αυστηρές γραμμές του.

Stanwell Brass Band 177 σχεδιασμένη από τον Tom Eltang

Αν πρέπει ντε και καλά να το εντάξω στα κλασικά σχέδια, αυτό εδώ είναι ένα lumberman. Αλλά κι εδώ οι ανακολουθίες εμφανείς και στη σωστή δόση. Δύο είναι τα κύρια χαρακτηριστικά και αφορούν σε αντίρροπες μεταβολές της κλασικής φόρμας. Από τη μία το μήκος μειώθηκε, φέρνοντας την πίπα στα όρια του nosewarmer. Από την άλλη μεριά το shank είναι αρκετά πιο πλατύ σε σχέση με το κλασικό σχέδιο. Αυτές οι δύο αντίθετες κατευθύνσεις, ενυπάρχουσες ταυτόχρονα στο 177, με έναν μαγικό τρόπο εναρμονίζονται, δίνοντας ένα εξαιρετικό αποτέλεσμα.

Stanwell Brass Band 19B σχεδιασμένη από τον Sixten Ivarsson

Κλασικό δανέζικο freehand. Το πλατώ "φαγωμένο" στην εσωτερική πλευρά, μία κατασκευαστική λεπτομέρεια που μου αρέσει ιδιαιτέρως. Η πρώτη Stanwell που "πείραξα". Δεν μου άρεσε η κυρτότητα του επιστομίου. Έτσι, με τη βοήθεια ενός zippo, μείωσα την κλίση του. Είμαι ευχαριστημένος με το αποτέλεσμα. Νομίζω ότι το σχήμα έχει καλύτερη ροή πλέον.

Αυτές είναι οι πρώτες τρεις Stanwell Brass Band της συλλογής μου. Η εν λόγω σειρά είναι αρκετά ενδιαφέρουσα. Αυτό το διπλό μπρούτζινο δαχτυλιδάκι κάτι προκαλεί στους στανγουελλικούς νευρώνες μου.

Χρήστος Αστερίου στα μονπάτια του Becker

2009-10-06T13:18:00.000+03:00

Τον Χρήστο τον γνώρισα προσφάτως διαδικτυακά. Mου έκανε εντύπωση η συλλογή του, η οποία απαρτιζόταν κυρίως από δικές του δημιουργίες. Του έστειλα ένα email, ζητώντας του μερικές πληροφορίες, καθώς και φωτογραφίες του συνόλου των καπνοσυρίγγων που έχει κατασκευάσει. Ο στόχος ήταν ένα αφιέρωμα στα Καπνοσύριγγας Ανάλεκτα (αυτό είναι πλέον στα σκαριά). Εν τω μεταξύ ήπιαμε μερικούς καφέδες. Σε έναν από αυτούς του ζήτησα να μου φτιάξει μία πίπα. Οι απαιτήσεις μου ήταν σχετικά υψηλές: Καναδέζα με πολύ λεπτό shank, μυτούλα στον πόδα, ελαφρά κλίση του μπωλ, κοντό επιστόμιο και άλλες πολλές προδιαγραφές, όλες beckerικές. Τελικώς, μετά από πρόταση του Χρήστου, τη φτιάξαμε παρέα, πίνοντας καφέ και καπνίζοντας στο σπίτι του. Στην ουσία την έφτιαξε εκείνος. Εγώ χάζευα τα στάδια της κατασκευής και περιορίστηκα στον καφέ και τα VAs. Εν καιρώ θα αναρτήσω περισσότερες φωτογραφίες και στάδια κατασκευής. Προς το παρόν παραθέτω μία που τράβηξε ο ίδιος. Μου ήταν δύσκολο να φανταστώ πως μία από τις ανώτερης κλάσης πίπες μου θα ήταν ελληνική. Παρ' όλα αυτά έτσι έγινε. Η πίπα του Χρήστου φιγουράρει στον άνω όροφο του rack, δίπλα στις Ιταλίδες χειροποίητες Ardor, Ser jacopo, Il Ceppo και τα ρέστα. Ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά του Χρήστου ως κατασκευαστή είναι το ότι δουλεύει χωρίς τόρνο. Αυτό το κάνουν λίγοι κατασκευαστές στον κόσμο απ' όσο γνωρίζω. Τον είδα να δουλεύει και ειλικρινά εντυπωσιάστηκα. Ο άνθρωπος έχει χέρι, μάτι και ταλέντο. Χρήστο, τα συγχαρητήριά μου και τις θερμές μου ευχαριστίες.

Η τρίχα

2009-10-02T20:18:00.002+03:00

-Είσαι η τιμή και η υπόληψή μου.

-Εγώ; Όχι.

-Ναι, είσαι η σημαντικότερη οντότητα του σύμπαντος!

-Ε;

-Είσαι ο τελικός κριτής των πάντων!

-Πως; Μα, καλά, δεν βλέπεις ότι είμαι μία τρίχα;

-Μετριοφροσύνες! Έλα που σ' έπιασαν οι ντροπές...

-Όχι, στ' αλήθεια είμαι μία απλή τρίχα.

-Μια τρίχα; (ψαχουλεύει το κεφάλι του) Δεν βρίσκω αποδείξεις. Κι εγώ πάντα στηρίζομαι στις αποδείξεις. Δεν πιστεύω. Γνωρίζω!

-Είμαι μία τρίχα!

-Δεν σε βρίσκω στο κεφάλι μου!

-Μα δεν είμαι στο κεφάλι σου!

-Και που είσαι;

-Στ' αρχίδια σου!

-Ποια αρχίδια;

-Αρχίδια μάντολες...

Δευτέρα

2009-09-21T09:04:00.004+03:00

Αν κοιτάξει κανείς τα γραπτά του E. O. Wilson θα τα βρει ίσως βαρετά. Μπορεί να μην έχω διαβάσει για τους μέρμηγκες, αλλά τα popular science (δεν φταίω εγώ, το ράφι έτσι λέει) βιβλία του μου αρέσουν. Και τα έντομα επίσης, αλλά προς το παρόν ξέρω λίγα. Όσο για τα πλοία, το εύρος ενδιαφέροντος είναι πολύ μεγάλο. Συνήθως είμαι τυχερός, ακόμα κι όταν λαμβάνει χώρα επιστροφή σε πρώιμα στάδια εσωτερικού μονολόγου. Ο πάγος στον καφέ μου είναι εκ των προτέρων καταδικασμένος, σε αντίθεση με τα μεγάλα ξαδερφάκια του στους πόλους. Καθείς με τις προδιαγραφές του. Λίγες ώρες ξεκούρασης μετά από πολύ καιρό και επιστροφή στην πραγματική ζωή με μια πρέζα διαδικτύου, καθώς ο εθισμός στο εικονικό και το παραμύθιασμα αποτελεί απαραίτητο συστατικό. Αν πρέπει να βγάλω ένα συμπέρασμα είναι ότι χαίρομαι, αλλά όχι επειδή κλείνουν το κανάλι 67. Δανειζόμενος τα λόγια της ασπρόμαυρης Κατερίνας, σκέφτομαι "καλιή είναι".

Καλός ο μικρός

2009-09-01T11:57:00.000+03:00

Ναι, είναι το υπερεγώ μου. Όταν μεγαλώσω θα γίνω σαν κι αυτόν. Δείτε το με τη σειρά:

http://www.youtube.com/watch?v=TMQQOxIZNQ4&feature=related
http://www.youtube.com/watch?v=kFa3u189IhU&feature=related
http://www.youtube.com/watch?v=DU7F0snMDQs&feature=related
http://www.youtube.com/watch?v=KuSihWz7LlQ&feature=related

15-minute smoke

2009-08-28T11:46:00.003+03:00

Καλημέρα. Λίγος ο χρόνος. Αλλά το κομματάκι ωραίο: http://www.youtube.com/watch?v=vNc5o9TU0t0

O Old Boy ξαναζεί

2009-08-16T13:11:00.000+03:00

Κονσέρβα τέλος, τουλάχιστον προς το παρόν. Σήμερα το πρωί σηκώθηκα και έβαλα ξανά σε λειτουργία τον μαύρο Old Boy. Άλλαξα πέτρα, τον γέμισα και τον καθάρισα. Αυτά τα βουρτσάκια που είναι στη συσκευασία με τις 5 πέτρες της corona δεν με βολεύουν. Οπότε χρησιμοποίησα άλλα μέσα. Αλλά πάμε πρώτα λίγο πιο πίσω:

Είχα παρατηρήσει δύο πράγματα που με ενοχλούσαν. Πρώτον, η φλόγα τον τελευταίο καιρό είχε ακανόνιστο σχήμα. Δεν μπορώ να το αποδώσω εύκολα με λόγια, αλλά έμοιαζε λίγο "παραφουσκωμένη" στην αρχή της. Δεύτερον, συνειδητοποίησα ότι απαιτείται έξτρα προσπάθεια για να ανάψω, ακόμα κι αν η πέτρα ήταν καινούρια. Παρατηρώντας λίγο καλύτερα τον αναπτήρα μου, διαπίστωσα ότι υπήρχε ένα λεπτό στρώμα μάκας τόσο στο τσακμάκι, όσο και στην οπή από όπου εξέρχεται το υγραέριο. Οπότε ανέλαβα δράση με τα πολύ εξειδικευμένα εργαλεία μου. Μπατονέτες, χαρτί κουζίνας και μία ανατομική βελόνα (την παίρνει κανείς από οποιοδήποτε φαρμακείο με ελάχιστο κόστος - το πλεονέκτημά της έναντι πχ των οδοντογλυφίδων είναι ότι έχει πολύ λεπτή μύτη και είναι φτιαγμένη από ανθεκτικό υλικό). Με αρκετή υπομονή κατάφερα να επαναφέρω το τσακμάκι στην αρχική του κατάσταση, αφαιρώντας το μεγαλύτερο μέρος της μάκας. Ελευθέρωσα επίσης την έξοδο του υγραερίου. Σε γενικές γραμμές, όταν δεν ξέρω κάτι, προτιμώ να το αφήσω σε αυτούς που ξέρουν. Και οι συγκεκριμένοι αναπτήρες έχουν, απ' όσο γνωρίζω, αξιόπιστο σέρβις. Αλλά κάποια προβλήματα είναι απλά και η λύση τους εύκολα εφαρμόσιμη. Αν λοιπόν ο old boy σας φαίνεται κουρασμένος, πριν τον στείλετε για επισκευή, ρίξτε μια προσεκτικότερη ματιά, διότι μπορεί απλά να θέλει καθάρισμα. BTW, είναι ο καλύτερος αναπτήρας που έχω χρησιμοποιήσει μέχρι στιγμής. Κερδίζει και τα σπίρτα.

SIP

Τακτικός καθαρισμός

2009-08-15T16:45:00.000+03:00

Μία καλή καπνοσύριγγα μπορεί να μας συντροφεύει για μια ζωή. Δυνητικά, μπορεί να είναι αθάνατη. Όλα εξαρτώνται από το πόσο την προσέχουμε. Το καθάρισμα είναι πολύ σημαντικό. Μετά το κάπνισμα σκουπίζουμε καλά την άκρη του επιστομίου και αφήνουμε την πίπα να κρυώσει. Μία ωρίτσα συνήθως αρκεί. Κατόπιν, την αποσυναρμολογούμε, πετάμε το φίλτρο και περνάμε ένα ή δύο απλά μάκτρα από το επιστόμιο. Αν το επιστόμιο δεν είναι ακρυλικό, τρίβουμε ελαφρά την εξωτερική του επιφάνεια με μια σταγόνα ελαιόλαδο, χρησιμοποιώντας το δάχτυλό μας και σκουπίζουμε με ένα μαλακό πανάκι. Με χαρτί κουζίνας καθαρίζουμε καλά το εσωτερικό του tenon και του mortise. Ύστερα, καθαρίζουμε τον αεραγωγό του shank χρησιμοποιώντας μάκτρα με σύρμα. Μετά τυλίγουμε ένα κομμάτι χαρτί κουζίνας στο δάχτυλο και καθαρίζουμε με απαλές κινήσεις το εσωτερικό του μπωλ. Προσοχή: ο υπερβάλλων ζήλος όσον αφορά στον καθαρισμό του μπωλ είναι δυνατόν να επιβραδύνει το στρώσιμο μιας καινούριας πίπας. Τέλος, φυσάμε στον αεραγωγό του shank με δύναμη, ώστε να φύγουν τα όποια υπολείμματα καπνού και ανασυναρμολογούμε την πίπα. Την αφήνουμε να ξεκουραστεί σε όρθια θέση με το μπωλ να κοιτάζει προς τα κάτω. Για την ξεκούραση να προτιμάτε μέρος που αερίζεται καλά, ενώ καλό είναι να αποφεύγετε την άμεση έκθεση στις ηλιακές ακτίνες. Συνολικός χρόνος της διαδικασίας: ~5min. Κέρδος: πολλά έτη απολαυστικού καπνίσματος.

Καπνική σκυταλοδρομία

2009-08-13T16:41:00.000+03:00

Ο καπνοσυριγγισμός εμπεριέχει την έννοια της ποικιλίας, της φαντασίας και του αυτοσχεδιασμού. Τα χαρμάνια είναι εν δυνάμει άπειρα και ο αριθμός των καπνοσυριγγιστικών μορφών και υλικών κάθε άλλο παρά πεπερασμένος. Αυτό το στοιχείο της απεραντοσύνης αποτελεί βασικό συστατικό της γοητείας που ασκεί στους καπνιστές ο φουμαροκαπνοσυριγγισμός. Σε αυτά τα πλαίσια, όσο μπορώ και εγώ ο πάνταγουαν, πειραματίζομαι. Παλαιόθεν δοκίμαζα να συνθέτω χαρμάνια. Η μεθοδολογία απλή και ερασιτεχνική. Αναμειγνύουμε 2 ή περισσότερους καπνούς (κρατώντας σημειώσεις για τα ποσοστά) και αφήνουμε το καινούριο χαρμάνι να "δέσει" για μερικές μέρες. Αν προκύψει κάτι καλό, παρακολουθούμε την ωρίμανση, αναζητώντας την κατάλληλη "ηλικία". Προσφάτως, δοκίμασα κάτι το οποίο είναι ταχύτερο και, παραδόξως, άκρως αποτελεσματικό. Σε καμία περίπτωση δεν αντικαθιστά τη δημιουργία χαρμανιού. Είναι κάτι διαφορετικό, το οποίο όμως μπορεί να οδηγήσει σε μια απολαυστική καπνιστική εμπειρία. Μιλώ για στρώσεις διαφορετικών καπνών στο ίδιο γέμισμα. Γεμίζουμε 2 ή 3 φορές την πίπα, αλλά κάθε γέμισμα γίνεται με διαφορετικό καπνό. Έτσι προκύπτει ένα σώμα καπνού αποτελούμενο από διακριτά στρώματα. Κατά την καύση, η μία γεύση διαδέχεται την άλλη. Το ίδιο συμβαίνει και με τα αρώματα. Είναι μια ταμπακική σκυταλοδρομία. Το ζήτημα καθίσταται ακόμα πιο ενδιαφέρον, από τη στιγμή που το ένα στρώμα δίνει κάτι στο επόμενο. Δεν καπνίζεις απλά τρία διαφορετικά χαρμάνια. Φανταστείτε τρεις μικρές ποσότητες ρευστών χρωμάτων, τα οποία δημιουργούν ένα μικρό φάσμα με ενδιάμεσες περιοχές αλληλεπικάλυψης. Είναι εκείνες οι περιοχές που κάνουν το εγχείρημα να αξίζει τον κόπο. Αυτές οι γευστικές λωρίδες είναι ανά πάσα στιγμή υπό διεκδίκηση. Ποτέ, όμως, δεν τις κερδίζει εξολοκλήρου κάποιο από τα γειτονικά στρώματα. Αυτές τις ζώνες δεν μπορείς εύκολα να τις χαρακτηρίσεις ως απλή παροδική πρόσμειξη. Είναι διαδοχικές μεταβάσεις, οι οποίες διαφοροποιούν το αυθεντικό της γεύσης του επόμενου καπνού. Αν, λοιπόν, διαλέξεις σωστά τους δρομείς και τους θέσεις στην ορθή σειρά, τότε θα έχεις την ευκαιρία να απολαύσεις την παραπάνω περιγραφείσα καπνστική εμπειρία.

Και μια πρόταση, δοκιμασμένη. Πρώτο στρώμα, στον πάτο του μπωλ, καπνός με βάση Virginia, ελάχιστα αρωματικός και λίγο πιο ξηρός από το κανονικό. Δεύτερο ενδιάμεσο στρώμα, καπνός με βάση sweet black cavendish. Τρίτο στρώμα, αρωματικός vanilla. Το άρωμα της βανίλιας σε συντροφεύει σχεδόν μέχρι το τέλος. Σιγά-σιγά η γλυκιά γεύση εμπλουτίζεται και καθίσταται εντονότερη, ενώ το κατώτερο στρώμα ανθίσταται στην ανάπτυξη υγρασίας, προστατεύοντας ταυτόχρονα τη γλώσσα από τις επιθετικές τάσεις του καιόμενου καπνού.

Καλή τύχη στις αλχημιστικές σας εξερευνήσεις.

Επαναγλύκανση καπνοσύριγγας

2009-08-10T16:10:00.000+03:00

Έρχεται κάποια στιγμή που η καπνοσύριγγα παύει να αποδίδει τα μέγιστα. Ενώ ο καπνιστής δεν αλλάζει συνήθειες φουμαρίσματος, ο καπνός έρχεται πικρός στο στόμα. Αυτό είναι η κύρια συνέπεια της υπερβολικής εναπόθεσης των παραγώγων της καύσης του καπνού επί των εσωτερικών τοιχωμάτων του shank. Είναι η μεγάλη στιγμή του ενδελεχούς καθαρισμού. Για αυτό απαιτείται χρόνος, αλκοόλ, χαρτί κουζίνας και πολλά μάκτρα. Αποσυναρμολογούμε την πίπα καταρχάς. Με το επιστόμιο ξεμπερδεύουμε απλά και γρήγορα. Αρχικά καθαρίζουμε το εσωτερικό του tenon με χαρτί κουζίνας ποτισμένο με καθαρό οινόπνευμα. Κατόπιν περνάμε από τον αυλό του επιστομίου όσα μάκτρα εμβαπτισμένα σε καθαρό οινόπνευμα χρειάζεται. Ήτοι, μέχρι το μάκτρο να είναι κατά την έξοδο όσο λευκό ήταν κατά την είσοδο. Ύστερα, περνάμε ένα στεγνό μάκτρο και αφήνουμε το επιστόμιο στην άκρη.

Πάμε στο ξύλινο τμήμα της καπνοσύριγγας. Για τον καθαρισμό του mortise επαναλαμβάνουμε ό,τι ακριβώς κάναμε για το εσωτερικό του tenon. Εδώ θα χρειαστεί, απλά, περισσότερος κόπος. Συνεχίζουμε μέχρι το mortise να είναι τελείως καθαρό. Και πάμε στο δυσκολότερο κομμάτι: τον αεραγωγό του shank. Προτείνεται αρχικά η χρήση μάκτρων με σύρμα εμβαπτισμένων σε αλκοόλ. Ο καθαρισμός επιτυγχάνεται με παλινδρομικές και περιστροφικές κινήσεις. Αφού πάρουμε τα «χοντρά», διπλώνουμε στα δύο ένα λευκό μάκτρο (πιέζοντας στο σημείο καμπής, ώστε να χωρά από τον αεραγωγό, το βουτάμε πάλι στο οινόπνευμα και καθαρίζουμε τον αεραγωγό, όπως και πριν. Επαναλαμβάνουμε έως ότου διαπιστώσουμε ότι το μάκτρο παραμένει λευκό παρά τις φιλότιμες προσπάθειές μας. Τέλος, με ένα διπλωμένο στα δύο και εμβαπτισμένο σε οινόπνευμα μάκτρο τρίβουμε ελαφρά το εσωτερικό του μπωλ (έχουμε καθαρίσει πριν τα υπολείμματα καπνού και τη στάχτη, φυσικά). Συναρμολογούμε ξανά την καπνοσύριγγα και την αφήνουμε να στεγνώσει για δύο εικοσιτετράωρα πριν την καπνίσουμε.

Αντί για καθαρό οινόπνευμα, μπορούμε εναλλακτικά να χρησιμοποιήσουμε βότκα ή τζιν. Για να καθαρίσουμε τον αεραγωγό του shank πιο ξεκούραστα, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε ένα ηλεκτρικό κατσαβίδι. Το μόνο που χρειάζεται είναι να κολλήσουμε τα μάκτρα με κολλητική ταινία στο σημείο που εφαρμόζουν οι μεταλλικές κεφαλές.

Αν μετά από την παραπάνω διαδικασία δεν αποκατασταθεί το πρόβλημα, τότε συνίσταται μια πιο δραστική λύση. Η συγκεκριμένη μέθοδος αφορά μόνο στο ξύλινο τμήμα της πίπας (το επιστόμιο υποτίθεται ότι έχει ήδη καθαριστεί με τον τρόπο που αναφέρεται παραπάνω). Αφού έχουμε αφαιρέσει όλα τα υπολείμματα του τελευταίου καπνίσματος (στάχτη, καπνός που δεν έχει καεί κλπ), φράζουμε με ένα μάκτρο τον αεραγωγό του shank (τον οποίο έχουμε καθαρίσει από πριν με μάκτρα, όπως αναφέρεται παραπάνω) και γεμίζουμε το μπωλ με μικρές μπάλες βαμβακιού (μπορείς να χρησιμοποιήσεις και μη ιωδιούχο αλάτι, αλλά το βαμβάκι είναι πιο εύχρηστο). Φροντίζουμε η εναπόθεση βαμβακοσφαιριδίων να γίνει κατά τέτοιον τρόπο, ώστε να μην υπάρχουν κενά μεταξύ τους εντός του μπωλ. Με ένα σταγονόμετρο ρίχνουμε πολύ προσεκτικά και με αργό ρυθμό καθαρό οινόπνευμα στο βαμβάκι που βρίσκεται εντός του μπωλ. Συνεχίζουμε, προσέχοντας να μη στάξει οινόπνευμα στην εξωτερική επιφάνεια (αν συμβεί αυτό, σκουπίζουμε αμέσως), μέχρι το βαμβάκι να «ποτίσει» καλά. «Καλά» σημαίνει να περιέχει όσο οινόπνευμα μπορεί να κρατήσει, χωρίς να στάξει. Το ξύλινο μέρος της πίπας πρέπει να μείνει έτσι (στηριγμένο με το μπωλ να βλέπει προς τα πάνω) για περίπου 10 ώρες. Μετά το πέρας των 10 ωρών, αφαιρούμε το βαμβάκι και, χρησιμοποιώντας κατά προτίμηση έναν καλό reamer, ξύνουμε το εσωτερικό του μπωλ (reaming) μέχρι να βρούμε ξύλο. Το κάρβουνο είναι μαλακό και βγαίνει εύκολα, αλλά χρειάζεται προσοχή, ώστε να μην αλλάξουμε τη δομή του μπωλ, καθώς ξύνουμε.

Την ίδια ακριβώς διαδικασία μπορούμε να ακολουθήσουμε και όσον αφορά στην περιοχή του mortise, εάν το κρίνουμε απαραίτητο. Η συγκεκριμένη μέθοδος συνίσταται και για τις καινούριες dip-stained πίπες (εκτός και αν σας αρέσει να καπνίζετε χρώμα), καθώς και για την απομάκρυνση «φαντασμάτων» από μεταχειρισμένες πίπες. Απαιτεί ιδιαίτερη προσοχή και κατόπιν επιτυχημένης εφαρμογής της, η πίπα πρέπει να στρωθεί από την αρχή.

Ραθυμία

2009-08-07T16:32:00.000+03:00

Καπνίζοντας μια καινούρια stannie υπό τη μουσική του τζίτζικα. Η Αθήνα έχει πλάκα το καλοκαίρι. Ησυχία. Θα πεις, δικαιολογίες του μουρμούρη που δεν πάει διακοπές. Ας είναι. Η εκλογίκευση πάντα βοηθά να ξεπεραστούν τα λίγο ή πολύ άσχημα. Ένα καλό Va κάνει τις στιγμές ομορφότερες. Παρ' όλα αυτά υπάρχει μια γλυκιά βαρεμάρα, η οποία παραδόξως συμπληρώνει ορθώς το κενό. Αυτός είναι μάλλον και ο λόγος για τον οποίον θα ακολουθήσουν κάποια copy-paste. Μάζεψα κάποια κείμενα από τους "Καπνοσυριγγιστές" τους οποίους κατάργησα προσφάτως. Αυτά θα ποστάρω εδώ τις επόμενες ημέρες.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Καλό υπόλοιπο καλοκαίρι.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

SIFP

Ser Jacopo Hawkbill

2009-08-06T01:12:00.000+03:00

Από το γνωστό κλικομέρος. Ήρθε ακάπνιστο, με όλα του τα σέα. Το συγκεκριμένο σχήμα το φτιάχνουν κυρίως τρεις φίρμες: η Castello (νομίζω ότι το shape 84 ήταν και το πρώτο hawkbill, το οποίο έφερε το παρατσούκλι donkeynut), η Radice και η Ser Jacopo. Υπάρχουν και αρκετοί άλλοι τεχνίτες που το έχουν επιχειρήσει. Απ' όσα έχω δει, μάλλον η Ser Jacopo έρχεται πρώτη στις προτιμήσεις μου, όσον αφορά στην αισθητική.

Μου αρέσει πάρα πολύ η γραμμή της πιπούλας αυτής. Το σχήμα είναι αρκετά περίεργο, έτσι ώστε να προκαλεί ακραίες κρίσεις. Άσπρο-μαύρο. Σου αρέσει ή δεν σου αρέσει. Όλα αυτά με την προϋπόθεση ότι έχει κατασκευαστεί σωστά. Διότι αν δεν έχει φτιαχτεί από μάστορα, τότε το αποτέλεσμα είναι για κλάματα. Ένα άλλο εξαιρετικό χαρακτηριστικό της είναι η αμμοβολή. Βαθειά και με ένα μεγάλο "κρακ". Και τα μάτια μπροστά εκτός κόγχης, σχεδόν γουρλωμένα.

Όπως σε όλα τα κομμάτια που μου αρέσουν, δυσκολεύτηκα να σταματήσω να τραβώ φωτογραφίες. Η καινούρια Ser Jac έχει ήδη εισέλθει στο rotation καπνίζοντας εγγλέζικα. Τελευταία λεπτομέρεια με σημασία: αεραγωγός στα 6mm, μπορεί και λίγο περισσότερο. Είναι η καπνοσύριγγα του τεμπέλη. Καπνίζεις με ελάχιστη προσπάθεια. Όση σχεδόν χρειάζεται για να αναπνεύσεις.

Καπνίζοντας ένα cob

2009-07-31T07:12:00.000+03:00

Καταντά γραφικός ενδεχομένως εκείνος που υιοθετεί τρόπους κατσικίσιους. Αλλά λόγω συγγένειας (θηλαστικό από καταβολής), θα ενδώσω για ακόμα μια φορά. Όπου "φορά", βάλε σημείο ευθείας κι έτσι χάνει το νόημά της η επανάληψη, καθώς απορροφάται από το πλήθος των υπολοίπων. Από το πλήθος (λέξη γραμμένη κατά περίπτωση με διαφορετική διάθεση - αυτή τη φορά με πλήρως ουδέτερες προθέσεις) και όχι από συγκεκριμένα αδελφά σημεία, τα οποία παράφαγαν μελάνη και ξεπροβάλλουν παχύσαρκα, ως ανωμαλία της γραμμής, κατασκευάζοντας με κινητική βούληση μέδουσας μικρά λοφάκια. Κατ' αυτόν τον τρόπο μπερδεύεται ο οιοσδήποτε μελετητής του νόμου, ακόμα κι ο ίδιος ο νομοθέτης ίσως, αναζητώντας τις λεπτές σχέσεις απορρόφησης. Αλλά εν τέλει διαπιστώνει ότι δεν μπορεί να προσδιορίσει ούτε καν την υφή της συρροής. Μετονομάζει, λοιπόν, το προς διερεύνηση αδίκημα σε "ιδιοσυγκρασία" και ξεμπερδεύει. Το dottle έχει σημασία, αν και συνήθως καταλήγει στο τασάκι. Κρύβει όλη την ιστορία ενός μπωλ. Εκεί υπάρχει όλη η πληροφορία. Αναπτύχθηκε υγρασία; Ο καπνός δάγκωσε; Ήταν γλυκό το κάπνισμα; Ήταν ψυχρό; Και στο τέλος αυτό που μετράει είναι η προσωπική ευχαρίστηση. Βαρέθηκα τις αυθεντίες με ταχύρρυθμη εκπαίδευση και διπλώματα φουμαροκαπνοσυριγγισμού μέσω διαδικτύου. Τα VAs είναι το καλύτερό μου στις δεδομένες συντεταγμένες χώρου και χρόνου. Οι δανέζικες mid range του '60 αποτελούν μανία. Και ο διπλανός καπνίζει latakia σε μία πανάκριβη Dubhill DR με πολλαπλά άστρα χτυπημένα στο shank. Γιατί έτσι γουστάρουμε να συνυπάρχουμε και να διατηρούμε συνεχή τη ροή πληροφοριών. Όσοι έχουν στην κατοχή τους χρυσούς κανόνες, παρακαλούνται να τους καταθέσουν στο γραφείο ειδών υγιεινής. Το καζανάκι μας είναι εδώ και καιρό σε αχρηστία και θα ξεχάσει σε λίγο τον σκοπό του. Κλείνω προς το παρόν. Να μην ξεχάσω μόνο τον λόγο για τον οποίον άρχισα να γράφω: τα καλαμπόκια είναι ανθεκτικά στον χρόνο και επιμένουν να συμπαθούν τα burley blends.

~~~~~~~~~~~~~~~~

Smoke in fuckin' peace!

No name εγγλέζικο ποκεράκι

2009-07-29T06:46:00.000+03:00

Περιδιαβαίνοντας (πάλι) τα σκοτεινά δρομάκια του ebay, έπεσα πάνω της. Μπάσταρδη, χωρίς ταμπελάκι στον λαιμό, χωρίς λοιπά στοιχεία και δίχως όνομα. Αλλά η αμμοβολή της (παρά το προφανές overbuffing) είναι όλα τα λεφτά. Ρίξτε μια ματιά στις φωτογραφίες και θα καταλάβετε τι θέλω να πω. Είναι κρίμα μια τέτοια πίπα να κυκλοφορεί χωρίς στάμπες. Διότι αυτός που την έφτιαξε είναι μεγάλος μάστορας και πρέπει να λάβει τα εύσημα. Λίγο στο επιστόμιο μας τα χαλάει, αλλά του το συγχωρούμε (εξάλλου τέτοια ζητήματα διορθώνονται). Από την άλλη, αυτή ακριβώς η ιδιότητα του αδέσποτου είναι που μου επέτρεψε να την κερδίσω. Απολαμβάνοντας την αμμοβολή της με δύο αισθητηριακές οδούς, αποφαίνομαι ότι στην τελική παλάντζα βγαίνω κερδισμένος. ;-)

Μια GBD με κάταγμα

2009-07-27T06:13:00.000+03:00

Μία φορά κι έναν καιρό ήταν ένας καπνιστής κλικοπαθής, σχετικά ψάρακλας και με έντονη διάθεση να ψάξει, να μάθει να γνωρίσει. Το' ριξε, λοιπόν, στην αναζήτηση με σύμμαχο το ποντίκι και σύνθημα το κλικ. Είδε πέντε πράγματα από Μεσόγειο μεριά, πέρασε και μια νοερή βόλτα από Δανία, είπε να τσεκάρει και τους Βρετανούς. Και εν τέλει κάτι άρχισε να σκαμπάζει.

~~~~~~~~~

Μία από τις πρόσφατες απόπειρες ήταν και τούτη η GBD. Εύμορφο μηλαράκι με ενδιαφέροντα νερά. Αλλά με το που αριβάρισε, δεν μου κάθισε καλά το μπωλ. Το βρήκα μεγάλο. Οπότε μπήκε στις διαδικτυακές προθήκες για πούλημα.

Αφού, λοιπόν, βρέθηκε πατέρας για το ορφανό ρείκι, αποφάσισα να του ρίξω μια καλύτερη ματιά, πριν το αποχωριστώ. Και να σου ένα πέρα για πέρα crack! Επικοινώνησα με τον αγοραστή και του μίλησα για το ελάττωμα, εξηγώντας του ότι για λόγους αρχής καλύτερα θα είναι να μην πραγματοποιηθεί η αγορά, καθώς η πίπα δεν ήταν στην κατάσταση που του περιέγραψα αρχικά. Κύριος ο συνάδελφος φουμαροκαπνοσυριγγιστής. Ούτε μανούρες, ούτε ρέστα, ούτε γκρίνιες. Χωρίς χαλασμένες καρδιές, ακυρώθηκε η αγοραπωλησία Και έμεινα με τη σακατεμένη Εγγλέζα στο rack.

Σε καμία περίπτωση δεν θα έμενε φυσικά παροπλισμένη. Εντάχθηκε κανονικότατα στο rotation με ειδικότητα στα εγγλέζικα χαρμάνια. Από τη μέχρι τώρα συνεργασία μας, έχω καταλάβει ότι θα καπνίζει καλά μέχρι να ακουστεί το κρακ, που θα σηματοδοτεί τη διεύρυνση της ρωγμής. Αλλά και πάλι οι ρεικοχειρουργοί ορθοπιπικοί να΄ναι καλά. Το πολύ-πολύ να την αρραβωνιαστώ και να της περάσω δαχτυλίδι, ένεκα ο κόσμος που θα λέει ότι την πήρα φρέσκια και τη χάλασα.

Τρεις Εγγλέζες - η μία απ' τη Γαλλία.

2009-07-25T07:17:00.000+03:00

H εγγλέζικη γραμμή είναι αυστηρή, λιτή και κομψή. Συνήθως. Διότι έχουμε δει και αρκετές πατατοειδείς καπνοσύριγγες φτιαγμένες στη Μ. Βρετανία. Έχω λάβει κατά καιρούς μέρος σε διάφορες συζητήσεις περί εγγλέζικης φόρμας σε αντιδιαστολή με πιο φασαριόζικες, όπως πχ είναι η ιταλική. Τρίχες είναι η τελική απάντηση. Καλώς ή κακώς δεν υπάρχει κανόνας στο τι σου αρέσει. Ενδεχομένως να υπάρχει εξήγηση, αλλά κανόνας δεν υπάρχει. Ακόμα κι αν υπάρχει, έχει τόσες πολλές εξαιρέσεις, ώστε να μην έχει νόημα. Μπορεί κανείς να συγκρίνει μια freehand με ένα billiard βάσει αντικειμενικών κριτηρίων? Τσου. Οπότε, η οποιαδήποτε περαιτέρω ανάλυση συνιστά ξιπασμένο ελιτισμό εκατέρωθεν. ~
~

Πάμε τώρα στα δικά μας. Η δεύτερη loewe ήρθε να κάνει παρέα στην πρώτη. Ένα πρωί που χάζευα το site του Frenchy, έπεσα πάνω της. Όμορφο μικρό πιπάκι. Οι στάμπες της: Loewe London W Inverness. Δεν έχω βρει πολλή βιβλιογραφία για αυτήν τη φίρμα. Το μόνο που ξέρω, λοιπόν, είναι ότι η "καινούρια" μου καπνοσύριγγα έχει κατασκευαστεί στο διάστημα 1920-1956. Κλασική και παλιομοδίτικη, με ελάχιστη κλίση στο μπωλ. Το μήκος της λίγο μεγαλύτερο από 12cm. Το πιο λεπτό button που έχω δει. Χωρίς επιπλέον κράχτες, όπως πρέπει σε μία Εγγλέζα.

Η δεύτερη είναι μία BBB London Made #124HB**. Ένα μικρό prince με τέλεια καμπυλότητα στο επιστόμιο. Εξαιρετική πιπούλα, με πολύ όμορφο grain. Αγορασμένη σε πολύ καλή κατάσταση. Λονδρέζα μέχρι το κόκκαλο με όλα της τα σέα εν τάξει. Πίπες σαν κι αυτή αποτελούν αιτία να το ρίξει ένας φιλτρομαθής στις άφιλτρες.

Η τρίτη είναι μία second της Comoy: Sunrise Natural made in France. Η Comoy, θρυλική εγγλέζικη εταιρία, ξεκίνησε από τη Γαλλία, στο Saint-Claude, όπου ο Francois Comoy και τα αδέρφια του ξεκίνησαν να φτιάχνουν πίπες το 1825. Δεν ξέρω τόσο καλή πιποιστορία για να εξηγήσω γιατί η δική μου πίπα είναι φτιαγμένη στη Γαλλία. Ούτε καν να προσδιορίσω το πότε περίπου φτιάχτηκε μπορώ. Ξέρω μόνο ότι τα κριτήρια της εταιρίας όταν φτιάχτηκε ο μικρός μου σκύλος πρέπει να ήταν αρκετά αυστηρά. Διότι το grain του ξύλου είναι άπαιχτο και μόνο "δεύτερο" δεν μπορεί να χαρακτηριστεί. Το αποτέλεσμα είναι ένα πανέμορφο bulldog, το οποίο όμως δεν φέρει το περίφημο "three-piece C". Από την άλλη είμαι τυχερός, αφού την απέκτησα με ελάχιστα δολάρια λόγω αυτής της υποβάθμισης.

Και για το τέλος, όλη η παρέα μαζί. Το μηλαράκι της loewe δεν νιώθει πλέον μοναξιά. Η συντροφιά από το Ηνωμένο Βασίλειο αναπόφευκτα θα μεγαλώσει στο εγγύς μέλλον. ;-)

Savinelli Classica 514 KS

2009-07-22T21:48:00.000+03:00

Καλημέρα σκύλε! Αυτός είναι από Ιταλία μεριά. Μια βραδιά στο ebay. Σχετικά βαριεστημένα έκανα browsing, μέχρι που τον πέτυχα. Η Savinelli δεν είναι από τις συμπάθειές μου, αλλά αυτό το μοντέλο της κάτι μου προκαλεί. Νομίζω πως οι Ιταλοί μάστορες πήραν τον σκύλο και τον διαστρέβλωσαν με επιτυχία. Όπως και να έχει, ήταν σαν αγγελία με αδέσποτο που ζητά σπίτι. Από αυτές που τους χαρίζουν. Διότι δεν τον ήθελε σχεδόν κανείς. Και οι λίγοι που τον ήθελαν, δεν τν ήθελαν αρκετά. Για να μην πολυλογώ, η τελική τιμή ήταν τόσο χαμηλή, που όταν τον κέρδισα, ανησύχησα. Κοίταζα ξανά τις φωτογραφίες, μπας και βρω κανένα φοβερό ελάττωμα που οι άλλοι είχαν δει εξαρχής. Αλλά τελικά όλα πήγαν καλά. Η πίπα κατέφτασε σπίτι μου σε άριστη κατάσταση, αν εξαιρέσεις το overbuffing που χάλασε το βάθος της αμμοβολής. Τώρα καπνίζει πλέον σχεδόν μονίμως το αγαπημένο μου Vaper.

Jan Zeman Latitude 41 Morning Tide - red tiger finish

2009-07-20T20:58:00.000+03:00

Το δεύτερο μπιλιαρδάκι από την εν λόγω σειρά. Η τρίτη πίπα από τον Jan. Μέσες-άκρες, έχω να πω ό,τι έλεγα και για το προηγούμενο Lat 41 billiard. Πολύ καλά "πειράγματα" στην προκατασκευασμένη πίπα. Από τις μάχιμες και αυτή. Και το χρώμα του αίματος κάτι σου προκαλεί. Σε μένα ευχαρίστηση στο μάτι (η πίπα και όχι το αίμα :-). Παραδόξως, την προπονώ με Skandinavik Mixture. Άβυσσος τα γούστα του φουμαροκαπνοσυριγγιστή.

Thank you, Jan, for one more nice pipe.

Smoke in piece, briar-brother.

Μια μικρούλα bari

2009-07-18T01:26:00.000+03:00

Μια μικρούλα bari freestyle. Για κάποιον λόγο ήθελα μία από αυτή τη φίρμα. Δεν είναι τίποτα σπουδαίο. Σκούρο μπορντώ χρώμα που μάλλον κρύβει αρκετό στόκο και μάλλον αδιάφορα νερά. Αλλά ήταν αγορά φρενίτιδας. Μια βραδιά με πήρε ένας φίλος στο τηλέφωνο και τελικά χτυπήσαμε μαζί 7 κομμάτια. Το ένα μετά το άλλο. Ο πωλητής είχε κακές φωτογραφίες και όχι αρκετά ισχυρό feedback (είχε πουλήσει λιγότερα από 50 κομμάτια). Τελευταία στιγμή το δάχτυλο αυτονομήθηκε και έκανε κλικ στην πιπούλα αυτή. Δεν το μετάνιωσα. Ήρθε ακάπνιστη, σε πολύ καλή τιμή, αλλά το επιστόμιο ήταν αρκετά οξειδωμένο (μάλλον είχε μείνει πολύ καιρό έκθετη σε ηλιακό φως). Στην προσπάθειά μου να επαναφέρω το χρώμα του, έφυγε το λευκό χρώμα από το λογότυπο στο επιστόμιο. Μικρό το κακό. Το μπωλάκι ό,τι πρέπει για τα αγαπημένα μου VAs. Χωράει κι ένα εξαράκι φίλτρο στο tenon. Όχι ότι έχει μεγάλη σημασία, αλλά το γράφω έτσι, ώστε να μη μείνει κενό το πεδίο "misc". Τα υπόλοιπα ερεικόπαιδα την καλοσώρισαν και τώρα παίζουν όλα μαζί στην παιδική χαρά των μάχιμων.

Αλλαγή φρουράς

2009-07-14T21:30:00.000+03:00

Τελευταία οι καπνοσύριγγες πλήθυναν. Αν λάβεις υπόψιν τον περιορισμένο χώρο, αυτομάτως αντιλαμβάνεσαι το πρώτο πρόβλημα. Αλλά υπάρχει κι ένα άλλο. Κάποιες μένουν παραπονεμένες Το χέρι πάει στις γνώριμες, τις βολικές, τις μάχιμες. Παράλληλα, οι προαναφερθείσες αγαπημένες κινδυνεύουν να γίνουν βαρετές. Και κάποια στιγμή, ενδεχομένως να καταλήξουν σε άλλα χέρια. Κατά καιρούς νοσταλγώ κάποιες από τις πίπες που στην πορεία πουλήθηκαν. Αν τα ανακατέψεις όλα αυτά μαζί, τότε το ζήτημα θα γίνει ξεκάθαρο σε όλες (σχεδόν, καθώς ποτέ δεν υπάρχει απόλυτη διαφάνεια σε τέτοια θέματα - πάντα υπάρχει και ο άγνωστος παράγοντας για να εξηγεί το υπόλοιπο ποσοστό της διακύμανσης) τις διαστάσεις. Οπότε χτες το βράδυ υλοποίησα τη λύση που σκεφτόμουν εδώ και λίγες ημέρες. Εφάρμοσα ένα άτυπο πρόγραμμα εναλλαγής. Δεκαέξι ρείκια μπήκαν στα κουτιά τους. Μοιάζει με εναλλακτική νάρκη, θερινή. Αν τσουλήσει το πλάνο, τότε θα έχουμε κινητές περιόδους διάπαυσης, χωρίς να γιορτάζει κανείς τίποτα ψυχαναγκαστικά ή μη, ασχέτως πίστης. Έμεινα με 37 ρείκια στα racks, ένα meer στη θήκη του και μερικά καλαμπόκια να παίζουν. Αλλά ο κύριος όγκος είναι τα ρείκια. Φρόντισα να κρατήσω έξω άφιλτρες αλλά και φιλτράτες, ανάλογα με τα χούγια μου. Αναμενόμενο οι φιλτράτες να είναι περισσότερες Οι 37 (αν συνυπολογίσει κανείς και τα καλαμπόκια) επαρκούν για ένα άνετο rotation. Με την ενέργειά μου αυτή ελπίζω να συμβούν τα εξής:

1. Να στρωθούν οι προσφάτως αποκτηθείσες άστρωτες ή ημιστρωμένες πίπες.

2. Να χαρώ όλα τα ρείκια μου ανεξαιρέτως. Πλήρης αξιοποίηση του δυναμικού της ερείκης.

3. Να κατανοήσω καλύτερα τα χούγια της κάθε καπνοσύριγγάς μου.

4. Να μη βαρεθώ.

5. Να σταματήσω να αγοράζω καινούριες πίπες με τους ρυθμούς που το κάνω τώρα.

6. Να δώσω βάρος στη δοκιμή νέων καπνών και στην εκ νέου ανακάλυψη παλαιών.

Σε λίγους μήνες θα βγουν από το λαγούμι τους οι 16 που τώρα κοιμούνται και θα πέσουν για ύπνο κάποιες από τις τώρα μάχιμες. Και πάει λέγοντας το παραμύθι. Μία περίεργη ανακύκλωση που στοχεύει στην ψευδαίσθηση της ανανέωσης. Σε δουλειά να βρισκόμαστε.

Καπνίζετε εν ειρήνη.

Η γενναιοδωρία ενός συγκαπνιστή

2009-06-21T19:15:00.000+03:00

Ακόμα μία Stanwell. Αυτή, όμως, έχει κάτι το ιδιαίτερο. Κουβεντιάζαμε διαδικτυακά στο ελληνικό forum καπνιστών πίπας και κάποια στιγμή ο ptzavel ποστάρει μία πολύ ευγενική προσφορά για νέα μέλη. Ήθελε να χαρίσει κάποιες πίπες που δεν κάπνιζε πια. Ρωτάω μεταξύ σοβαρού και αστείου αν σκεφτόταν να δώσει και μία Stanwell που είχε αναρτήσει παλαιότερα στο thread της συλλογής του, ξεκαθαρίζοντας ότι ενδιαφέρομαι να την αγοράσω ή να την ανταλλάξω με μία δική μου. Δεν περίμενα ότι θα μπορούσε να αποχωριστεί μία τόσο όμορφη πίπα. Με διέψευσε την επόμενη ημέρα. Έλαβα ένα pm, όπου μου έλεγε ότι δεν είχε πρόθεση να μου την πουλήσει ή να την ανταλλάξει. Αντίθετα, θα μου τη χάριζε! Προσφέρθηκα για ακόμα μία φορά να την αγοράσω, αλλά αρνήθηκε. Την επόμενη ημέρα ήρθε στα χέρια μου. Εξαιρετικό κομμάτι. Σχεδόν σαν καινούρια. Λίγο κοντύτερη από 12cm. Άφιλτρη, με τις στάμπες της και το logo στο επιστόμιο ok.

Το μόνο που με προβληματίζει είναι η στάμπα. Δεν καταλαβαίνω αν αυτό που βλέπω είναι 181 (με τον έναν άσσο χτυπημένο ανάποδα) ή 18l. Δυσκολεύομαι, λοιπόν, να βρω ποιος τη σχεδίασε. Αλλά θα επανέλθω επ'αυτού μόλις βρω περισσότερα στοιχεία.

Εν τω μεταξύ, δεν χορταίνω να θαυμάζω το φιάμμα της και το plateau στο rim. Είναι ίσως η πίπα με το καλύτερο grain στη συλλογή μου. 360 μοίρες straight grain!

Πολλές φωτογραφίες, θα πεις, αλλά έτσι κάνουν τα παιδάκια όταν τους χαρίζουν ένα καινούριο παιχνίδι. Ευχαριστώ ειλικρινά τον Παναγιώτη για το μικρό αυτό διαμαντάκι που τόσο γενναιόδωρα αποχωρίστηκε. Μου το έδωσε χωρίς τούμπανα και παράτες και χωρίς να περιμένει το παραμικρό αντάλλαγμα. Ένας πραγματικά ευγενής καπνοσυριγγιστής. Το πρώτο μπωλάκι θα είναι στην υγειά σου, ptzavel. Smoke in peace.

Δύο αγαπημένα σχέδια επί τρία

2009-06-20T01:58:00.000+03:00

Τα γνωστά σχέδια. Πρώτα απ' όλα, το αγαπημένο ποκεράκι. Ή, αν θέλετε, cherrywood. Stanwell 207, ένα σχέδιο εμπνευσμένο από τον Poul Winslow. Αυτή τη φορά από τη σειρά Rondo. Ήρθε από το ebay ακάπνιστη και έτοιμη για στρώσιμο. Πολύ καλή αμμοβολή, παραδόξως βαθειά για τη Stanwell με ένα δαχτυλίδι που στην αρχή ξενίζει, αλλά μετά το συνηθίζεις. Μία ώρα πριν λήξει η δημοπρασία, έβαλα ένα ευρώ παραπάνω από την τρέχουσα προσφορά και βγήκα έξω για σινεμαδάκι. Το βράδυ που γύρισα με περίμενε μια μικρή έκπληξη. Ένα email με πληροφορούσε ότι κέρδισα. Κανείς άλλος δεν μπήκε στον κόπο να τη διεκδικήσει περισσότερο, οπότε ήμουν ο ευτυχής κάτοχος. Η ραθυμία των υπολοίπων ωφέλησε τελικώς τον τυχοδιώκτη.

Πάμε παρακάτω. Ένα άλλο σχέδιο που έγινε προσφάτως αγαπημένο είναι το 126. Σχεδιασμένο από τον Tom Eltang, αυτό το μικρούλι horn είναι εξαιρετικό. Από τη σειρά Royal Guard, με το crowned S στην παλιά του εκδοχή. Αυτή τη φορά ήταν estate. Ο προηγούμενος ιδιοκτήτης την έχει μάλλον περάσει με οινόπνευμα εξωτερικά και σίγουρα έχει φάει το buffing της ζωής της. Αυτό το υποθέτω, διότι η πίπα είναι εξαιρετικά ανοικτόχρωμη σε σχέση με τις καινούριες royal guard που έχω δει κατά καιρούς και το plateau στο rim μοιάζει κουρεμένο σαν γκαζόν. Όπως και να έχει, ήρθε σε πολύ καλή κατάσταση, καλά καθαρισμένη και σχεδόν έτοιμη για κάπνισμα. Το επιστόμιο των παλιών 126 είναι ελάχιστα διαφορετικό από εκείνο των καινούριων. Επίσης έχω την εντύπωση πως των παλιών είναι από εβονίτη και όχι ακρυλικό. Φιλτράτη, όπως και η παραπάνω 207, καπνίζει σαν Stanwell. Δηλαδή καπνίζει καλά.

Δύο ακόμα stannies, λοιπόν. Κάθε μία έρχεται τρίτη να κάνει παρέα στις άλλες δύο όμοιές της. Και η τάση προς Δανία συνεχίζει να μεγαλώνει.

SIFP

A collection within a collection: Stanwell Regd No. 969-48

2009-06-11T18:05:00.000+03:00

Παλιές Stannies. Τους τελευταίους μήνες τις ζαχαρώνω πολύ. Σταμάτησαν στο διάστημα '60-'70. Όχι τα σχέδια. Μόνο η στάμπα. Τώρα, για το εάν μπορεί να έχουν σημασία οι στάμπες, θα σας γελάσω, καθώς μπαίνουμε στο πεδίο του βίτσιου. Θυμίζω τον στίχο "τις ξεβαμμένες στάμπες τους που'χαν για περηφάνεια" του Καββαδία, ως αστήρικτο επιχείρημα. Για πάμε να σας τις συστήσω:

Stanwell Regd No 969-48 handmade, selected briar, 99

Η πρώτη regd no που αγόρασα και η πρώτη πίπα που αγόρασα ever στο ebay. Για να είμαι πιο ακριβής, αυτή είναι η πίπα που με "ανάγκασε" να κάνω λογαριασμό στο ebay. Τη συναντούσα κάθε μέρα, μου έγνεφε, της έγνεφα, αλλά μέχρι εκεί. Ώσπου ένα βράδυ αποφάσισα να την κλέψω. Και την έκλεψα. Μερικά στοκαρισματάκια της τα συγχωρώ. Highlight η μαγκιά στο handcut επιστόμιο.

Stanwell Regd No 969-48 68

Αγορασμένη από έναν καλό φίλο. Χέρι με χέρι σε καφεδάκι. Απόφαση παρμένη από την πρώτη στιγμή, αλλά η υλοποίηση αυθόρμητη. Βρέθηκα ξαφνικά με λεφτά στα χέρια μου, την ώρα που άκουγα μια εξαιρετικά φιλική τιμή. Ένα κλασικό cherrywood με bamboo, μακράν το κομψότερο της ποκερο-συλλογής μου.

Stanwell Regd. No. 969-48 Old Briar 382

Μία κακή φωτογραφία στο ευρωπαϊκό ebay. Ελάχιστοι διεκδικητές. Αναπόφευκτα, σχετικά χαμηλή τιμή. Είναι τα μικρά ρίσκα που παίρνει κανείς. Όταν έφτασε όμως, αποκάλυψη! Ένα κομψότατο δανέζικο μικράκι με μικροκαμωμένη εστία. Love at second site, καθώς το πρώτο προξενιό διά αλληλογραφίας δεν ήταν πολύ ζεστό. Μακράν η πιο άνετη για κρέμασμα, λόγω ελαφρότητας. Πολύ καλοδουλεμένο σχέδιο. Το "S" χωρίς κορώνα, φανερώνει από τη μία την ταπεινή καταγωγή της, από την άλλη την παλαιότητά της. Τη βιβλιογραφία περί δανέζικης στάμπας θα την ψάξω εν καιρώ ενδελεχώς. Προς το παρόν γνωρίζω μόνο ότι το σχέδιο είναι του Sixten Ivarsson και ότι η πίπα κατασκευάστηκε κατά πάσα πιθανότητα την περίοδο 1948-1960. Μέχρι τότε απλώς εικάζω με μισή γνώση, καπνίζοντας bulls eye στη λεπτεπίλεπτη 382.

Stanwell Regd. No. 969-48 Hand Made Selected Briar Modele Depose 07

Πραγματικά, μέχρι τώρα αποτελεί το διαμαντάκι ανάμεσα στις εκ Δανίας ορμώμενες μεγαλοκοπέλες. Killer grain. Εξαιρετική σχεδίαση από έναν μεγάλο τεχνίτη, τον Sixten Ivarsson. Μικρούλα, ελάχιστα κυρτή και σε άριστη κατάσταση. Σχεδόν καινούρια. Εκτιμώ τους καπνιστές που σέβονται τα κομμάτια τους. Για αυτήν έδωσα μάχη. Την κυνήγησα μέχρι τέλους, όπου, περνώντας από το διαδικτυακό ταμείο, τη χρυσοπλήρωσα. Αλλά τα άξιζε. Το ίδιο φαντάζομαι πίστευαν και οι υπόλοιποι επίδοξοι εραστές, που εν τέλει έμειναν μπουκάλα. Την αγωνία τους βέβαια την πλήρωσα εγώ, καθ' ότι το τελικό bid έφτασε ψηλά, αλλά επαναλαμβάνω: άξιζε το κάθε eurocent. Straight grain και birds eye που προξενούν κεραυνοβόλο έρωτα.

Stanwell Regd. No. 969-48 Handmade 01M

Απ' όσο θυμάμαι, την πουλούσε ένας Εγγλέζος. Άθλιες φωτογραφίες, αλλά πάλι τα μικρά ρίσκα πάρθηκαν. Ήρθε σε κακή κατάσταση, με οξειδωμένο επιστόμιο, rim lava και μεγάλες ποσότητες βρώμας στον αεραγωγό. Χρειάστηκαν οκτώ ώρες για να καθαριστεί και να ανακτήσει κάτι από την παλιά της λάμψη. Καθαρό οινόπνευμα, οδοντόκρεμα, βότκα, καθαριστικό ρούχων, πράσινο τμήμα σφουγγαρακίου πιάτων, γυαλόχαρτο, 2 reamers, ελαιόλαδο και πάρα πολλά μάκτρα διαφόρων ειδών. Αλλά στο τέλος το αποτέλεσμα με ικανοποίησε δεόντως. Έκανα και την αποκοτιά και την πέρασα εξωτερικά με οινόπνευμα. Όλα πήγαν καλώς. Σχεδιασμένη και αυτή από τον Sixten Ivarsson, ένα όσο πρέπει μεγάλο και όσο πρέπει συμπαγές pickaxe. Αν και φέρει τον αριθμό 1, δεν είναι το πρώτο σχέδιο της stanwell. Για την ιστορία, το πρώτο σχέδιο της Stanwell ήταν ένα straight bulldog, σχεδιασμένο το 1942 από τον ίδιο τον ιδρυτή της εταιρίας, τον Poul Nielsen (μετέπειτα άλλαξε το όνομά του σε Poul Stanwell). Αυτό το πρώτο σχέδιο τώρα πλέον φέρει τον αριθμό 32 (λίγο πειραγμένο από τον Tom Eltang κάπου στη δεκαετία του '90). Επανερχόμεθα στο 01Μ. Πολύ καλό ρείκι, όμορφα νερά και καλή εφαρμογή stem-shank (το επιστόμιο δεν σφηνώνει στο ξύλο απευθείας, αλλά σε ένα δαχτυλίδι -μάλλον από εβονίτη- στο εσωτερικό του mortise). Ήταν ένα μικρό έργο τέχνης καμουφλαρισμένο με στρώσεις βρώμας. Αλλά τώρα στέκει χωρίς συμπλέγματα ανάμεσα στις άλλες γεροντοκόρες, εξίσου όμορφη.

Τελικά οι στάμπες εμπεριέχουν περηφάνεια ή κατά περιπτώσεις τη δικαιολογούν χωρίς σαφές έρεισμα. Κοιτάζοντας κανείς τις παλιές Stanwell σε αντιπαραβολή με τις καινούριες, θα διαπιστώσει ίσως μια σταδιακή μετάβαση. Καλώς ή κακώς οι παλιές κερδίζουν σε χάρη και ομορφιά. Κατά έναν περίεργο τρόπο, δεν θεωρώ τη συλλογή από τις Stanwell ενιαία. Οι παλιές αποτελούν μια ξεχωριστή συλλογή μέσα στη συλλογή (κατά το σαφώς ποιητικότερον "a dream within a dream" του Edgar Allan Poe). Μία καινούρια μανία φαίνεται να ξεκινά. Οι πρώτες πέντε είναι ήδη σπίτι. Άρα το 7-day set επιβάλλεται να συμπηρωθεί. Μετά θα είμαστε πλησίον της δεκάδας. Ύστερα θα χρειαστούν λίγες ακόμα για το 7 επί 2. Με τον καιρό, το νούμερο 100 ίσως να μη φαντάζει τόσο μακρινό (αλλά ούτε τόσο εντυπωσιακό). Και πάει λέγοντας...

Η πίπα του forum Ελλήνων καπνιστών πίπας

2009-05-30T02:00:00.000+03:00

Μας πήρε αρκετό καιρό να τη φτιάξουμε. Δεν είναι ό,τι καλύτερο, δεν είναι ό,τι χειρότερο. Δεν τους ικανοποιεί όλους. Έπεσαν και αρκετά μπινελίκια και μπόλικες προσβολές και ουκ ολίγες γκρίνιες κατόπιν εορτής (βασιζόμενες σε ηλίθια ψευδεπιχειρήματα). Είναι, τέλος πάντων, μεγάλη ιστορία. Όπως και να έχει, όμως, είναι η πρώτη πίπα του forum Ελλήνων καπνιστών πίπας. Την έφτιαξε ο Jan Zeman. Όντας εκείνος που ανέλαβε την επικοινωνία και τα διαδικαστικά του εγχειρήματος, μπορώ να πω ότι ο Jan συμπεριφέρθηκε με άριστο επαγγελματισμό και ήταν εξαιρετικά ταχύς, τόσο στην επικοινωνία, όσο και στην τελική εκτέλεση. Ήταν πολύ ευχάριστο να συνεργάζομαι μαζί του. Τελικώς φτιάχτηκαν περίπου 20 πίπες, οι οποίες τώρα βρίσκονται στις συλλογές μελών του forum. Ο νονός της πρώτης καπνοσύριγγας του forum ήταν ο (Αir) Jordan. Κατά τη γνώμη μου η ιδέα του ήταν εμπνευσμένη. Και το όνομα αυτής, "The Dawn". Είναι χοντρούτσικη και κοντή, με παχειά τοιχώματα και εννιάρι φίλτρο. Μάυρη, ρηχή αμμοβολή. Η δική μου έτυχε να φέρει πάνω της σκόρπια ματάκια, τα οποία, κάθε φορά που την κοιτώ, μου θυμίζουν αγρογλυφικά. Κάθε μπωλάκι συνιστά μια στενή επαφή τρίτου τύπου. Ή, αν θέλετε, μιας και έχει ακαθόριστο σχήμα, μπορείτε να πείτε ότι είναι αγνώστου ταυτότητας καπνοσύριγγα.

Αλλαγές

2009-05-24T01:38:00.000+03:00

Σε περίοδο αναδιοργάνωσης. Ο αριθμός των καπνοσυρίγγων που περιήλθαν στην κατοχή μου έστω για λίγο είναι πλέον 77. Δεν είναι σημάδι της μοίρας. Είναι σύμπτωση. Μία από τις αλλαγές που θα λάβουν χώρα σύντομα είναι το ότι θα κλείσουν οι Καπνοσυριγγιστές. Ο λόγος εξηγείται σε μία σύντομη ανακοίνωση εντός της σελίδας. Σε γενικές γραμμές, βαρέθηκα το σκόρπιο. Θα συμπυκνωθώ λοιπόν. Από την άλλη μεριά, θα προσπαθήσω (και ελπίζω να βρω χρόνο) να συνεχίσω τα Ανάλεκτα. Εν καιρώ θα αναρτηθούν νέα κείμενα. Παράλληλα, έχω μια έντονη τάση να εμπλουτίσω τη φουμαροκάβα μου. Αδηφάγα βάζα και βαζάκια αναμένουν με το στόμα ανοιχτό, σαν λαίμαργοι νεοσσοί, να καταβροχθίσουν ως υβριδικά μηρυκαστικά VA flakes. Το διαφανές στομάχι ελπίζω να βελτιώσει την κατάσταση, ιδίως σε μερικά ατίθασα καπνά. Να δούμε τι θα καταφέρω, μιας και τόσα χρόνια παραμένω ανοργάνωτος. Θα κάνω ένα update σύντομα.

~~~~

Εν τω μεταξύ, καπνίζετε και ευδαιμονείτε, φίλοι φουμαροκαπνοσυριγγιστές.

Διαλέγοντας (;) το Vaper

2009-05-16T13:50:00.000+03:00

Σήμερα το πρωί άκουσα τον ύμνο της αγάπης στο γιουτούμπι (OST από τη μπλε ταινία, το όνομα του συνθέτη πολύ δύσκολο, το κείμενο παρμένο από την Α' επιστολή του Παύλου προς Κορινθίους). Είναι πολύ ενδιαφέρον το ότι στην ίδια επιστολή μπορεί κανείς να γράψει φρικτά πράγματα δίπλα σε πολύ όμορφες ιδέες. Καπνίζω σε μια νεοαποκτηθείσα Stanwell το αγαπημένο μου Vaper. Το συμπέρασμα είναι προφανές: επαναφορά στις βασικές αρχές. Καταντά γραφικός κάποιος όταν επαναπροσδιορίζεται συνεχώς στο ίδιο σημείο αναφοράς. Αλλά για κάποιους είναι η μόνη λύση. Είναι οι μονόδρομοι άνθρωποι που μπορούν να παραμένουν παρατηρητές. Εδώ το κεφάλι βράζει και έτσι δημιουργούνται συχνά στίχοι σουρεάλ, των οποίων η αξία καθορίζεται από την εκτίμηση του παρελθόντος βίου. Τα λαγούμια φωτοβολούν τις νύχτες καθώς έρπουν τρωκτικοσάπιενς να προσκυνήσουν το ετερόφωτο. Είναι το hatching του υβριδικού ζυγωτού. Αυτή η σκέψη ήταν στο μυαλό μου μερικά χρόνια πριν όταν με το ζόρι διάβαζα ασκήσεις οργανικής χημείας. Ενίοτε και ανόργανης. Αλλά το ζόρι δεν είναι αληθές. Με άπειρες αναδιατυπώσεις, καταλήγει κανείς στο ότι δεν επιθυμεί, αλλά επιλέγει ανάμεσα σε δοσμένες εναλλακτικές. Ο συνειρμός είναι εξαρχής προγραμματισμένος κυρίως βάσει απαντήσεων του στυλ 0-1. Αλλά είναι τόσο καλά κεκαλυμμένο το φαινόμενο, ώστε να δημιουργείται η ψευδαίσθηση της ελευθερίας. Έτσι οδηγούμαστε στην απόλυτη βλακεία. Πορεύεται full στη σιγουριά, απαξιώνοντας το "μήπως όχι;". Αλλά αυτά είναι τα μικρά καθημερινά και ενδιαφέροντα, όπως και η αντιφατική επιστολή. Τα υπό μελέτη ερωτήματα. Από την άλλη είναι αδύνατον να γίνεις εξολοκλήρου παρατηρητής. Χάνεται κάθε νόημα. Οι δύο δρόμοι, της αρετής και της κακίας (ναι, τα κλισέ είναι χρήσιμα μερικές φορές). Αλλά εκεί που λες ότι το βρήκες, τα ονόματα εναλλάσσονται. Και εκεί καταλαβαίνεις ότι είσαι κι εσύ παρατηρούμενος και εντός της λούμπας. "What the fuck do you know about pain"? Αλλά δεν ξέρεις αν ρωτάς ή σε ρωτάνε. Οπότε καταλήγεις στο ότι και η ατάκα αυτή είναι μια γλυκερή φράση από ταινία. Τα bulls eye τελειώνουν και το dottle αρχίζει να πικρίζει. Άραγε ο Holmes τα διάβαζε πριν τα βάλει ξανά στην πίπα του; Έτσι λες να έλυνε τα μυστήρια; Όπως και να έχει, οφείλω να διαλέξω μια άλλη stannie από το rack. Αλλά υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να γεμίσω πάλι με το ίδιο Vaper.

~~~~~~~~~~~

Smoke in Peace

Η δεύτερη Loewe...

2009-04-24T08:08:00.000+03:00

...είναι στον δρόμο. Ίσως να είναι και παλαιότερη από το αδελφάκι της. Όσο για το σχήμα της, πολύ εγγλέζικο. Φψτογραφίες μετά την άφιξη. Άντε, μας έφεξε πάλι πρωί-πρωί. O Slade και πάλι φωνάζει στο κεφάλι μου.

Smoke in fuckin' peace!

Clay tavern pipes

2009-04-16T21:15:00.000+03:00

Μπορεί το ρείκι να είναι δύσκολος αντίπαλος, κυρίως όσον αφορά στην αντοχή, την απόδοση και την υφή (η οποία έχει άμεση σχέση με το τελικό αισθητικό αποτέλεσμα). Αλλά η περιέργεια είναι βασικό χαρακτηριστικό πολλών ειδών, ανάμεσα στα οποία βρίσκεται και ο Homo sapiens. Οπότε, μετά το καλαμπόκι, την ελιά και το meerschaum ως εναλλακτικές πρώτες ύλες, αποφάσισα να δοκιμάσω και τον πηλό. Παλαιότερα είχα κάνει κάποιες απόπειρες κατασκευής με όχι τόσο καλά αποτελέσματα. Το έτοιμο ήταν ευκολότερο, έστω κι αν χρειαζόταν να ταξιδέψει αρκετά χιλιόμετρα. Βρήκα το κατάστημα που με ενδιέφερε, επικοινώνησα με τον Αμερικανό τεχνίτη, αλλά το ποθητό μοντέλο ήταν out of stock. Ευγενέστατος ο άνθρωπος, μου είπε ότι θα με ειδοποιούσε τη μέρα που από τον φούρνο του θα έβγαιναν οι επόμενες 16'' clay tavern pipes. Έτσι κι έγινε. Μερικές ημέρες αργότερα έλαβα ένα email, όπου με ρωτούσε αν ενδιαφερόμουν ακόμα. Μάλιστα μου έκανε και μια μικρή έκπτωση αν αγόραζα 2. Εξαιτίας της εύθραυστης φύσης και του κανόνα "μία ίσον καμία όταν διαθέτεις το χαρτί", παρήγγειλα 2. Το μήκος τους είναι εντυπωσιακό: 16'', δηλαδή περίπου 40 εκατοστά (με το μπαρδόν). Το τσέχικο είναι από τα πιο πολυχρηστικά εργαλεία. Μία από τις ιδιότητές του είναι να λειτουργεί ως μέτρο σύγκρισης. Ιδού η πίπα:

Είναι ενδιαφέρον το γιατί είναι τόσο μακριά και λέγεται tavern pipe. Παλαιότερα, στα ταβερνεία (ναι αυτά που βλέπουμε στο Lord of the Rings), τις είχε ο κάπελας για τους θαμώνες. Οπότε, μετά τη χρήση τους από έναν πελάτη έκοβαν την άκρη για να την καπνίσει ο επόμενος. Για αυτό και έχουν το συγκεκριμένο όνομα και μεγάλο μήκος.

Αν ήμουν ο Γκιούλιβερ στα φουμαροκαπνοσυριγγιστικά ταξίδια, η παρακάτω φωτογραφία θα ήταν αναμνηστική, αλλά από 2 τόπους.

Όλα καλά και ωραία με την αγορά, αλλά ο πωλητής δεν είχε διαθέσιμο το ξύλινο stand. Κρίμα, καθώς στη φωτογραφία φαινόταν πολύ ωραίο. Η λύση ήρθε με λίγο balsa που είχε μείνει από την κατασκευή του φρουρίου. Οπότε, με μισή ωρίτσα δουλειά είχα κι εγώ ένα τέτοιο ωραίο stand να κρέμεται στο πλάι της βιβλιοθήκης. Τώρα πλέον έχει δέσει η ατμόσφαιρα. Σε λίγο θα έρθει και ο Σαμ να καπνίζουμε έναν ωραίο καπνό που φέρνει από το Shire.

Ένας Εγγλέζος μικρός κύριος

2009-04-14T19:28:00.000+03:00

Στις πρώτες μου αναζητήσεις στο ebay πέτυχα αυτό το όμορφο μικρό μπιλιαρδάκι. Οι στάμπες του: Portland Miniweight London made. Ο πωλητής ισχυριζόταν ότι είναι της δεκαετίας του '60 και ακάπνιστο. Για το δεύτερο είμαι σίγουρος. Για το πρώτο δεν ξέρω. Ξέρω, όμως, ότι είναι αρκετά κομψό. Άφιλτρο, με καλή διατομή αεραγωγού και ένα μάλλον καλής ποιότητας επιστόμιο από εβονίτη. Μου αρέσει ιδιαιτέρως το πως "ανοίγει" το fishtail κοντά στο bit. Τα νερά του ικανοποιητικά.

Ήμουν σχεδόν σίγουρος ότι θα ζεσταινόταν κατά το κάπνισμα. Το αγόρασα, με αυτή τη σκέψη στο μυαλό, κυρίως λόγω της αισθητικής του αξίας και του μικρού του μεγέθους (δείτε τη σύγκριση με το τσέχικο στη φωτογραφία που ακολουθεί). Μπορεί κανείς να πει "για πλάκα", αφού και το bid δεν έφτασε και πολύ ψηλά. Αφού ήρθε, έμεινε ακάπνιστο για αρκετό καιρό στο ράφι. Ένα βράδυ αποφάσισα να το στρεσσάρω λίγο. Πρώτο κάπνισμα σε άστρωτη πίπα, άφιλτρη, με μικρού μήκους αεραγωγό και λεπτά τοιχώματα με δυνατό VA που φημίζεται για το δάγκωμά του. Το αποτέλεσμα με εξέπληξε. Ο μικρός τα έβγαλε πέρα μια χαρά. Μπορεί να μην είναι στο μόνιμο rotation, αλλά σίγουρα αποτελεί την πιο έμπιστη λύση για ένα γρήγορο κάπνισμα.

Καπνισμένη καλημέρα

2009-02-22T03:02:00.000+02:00

Τον τελευταίο καιρό υπάρχει μια σχετική πίεση. Χτες, μετά από αρκετές ημέρες καθάρισα τις 50 καπνοσύριγγες, οι οποίες έπεσαν η μια μετά την άλλη στον αγώνα του "είμαι μπίζι". Γραφείο που δεν πέφτει σπίρτο και στριφτά τσιγάρα με συνοδεία ανεπαρκούς ύπνου. Χτες ήταν η λεγόμενη παγκόσμια ημέρα καπνίσματος καπνοσύριγγας. Χτες άνοιξε ένα crack στο shank μιας Stanwell που δεν πρόλαβα καν να καπνίσω. Η αμυγδαλή έχει το δικό της ημερολόγιο και δεν ενδιαφέρεται για τα θεσμοθετημένα. Πολλές νεοεισερχόμενες και κακές φωτογραφίες, αλλά πρέπει να συμβιβαστεί κανείς με αυτά που μπορεί. Εν καιρώ θα τις συστήσω. Αλλάζοντας θέμα, τα διλήμματα είναι πάντοτε ψευδή. Είχε δίκιο ο Frank. Οπότε, ίσως χρήσιμο είναι να πάρεις εξαρχής την apriori ληφθείσα απόφαση, ώστε να μη χάνεις χρόνο. Σήμερα ξύπνησα το απόγευμα και το ταξίδι ματαιώθηκε. Κρίμα, γιατί θα είχε πλάκα. Αλλά θα το κάνουμε και αυτό. "In time", όπως έλεγε και ο δαίμων στον "Εξορκιστή", δια στόματος κοριτσακίου (πάντα ξεχνάω το όνομα- Μεγκ ή Πεγκ). Το ζητούμενο πάντα είναι η ηδονή (ή ευτυχία, αν προτιμάτε οι μη βιολόγοι). Ευτυχώς, ακόμα κάνω focus. Με VA εντός στανγουελλικής εστίας χαιρετώ. Και παραμένω ευτυχής, καθώς οι "δυσκολίες" (τουλάχιστον στη δική μου περίπτωση) είναι επίπλαστες, όπως ακριβώς τα διλήμματα.

~~~~~~~~~~~~~~~~

Smoke In Fuckin' Peace