Δοκιμάζοντας μετά από καιρό

Το να είσαι μακριά από τον χωρο σου για αρκετό καιρό έχει και κάποια πλεονεκτήματα, ειδικά στην περίπτωση που καπνίζεις πίπα. Αυτό είναι μία ακόμα ηλίθια δικαιολογία για να χωνέψεις ότι σπατάλησες 9 μήνες από τη ζωή σου κάνοντας τον ψευτοεπιστήμονα σε ένα πλαίσιο GTP. Αλλά πάμε παρακάτω, καθώς η γκρίνια χάνει πολλά από τη ζωντάνια της όταν δεν είναι live. Λοιπόν, επέστρεψα στο αγαπημένο μου γραφείο. Και με περίμεναν πολλά tins που δεν είχα την ευκαιρία να καταναλώσω τον τελευταίο χρόνο, κατά τη διάρκεια του οποίου το τσιγάρο μου έκλεψε αρκετές ημέρες ζωής. Και αφού έπαψα να καταριέμαι την τύχη μου, συνειδητοποίησα ότι μια καλή ιδέα για το PTSD θα είναι οι δοκιμές. 

Προς το παρόν, έχω δοκιμάσει 3. Πρώτα άνοιξα τον GL Pease Jacknife Plug για τον οποίο είχε προκληθεί μία μικρή υστερία όταν πρωτοβγήκε. Δεν ξέρω πώς είναι φρέσκος, αλλά με παλαίωση ενός έτους, δεν με συνεπήρε. Οπότε άκυρη η υστερία στα δικά μου κατάστιχα. Είναι ενδιαφέρων καπνός, αλλά μέχρι εκεί. Ο δεύτερος ήταν ο Dorisco. Εδώ τα πράγματα διαφέρουν. Πολύ έντονη η λατακία με το που τον άνοιξα, αλλά αυτό το στοιχείο στο κάπνισμα δεν κυριαρχεί. Σε τσιμπάει αρκετά το πέρικ. Και είναι από τους λίγους καπνούς που μου δίνει την αίσθηση του "σύνθετου" χαρμανιού (αυτή την πολυπλοκότητα που διαβάζω για άπειρους καπνούς συνήθως την ψάχνω και δεν τη βρίσκω, οπότε είτε είμαι ανάπηρος ή κάποιοι καπνιστές είναι φαντασιόπληκτοι). Και ο τρίτος είναι ο Bayou Morning, ο οποίος μου είχε επιτεθεί άσχημα στο παρελθόν κι έτσι τον άφησα σε βαζάκι να ηρεμήσει για περίπου 2 χρόνια. Απόψε, λοιπόν, έβγαλα από το rack μια παλιά churchwarden Stanwell (ένα συμπαθέστατο acorn, 48L) για να δω πώς επέδρασε ο χρόνος πάνω του. Εν τέλει, τον γλύκανε και τον κατέστησε καπνίσιμο (αλλά σε καμία περίπτωση ευκολοκάπνιστο). 

Το ζήτημα δεν είναι η καπνοκριτική σε καμία περίπτωση. Αν και διαβάζω συχνά-πυκνά τα μεγάλα sites με κριτικές όπως το tobaccoreviews, σε γενικές γραμμές δεν μου κάθονται καλά τέτοιοι γενικοί μπούσουλες σε ένα τόσο πολυπαραγοντικό σύστημα όπως η γεύση του καπνού (η διακύμανση στις κριτικές εξαρτάται από τόσα πολλά πράγματα, όπως πχ η διαθεσιμότητα, το γενικότερο ρεύμα, ατομικές διαφορές στην αίσθηση της γεύσης, ευρύτερη καπνιστική παιδεία κλπ). Το ζήτημα είναι ότι βρήκα την ευκαιρία να φλυαρήσω λίγο για προσωπικά καπνιστικά δρώμενα. Σαν το παιδί που ξαναβρίσκει τα παλιά του παιχνίδια. 

Ο καπνός μας βγήκε αριστοκράτης

Πριν ένα λεπτό άδειασα ένα μισογεμάτο μπωλάκι tudor castle. Όχι ότι δεν είναι καλός καπνός. Αντιθέτως, τον ανακάλυψα προσφάτως, χάρη σε ένα φίλο που μου τον έφερε γυρίζοντας από ταξίδι, και μπορώ να πω ότι μου έχει κάνει άριστη εντύπωση. Το μπωλάκι το πέταξα, διότι τον κάπνισα λανθασμένα. Ναι, γίνεται κι αυτό. Υπάρχει περίπτωση να φταίει ο καπνιστής. Κάτι αντίστοιχο είχα πάθει και παλιότερα, καπνίζοντας δεύτερο μπωλάκι του Dunhill Royal Yacht. Όσο κι αν φαίνεται περίεργο και τους δύο καπνούς τους κατατάσσω στην ίδια κατηγορία: καπνοί με casing που παραδόξως μου αρέσουν πολύ και καπνίζονται αποκλειστικά σε πίπες χωρίς φίλτρο group 4. Ένα άλλο κοινό στοιχείο τους είναι ότι απαιτούν έναν σχετικό σεβασμό για να καπνιστούν. Μη βαράτε οι γευσιγνώστες του καπνού. Όπως η Ardor Meteora καπνίζει αποκλειστικά VA/vaper flakes ούσα σαφώς μεγαλύτερη από group 5 (γεγονός απαγορευτικό σύμφωνα με τον γενικό μπούσουλα), έτσι και ο Tudor Castle μπαίνει στην ίδια κατηγορία με τον Royal Yacht. Αυτό λέγεται rotation, κύριοι, και είναι αυστηρά προσωπικό. 

Αλλά πάμε παρακάτω, στην ουσία των πραγμάτων. Υπάρχουν καπνοί εύκολοι, βολικοί, απλούστεροι. Υπάρχουν και οι άλλοι, οι σύνθετοι, οι πολύπλοκοι ή, αν θέλετε, οι αριστοκράτες. Αυτοί θέλουν σεβασμό, φροντίδα και προσοχή. Αν τους ζορίσεις, ξινίζουν τα μούτρα τους, ωσάν κακομαθημένο κωλόπαιδο που δεν του κάνουν το χατίρι. Και εδώ προκύπτει το ερώτημα: και γιατί να σπάω το κεφάλι μου και να καταβάλλω προσπάθεια για να καπνίσω έναν καπνό? Ο καπνιστής ευφραίνεται και ο καπνός υπηρετεί την απόλαυσή του. Έτσι πάει. Οπότε ο τσιμπουκόφρων δεν έχει καμία υποχρέωση να υποκύψει στα χούγια του καπνού. Σωστό? Τσου, λάθος. Το ζήτημα παραμένει πάντα η απόλαυσή μου. Σε πρώτη ανάγνωση μπορεί να φαίνεται ότι νταντεύω τον καπνό. Αλλά κατά την επανεξέταση (Constantin, κάτι έμαθα κι εγώ περί Gestalt), καθίσταται προφανές ότι αναζητώ με πάθος την απόλαυση. Διότι κάθε φορά που σέβομαι έναν καπνό αριστοκράτη, παίρνω σε αντάλλαγμα κορυφαίες καπνιστικές στιγμές. Και να στο πω κι αλλιώς, γιατί καλόμαθες με τα τσιμπούκια: δεν είναι όλοι οι καπνοί για ξεχαρμάνιασμα, μικρέ μου τσιγαρίστα. Οφείλεις να εντρυφήσεις περαιτέρω στην τέχνη της τεμπελιάς.     

Like a rolling stone

Κλείνοντας μία δεκαετία από την πρώτη φορά που άναψα πίπα. Ήταν μία άφιλτρη Salvatella ιταλικής προέλευσης. 1/2 bent billiard, μπορντώ, με αρκετό βερνίκι και την κλασική ψύκτρα σφηνωμένη στο tenon. Κάποιος αρωματικός του κώλου. Άναψα με συμβατικό zippo, σχεδόν καρβουνιάζοντας το rim. Ήταν ευχάριστη εμπειρία. Ακολούθησαν πολλές δοκιμές. Διάφορα χαρμάνια σε διάφορες πίπες. Από τη μικρή άφιλτρη με την ψύκτρα, σε πίπες με υγροπαγίδα ή με φίλτρα, εξάρια και εννιάρια, μπάλσα, άνθρακα, χάρτινα και meerschaum, για να καταλήξω σε συμβατικές πίπες (αυτές που συνήθως αποκαλούμε "άφιλτρες", ενώ ο υπόλοιπος κόσμος αποκαλεί "πίπες"). Από fancy γούστα σε πίπες, θαυμάζοντας το εξεζητημένο, για να φτάσω στο σημείο να εκτιμώ τελικά ένα καλά εκτελεσμένο κλασικό σχέδιο. Οι περίοδοι απόλυτου αφορισμού είναι συνήθως προαπαιτούμενο για να έρθει μία κάποια ισορροπία. Οπότε, από το "ό,τι λάχει" πέρασα γρήγορα στο "μόνο κλασικές ίσιες πίπες με VAs χωρίς casing" (κάτι όχι απόλυτα αληθές, μιας και όλοι οι καπνοί έχουν κάποιο casing, όπως έμαθα στην πορεία). Αργότερα, κάνοντας ένα βήμα πίσω, είδα την εικόνα λίγο πιο ολοκληρωμένα και αρκετά πιο καθαρά. Γνώρισα καλύτερα τους Ιταλούς και εκτίμησα τα σχέδιά τους, τα οποία συχνά έχουν τόσο σκέρτσο όσο ακριβώς χρειάζεται. Και αυτό είναι κάτι που απαιτεί τέχνη και μαστοριά. Έψαξα λίγο περισσότερο τους Μεγάλους Δανούς (και δεν αναφέρομαι σε ράτσα σκύλων) και πήρα μία μικρή γεύση από το "άλλο" κλασικό σχέδιο. Διότι καλοί οι Εγγλέζοι, αλλά 70 χρόνια ιστορίας δεν είναι και λίγα.

Σε γενικές γραμμές, είμαι πλέον σε θέση να ξεφεύγω, έστω κατά περιπτώσεις, από τη μονομανία μου. Κοιτάζοντας τα racks και το μικρό κελάρι μου, βλέπω μία ικανοποιητική ποικιλία πλέον. Επί της ουσίας, μία κατάσταση που τείνει συνεχώς στην ισορροπία. Όπως σε κάθε πραγματική κατάσταση, η ευθεία είναι ασυμπτωτική.

Καλή χρονιά, παίδες.

SIP

Περί κριτικής καπνών

Υπάρχουν πάρα πολλές ιστοσελίδες σχετικές με τους καπνούς και πολλές από αυτές έχουν ως αντικείμενο την κριτική τους. Αυτό που παρατηρώ ως σύνηθες φαινόμενο είναι η προχειρότητα και η έλλειψη ουσίας. Και εξηγούμαι:

Καταρχάς εγώ δεν γράφω κριτικές καπνού. Και αυτό διότι δεν το κατέχω το άθλημα. Ξέρω απλά αν μου αρέσει ή όχι ο καπνός. Παρ' όλα αυτά, έχω στο μυαλό μου πέντε πραγματάκια που πρέπει να έχει η κριτική καπνού. Μερικά από αυτά είναι: μέγεθος μπωλ και γενικά τύπος πίπας, βαθμός υγρασίας του καπνού, τρόπος γεμίσματος, αναφορά στη σύσταση του καπνού, δήλωση των γενικών προτιμήσεων του κριτικού και άλλα. Η κριτική για έναν καπνό δεν είναι αστεία υπόθεση. Παρ' όλα αυτά, διαβάζω συχνά εξαιρετικά πρόχειρες κριτικές που επί της ουσίας δεν προσφέρουν τίποτα στον αναγνώστη. Για παράδειγμα, συχνά σε μία "κριτική" δεν αναφέρεται ούτε η ποσότητα του εν λόγω καπνού που έχει καπνιστεί από τον "γευσιγνώστη", ούτε οι καπνιστικές του συνήθειες εν γένει, ούτε και η συνολική του εμπειρία (αν και η τελευταία φαίνεται από την ποιότητα του κειμένου της κριτικής). Δηλαδή, μπορεί κανείς κάλλιστα να καπνίσει ένα-δυο μπωλάκια ή έστω κι ένα ολόκληρο tin και μετά να γράψει μία εμπεριστατωμένη κριτική. Λυπάμαι, αλλά τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Από εκεί και πέρα, διαβάζουμε και ξαναδιαβάζουμε στερεότυπες και χιλιοειπωμένες ατάκες, σχετικά με τα αρώματα και τη λευκή στάχτη (αναρωτιέμαι ακόμα γιατί αυτό να είναι το ζητούμενο) στη λογική του copy-paste. Έτσι συντηρείται ο περιορισμός των επιλογών του νέου καπνιστή. Αλλά τελικά ο μύθος χτίζεται σε λανθασμένη βάση. Στη βάση της ημιμάθειας, της τεμπελιάς και του εντυπωσιασμού. Και η προχειρότητα αυτή συμπληρώνεται με φράσεις σχετικές με το room note, σε μορφή καλλιτεχνικών πινελιών και λογοτεχνικού ύφους χειρίστης ποιότητος, οι οποίες μεταφράζονται σε κρίσεις μη καπνιστών του περίγυρου επί του συγκεκριμένου καπνού. Ψάχνω ακόμα να βρω ποια είναι η θέση τέτοιων προσθηκών σε μία κριτική. Αλλά πέρα από αυτό, ένα άλλο σημαντικό σφάλμα είναι το ότι ο εκάστοτε επίδοξος κριτικός δεν μπαίνει στον κόπο να μας πει σε τι καπνίζει αυτόν τον άμοιρο τον καπνουδάκο. Στην Ελλάδα είναι πολύ της μόδας τα φίλτρα και οι υγροπαγίδες (το γιατί είναι μία άλλη, μεγάλη συζήτηση). Αποτελεί τεράστιας σημασίας ζήτημα να δηλώσει ο επίδοξος κριτικός τις κατασκευαστικές ιδιότητες της πίπας. Διότι, αν καπνίζεις με φίλτρο, τροποποιείται σε μεγάλο βαθμό η εμπειρία του καπνίσματος σε όλες τις εκφάνσεις της: γεύση, αιχμηρότητα, νικοτίνη κλπ. Αν καπνίζεις με υγροπαγίδα δε, τότε ο καπνός μεταλλάσσεται. Κατά τη γνώμη μου, βέβαια, η ύπαρξη της υγροπαγίδας κακοποιεί τόσο την αισθητική της πίπας, όσο και την ποιότητα του καπνίσματος, αλλά αυτό αποτελεί προσωπικό γούστο και είναι εκτός του θέματος της παρούσας ανάρτησης. Όταν λοιπόν μεταξύ του καιόμενου καπνού και της στοματικής κοιλότητας παρεμβάλλονται 22 συστήματα ψύξης, υγροποίησης, κατακράτησης και δεν ξέρω τι άλλο, τότε η γεύση του έστω, αλλάζει δραματικά. Επί της ουσίας καπνίζεις άλλον καπνό. Το ελάχιστο που μπορεί να κάνει λοιπόν ο επίδοξος κριτικός που καπνίζει με υγροπαγίδα (ή άλλα συστήματα φιλτραρίσματος, όπως το κοινό φίλτρο άνθρακα), είναι να το δηλώσει. Αυτό είναι η στοιχειωδώς έντιμη στάση απέναντι στον αναγνώστη της "κριτικής" του. Η απόλυτα έντιμη στάση, κατά τη γνώμη μου, θα ήταν να μην έγραφε καθόλου κριτικές, καθώς αυτές περιορίζονται αποκλειστικά σε καπνιστές πιπών με υγροπαγίδα ή φίλτρο.

Αλλά δεν αποτελεί μόνο η ύπαρξη ή μη οιουδήποτε φιλτραρίσματος πρόβλημα για μία κριτική. Και το φαινόμενο δεν είναι μόνο ελληνικό. Σε σχετικές ιστοσελίδες με παγκόσμια απήχηση βλέπεις το ίδιο μοτίβο να επαναλαμβάνεται: πολύ λίγοι μπαίνουν στον κόπο να το κάνουν σωστά. Και το αποτέλεσμα είναι να μη μιλάμε πλέον για καπνούς πίπας, αλλά για θρησκείες ή ποδόσφαιρο. Μία απλή λογική του τύπου 1-0, άσπρο-μαύρο, μου αρέσει-δεν μου αρέσει. Αυτό δεν είναι κριτική όμως, είναι κουβέντα καφενείου. Δεν προσφέρει απολύτως τίποτα στον αναγνώστη. Η μόνη πληροφορία που παρέχει σε τελική ανάλυση είναι το εάν ο συγκεκριμένος καπνός αρέσει ή όχι στον γράφοντα.

Για αυτό και δεν γράφω κριτικές (και αν το έχω κάνει στο παρελθόν, τις αποκηρύσσω σήμερα :-). Επειδή η διαδικασία αυτή απαιτεί χρόνο, γνώσεις, συστηματικότητα και συγκέντρωση. Δυστυχώς, όμως, η συνήθης τακτική χαρακτηρίζεται από έντονη προχειρότητα με ελάχιστες εξαιρέσεις.

Και εσύ ψάχνεις μέσα στα γούστα να βρεις την άποψη. 

Ελιτισμός, καπνικές προκαταλήψεις και καπνοσυριγγιστικές εμμονές

Η καπνοσύριγγα είναι πρωτίστως εργαλείο καπνίσματος. Δευτερευόντως, ο καπνοσυριγγισμός είναι ευγενές βίτσιο. Έχει λίγα μικρά μυστικά. Εμπεριέχει πολλά προσωπικά χούγια. Σε όλα τα επίπεδα, μεταξύ των ανθρώπων υπάρχουν ατομικές διαφορές. Αυτές πρέπει να είναι σεβαστές.

Θα μπορούσε το κείμενο να τελειώνει εδώ. Αλλά οι παρατηρούμενες συνθήκες απαιτούν συνέχεια. Καλώς ή κακώς, υπάρχει ένα πέπλο μυστηρίου που περιβάλλει τον καπνοσυριγγισμό. Το κρέπι ορατό μονάχα στους αδαείς. Για να μην παρεξηγηθούμε, δεν έχει τίποτα το επιλήψιμο η άγνοια. Μπορεί κανείς, έχων διάθεση λογοτεχνίζουσα, να βαφτίσει εκ νέου την άγνοια ως πρώτο βήμα για τη γνώση. Αλλά τούτα αποτελούν απλώς προβληματικές σοφιστίες. Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η καρδιά του ζητήματος. Δεν είναι το αντικείμενο αυτό καθαυτό, αλλά η περιρέουσα ατμόσφαιρα που φέρει και εγκαθιστά το πρόβλημα.

Διότι, κυρίες και κύριοι, εμείς απλώς καπνίζουμε. Αν και το «απλώς» αυτό μπάζει νερά, διατηρεί τη βασική του υπόσταση. Είναι ισχυρότατο και ανθεκτικό στις αυθεντίες. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Όταν κανείς αρχίζει σιγά-σιγά να παθιάζεται με τον φουμαροκαπνοσυριγγισμό, χαρακτηρίζεται από έντονο ενθουσιασμό. Διαβάζει, ψάχνει, ενημερώνεται, δοκιμάζει. Ενίοτε καταφαίνεται κατηγορηματικά περί καπνών και καπνοσυρίγγων. Κατά καιρούς αλλάζει ρότα. Όπως και να έχει, υπάρχει μία περίπτωση να διαγνώσει ο παρατηρητής την εμμονή. Η εμμονή αυτή μεταφράζεται σε οπλοστάσιο άμεσα διαθέσιμων συμβουλών επί παντός καπνοσυριγγιστικού ζητήματος. Την ίδια εμμονή, βέβαια, μπορεί να διαγνώσει ο παρατηρητής συζητώντας (με τη θέλησή του ή κατόπιν επιβολής) και με έναν καπνιστή που μετρά πλείστες ώρες καπνικής πτήσης. Οι δύο συμμετέχοντες δεν εντάσσονται στην ίδια πειραματική ομάδα. Στην πρώτη περίπτωση έχουμε ημιμάθεια (μεταφράζω τη λέξη «ενθουσιασμός»). Στη δεύτερη έχουμε αρτηριοσκλήρωση (μεταφράζω τη λέξη «εμπειρία»). Ο πρώτος συγκαπνιστής, έχοντας πιάσει λιγοστές πίπες στα χέρια του και έχοντας δοκιμάσει ελάχιστους καπνούς, μιλά με στόμφο και πάντοτε ως ψόφος διακόπτει για να δώσει την απάντηση. Ο δεύτερος συγκαπνιστής, έχοντας μεγάλη αλλά παρ’ όλα αυτά πεπερασμένη εμπειρία, σε κοιτά στα μάτια, μιλά με νόημα (που εσύ δεν το κατέχεις), απαξιώνει και εξυμνεί με περισσή ευκολία, κάνοντας συχνά μεγάλες παύσεις, όπου αναμένει εναγωνίως χειροκρότημα.

Συνήθως ο νέος καπνιστής αγοράζει καπνοσύριγγες στα κουτουρού. Αρκετές από αυτές μπορεί να είναι κακοφτιαγμένες no name. Κατά πάσα πιθανότητα (ειδικά αν ήταν ή παραμένει τσιγαρόβιος) σε κάθε τζούρα του θα αναπτύσσεται θερμοκρασία κρατήρα ηφαιστείου εντός της εστίας. Μπορεί και να ενθουσιαστεί με χαμηλής ποιότητας καπνά τίγκα στο σιρόπι. Μπροστά σε αυτό το φαινόμενο, ένας παλιός καπνιστής με στοιχειώδη ευγένεια απλά θα πει την άποψή του. Και θα την πει χωρίς να κουνά το δάχτυλο. Αυτό συνιστά τη λογική κοινότητας καπνοσυριγγιστών, μιας ιδανικής φουμαροκαπνοσυριγγοπολιτείας.

Αχέτως σταδίου και ωρών καπνικής πτήσης, η παγίδα της προκατάληψης είναι πάντα εκεί. Καθώς δοκιμάζουμε, διαμορφώνονται (και στη συνέχεια διαφοροποιούνται) τα γούστα. Αυτά ενίοτε είναι τόσο ισχυρά, ώστε να μας οδηγούν σε αξιωματικές ρήσεις. Αυτό το τελευταίο είναι λάθος. Και αν δεν είναι λάθος, σίγουρα είναι κάθε άλλο παρά γόνιμο.

Υπάρχουν διάφοροι μύθοι και προκαταλήψεις σχετικά με τον φουμαροκαπνοσυριγγισμό. Ποιοι καπνοί είναι «σοβαροί» και ποιοι «φαιδροί», ποιες σχολές κατασκευαστών είναι ανώτερες και ποιες κατώτερες, ποιες τεχνικές πρέπει να κατέχει ο Pipe-Jedi για να πακετάρει, να ανάψει, να σκαλίσει και να καπνίσει, ποιο ξύλο (βάσει καταγωγής) είναι ευγενέστερο και ποιο υποδεέστερο και πάει λέγοντας. Όλα αυτά δυστυχώς δημιουργούν ένα (από όλες τις απόψεις άχρηστο) πέπλο μυστηρίου γύρω από το σπορ του καπνίσματος της καπνοσύριγγας. Ενθαρρύνουν τη σνομπαρία και την πίστη στις αυθεντίες. Και, πάνω από όλα, ενισχύουν την άποψη ότι το να καπνίζεις πίπα είναι κάτι ανάλογο της κατασκευής πυρηνικού αντιδραστήρα.

Αλλά τα πράγματα δεν είναι έτσι. Έτσι παρουσιάζονται από κατά φαντασία διδασκάλους. Και είναι αυτοί που χαλάνε την πιάτσα και δημιουργούν ένα κλίμα μυστικής αδελφότητας. Το κάπνισμα της πίπας είναι απλά μια υλική απόλαυση, η οποία επηρεάζεται σε μεγάλο ποσοστό από τα ατομικά χαρακτηριστικά του εκάστοτε καπνιστή. Αυτά τα ατομικά χαρακτηριστικά αφορούν τόσο στη φυσιολογία της στοματικής του κοιλότητας όσο και στην προσωπική του αισθητική. Ίσως το πιο αξιόπιστο κριτήριο να είναι το προσωπικό. Διαβάζουμε, συζητάμε, συλλέγουμε πληροφορίες και πειραματιζόμαστε. Με συνεχή αναζήτηση στο φουμαροκαπνοσυριγγιστικό πεδίο, απολαμβάνουμε σε μεγαλύτερο βαθμό εν τέλει. Η τυφλή πίστη στα σοφά λόγια του οιοδήποτε πιπογκουρού δεν οδηγεί πουθενά. Τα κλειστά αυτιά από την άλλη, επίσης. Οπότε χαλαρώστε, ανάψτε την πιπούλα σας, φουμάρετε τεμπέλικα και συνεχίστε τις δοκιμές. Δεν υπάρχει τέλος και αυτό είναι μεγάλο μέρος της απόλαυσης.

SIFP

Καπνική σκυταλοδρομία

Ο καπνοσυριγγισμός εμπεριέχει την έννοια της ποικιλίας, της φαντασίας και του αυτοσχεδιασμού. Τα χαρμάνια είναι εν δυνάμει άπειρα και ο αριθμός των καπνοσυριγγιστικών μορφών και υλικών κάθε άλλο παρά πεπερασμένος. Αυτό το στοιχείο της απεραντοσύνης αποτελεί βασικό συστατικό της γοητείας που ασκεί στους καπνιστές ο φουμαροκαπνοσυριγγισμός. Σε αυτά τα πλαίσια, όσο μπορώ και εγώ ο πάνταγουαν, πειραματίζομαι. Παλαιόθεν δοκίμαζα να συνθέτω χαρμάνια. Η μεθοδολογία απλή και ερασιτεχνική. Αναμειγνύουμε 2 ή περισσότερους καπνούς (κρατώντας σημειώσεις για τα ποσοστά) και αφήνουμε το καινούριο χαρμάνι να "δέσει" για μερικές μέρες. Αν προκύψει κάτι καλό, παρακολουθούμε την ωρίμανση, αναζητώντας την κατάλληλη "ηλικία". Προσφάτως, δοκίμασα κάτι το οποίο είναι ταχύτερο και, παραδόξως, άκρως αποτελεσματικό. Σε καμία περίπτωση δεν αντικαθιστά τη δημιουργία χαρμανιού. Είναι κάτι διαφορετικό, το οποίο όμως μπορεί να οδηγήσει σε μια απολαυστική καπνιστική εμπειρία. Μιλώ για στρώσεις διαφορετικών καπνών στο ίδιο γέμισμα. Γεμίζουμε 2 ή 3 φορές την πίπα, αλλά κάθε γέμισμα γίνεται με διαφορετικό καπνό. Έτσι προκύπτει ένα σώμα καπνού αποτελούμενο από διακριτά στρώματα. Κατά την καύση, η μία γεύση διαδέχεται την άλλη. Το ίδιο συμβαίνει και με τα αρώματα. Είναι μια ταμπακική σκυταλοδρομία. Το ζήτημα καθίσταται ακόμα πιο ενδιαφέρον, από τη στιγμή που το ένα στρώμα δίνει κάτι στο επόμενο. Δεν καπνίζεις απλά τρία διαφορετικά χαρμάνια. Φανταστείτε τρεις μικρές ποσότητες ρευστών χρωμάτων, τα οποία δημιουργούν ένα μικρό φάσμα με ενδιάμεσες περιοχές αλληλεπικάλυψης. Είναι εκείνες οι περιοχές που κάνουν το εγχείρημα να αξίζει τον κόπο. Αυτές οι γευστικές λωρίδες είναι ανά πάσα στιγμή υπό διεκδίκηση. Ποτέ, όμως, δεν τις κερδίζει εξολοκλήρου κάποιο από τα γειτονικά στρώματα. Αυτές τις ζώνες δεν μπορείς εύκολα να τις χαρακτηρίσεις ως απλή παροδική πρόσμειξη. Είναι διαδοχικές μεταβάσεις, οι οποίες διαφοροποιούν το αυθεντικό της γεύσης του επόμενου καπνού. Αν, λοιπόν, διαλέξεις σωστά τους δρομείς και τους θέσεις στην ορθή σειρά, τότε θα έχεις την ευκαιρία να απολαύσεις την παραπάνω περιγραφείσα καπνστική εμπειρία.

Και μια πρόταση, δοκιμασμένη. Πρώτο στρώμα, στον πάτο του μπωλ, καπνός με βάση Virginia, ελάχιστα αρωματικός και λίγο πιο ξηρός από το κανονικό. Δεύτερο ενδιάμεσο στρώμα, καπνός με βάση sweet black cavendish. Τρίτο στρώμα, αρωματικός vanilla. Το άρωμα της βανίλιας σε συντροφεύει σχεδόν μέχρι το τέλος. Σιγά-σιγά η γλυκιά γεύση εμπλουτίζεται και καθίσταται εντονότερη, ενώ το κατώτερο στρώμα ανθίσταται στην ανάπτυξη υγρασίας, προστατεύοντας ταυτόχρονα τη γλώσσα από τις επιθετικές τάσεις του καιόμενου καπνού.

Καλή τύχη στις αλχημιστικές σας εξερευνήσεις.

Καπνίζοντας ένα cob

Καταντά γραφικός ενδεχομένως εκείνος που υιοθετεί τρόπους κατσικίσιους. Αλλά λόγω συγγένειας (θηλαστικό από καταβολής), θα ενδώσω για ακόμα μια φορά. Όπου "φορά", βάλε σημείο ευθείας κι έτσι χάνει το νόημά της η επανάληψη, καθώς απορροφάται από το πλήθος των υπολοίπων. Από το πλήθος (λέξη γραμμένη κατά περίπτωση με διαφορετική διάθεση - αυτή τη φορά με πλήρως ουδέτερες προθέσεις) και όχι από συγκεκριμένα αδελφά σημεία, τα οποία παράφαγαν μελάνη και ξεπροβάλλουν παχύσαρκα, ως ανωμαλία της γραμμής, κατασκευάζοντας με κινητική βούληση μέδουσας μικρά λοφάκια. Κατ' αυτόν τον τρόπο μπερδεύεται ο οιοσδήποτε μελετητής του νόμου, ακόμα κι ο ίδιος ο νομοθέτης ίσως, αναζητώντας τις λεπτές σχέσεις απορρόφησης. Αλλά εν τέλει διαπιστώνει ότι δεν μπορεί να προσδιορίσει ούτε καν την υφή της συρροής. Μετονομάζει, λοιπόν, το προς διερεύνηση αδίκημα σε "ιδιοσυγκρασία" και ξεμπερδεύει. Το dottle έχει σημασία, αν και συνήθως καταλήγει στο τασάκι. Κρύβει όλη την ιστορία ενός μπωλ. Εκεί υπάρχει όλη η πληροφορία. Αναπτύχθηκε υγρασία; Ο καπνός δάγκωσε; Ήταν γλυκό το κάπνισμα; Ήταν ψυχρό; Και στο τέλος αυτό που μετράει είναι η προσωπική ευχαρίστηση. Βαρέθηκα τις αυθεντίες με ταχύρρυθμη εκπαίδευση και διπλώματα φουμαροκαπνοσυριγγισμού μέσω διαδικτύου. Τα VAs είναι το καλύτερό μου στις δεδομένες συντεταγμένες χώρου και χρόνου. Οι δανέζικες mid range του '60 αποτελούν μανία. Και ο διπλανός καπνίζει latakia σε μία πανάκριβη Dubhill DR με πολλαπλά άστρα χτυπημένα στο shank. Γιατί έτσι γουστάρουμε να συνυπάρχουμε και να διατηρούμε συνεχή τη ροή πληροφοριών. Όσοι έχουν στην κατοχή τους χρυσούς κανόνες, παρακαλούνται να τους καταθέσουν στο γραφείο ειδών υγιεινής. Το καζανάκι μας είναι εδώ και καιρό σε αχρηστία και θα ξεχάσει σε λίγο τον σκοπό του. Κλείνω προς το παρόν. Να μην ξεχάσω μόνο τον λόγο για τον οποίον άρχισα να γράφω: τα καλαμπόκια είναι ανθεκτικά στον χρόνο και επιμένουν να συμπαθούν τα burley blends.

~~~~~~~~~~~~~~~~

Smoke in fuckin' peace!

Βρετανική Πανάκεια

Είμαι Βιτρζίνιας. Τουλάχιστον τον τελευταίο καιρό. Οπότε, αναζητώ σχετικά μικρές καπνοσύριγγες και δοκιμάζω σε όλες τις νεοεισαχθείσες πρώτα απ' όλα τα αγαπημένα μου VAs. Κατά καιρούς, είχα κακές εμπειρίες. Όλοι μας τα ξέρουμε. Πικρίλα, κάψιμο και τα συναφή. Κατά την αναζήτηση του βέλτιστου συνδυασμού καπνοσύριγγας/καπνού, διαπίστωσα κάτι συστηματικό. Σε όσες πίπες τα VAs μετατρέπονται σε εφιάλτη, τα εγγλέζικα αναδεικνύονται, κατά περιπτώσεις μεγαλοπρεπώς.

~

Παρενθετικώς, υπερθετικώς και ανυπερθέτως, στα τέσσερα πέρατα του κόσμου και του γενικότερου και καθόλου στατικού -υπό την έννοια της καθ' ολοκληρίαν ενωτικής ολότητας- συμπαντικού προεξάρχοντος μαύρης τρύπας συστελικώς διαστελλόμενου σύμπαντος, η επίλυσις του δυσεπιτελικώς δυσεπίλυτου προβληματικού εμποδίου τύπου γορδιακού και χαρακτήρα μιγαδικώς άρρητου καθιστά την εσωτερίκευση της υποβόσκουσας εξωστρέφειας ανaγκαία και ουχί κατ' ανάγκην κακή -άλλωστε εκκρεμεί ως τα σήμερα το ερώτημα του Σεν Χλάιν-, κατά τέτοιον τρόπο, ώστε να υπερπληρωθεί η τριμερής ή άλλοτε πολυμερής κενότης της υπερφίαλης και κατακερματισμένης κατά κόσμον υπογαλαξιακής τριτεταρτοπαραλιακής συναρτησιοσυνημιτονοειδούς κουβέρτας.

~

Μόλις μου ήρθε ο Μίστερ Κήτινγκ στο μυαλό. Μάλλον σε εγγλέζικο έφερνε και εκείνο το σκηνικό. Επανερχόμεθα. Υπάρχουν, λοιπόν, πίπες που συμπεριφέρονται ανώριμα, αλλά συμμορφώνονται όταν τεθεί εντός της εστίας τους ένας αξιοπρεπής βρετανός. Θα πει κανείς, ότι αυτό είναι φυσικό και ότι υπάρχουν κατάλληλοι και ακατάλληλοι συνδυασμοί. Σε αυτήν την περίπτωση, η ανακάλυψη θα ήταν απλά μια ψευδοδιαπίστωση. Αλλά εδώ υφίσταται ένα είδος double dissociation. Στις πίπες που καπνίζουν καλά τα VAs, τα εγγλέζικα καπνίζουν επίσης καλά. Αντίθετα, στις εν λόγω πεισματάρικες πίπες, μόνο τα εγγλέζικα πορπατούν. Από εδώ και στο εξής, όταν μια καινούρια πίπα δεν καταδέχεται τα VAs, τους αρωματικούς και τα ρέστα, θα αφιερώνεται (αναγκαστικά, αλλά με απολαυστικά λειτουργικό αποτέλεσμα) στα εγγλέζικα. Και η πρόγνωση θα είναι καλή, βάσει των μέχρι τώρα δεδομένων. Με ακρίβεια ασπιρινική, βεβαίως, αλλά η δοκιμή συνιστάται.

~

Smoke in Peace

Αναθεωρώντας

Χθες κάπνισα ξανά έναν καπνό που καθόταν μήνες στο ράφι. Έχοντας εγκαταλείψει κάθε ελπίδα να τον ευχαριστηθώ, κάπνισα ένα μπωλ για να μην πάει χαμένος. Έτριψα τη flake και τον άφησα να σταθεί λίγο (ήταν με humidorάκι για πολλές μέρες, καθ' ότι pouch και λίαν ξερός κατόπιν ανυδρίας). Τον κάπνισα σε μια πίπα που δεν τον είχα ξανακαπνίσει και σε μορφή (καλά τριμμένο) που δεν είχα ξαναδοκιμάσει. Επιπροσθέτως, κάπνισα χωρίς φίλτρο (πρώτη της φορά με ανταπτοράκι της Peterson). Το αποτέλεσμα ήταν μαγικό. Και έρχομαι στα αυτονόητα συμπεράσματα:

1) Για να διαμορφώσεις ολοκληρωμένη κρίση για έναν καπνό, πρέπει σαφώς να καπνίσεις τουλάχιστον ένα tin και σε διαφορετικές πίπες.

2) Η ποππερική αρχή ισχύει και στα περί φουμαροκαπνοσυριγγισμού: αρκεί ένα πείραμα για να καταρρίψει την υπόθεση.

3) Τα γούστα είναι αενάως μεταβαλλόμενα.

4) Ο Bob ανέβηκε λίγο στην εκτίμησή μου (άλλωστε, αρέσει και στους δυο μας η σοκολάτα).

Καπνίζετε και ευδαιμονείτε.

FUCK THE RULES

Προχθές πάλι μου έθεσαν την ερώτηση σε κάποια κοινωνική εκδήλωση (μπύρες σε μπαράκι): "Γιατί καπνίζεις πίπα?"

Η απάντηση είναι απλή και απογοητευτική για τον που κάνει την ερώτηση: "Γιατί μ'αρέσει". Οι υπόλοιπες ερωτήσεις που συχνά υποβόσκουν (πχ "γιατί πίπα και όχι τσιγάρο?"), παραμένουν ανείπωτες. Οπότε δεν μπαίνω στον κόπο να απαντήσω - ο παπάς είναι ένα παιχνίδι που δεν μου αρέσει.

Αυτό που έχει ενδιαφέρον, όμως, είναι η συνήθης συνέχεια της κουβέντας. Όταν αντιπροτείνω στο σιγαρεττόβιο να δοκιμάσει την καπνοσύριγγα, αποκρίνεται ότι δεν θέλει μπελάδες. Επικρατεί η άποψη ότι ο φουμαροκαπνοσυριγγισμός είναι ένα εξαιρετικά περίπλοκο σπορ, το οποίο απαιτεί άπλετο χρόνο, πολύ χρήμα και εξαιρετική δεξιοτεχνία. Το κατά πόσον είναι συνήθεια πλουσίων, απαντάται εδώ. Συνοπτικά, δεν είναι. Πάμε στο θέμα του χρόνου και της δεξιοτεχνίας. Εν ολίγοις, έχει περάσει η άποψη ότι για να καπνίσεις μία πίπα, χρειάζεσαι μια-δυο ωρίτσες για να τη γεμίσεις και 5-6 ωρίτσες για να την καθαρίσεις. Αλλά πριν καταφέρεις να τα κάνεις όλα αυτά, πρέπει να πας γονατιστός σε έναν από τους ναούς και να μαθητεύσεις δίπλα σε κάποιον σοφό Ιάπωνα σενσέι 123 ετών, ώστε να κατακτήσεις τα νταν του καπνοσυριγγιστή.

Απάντηση: Πίπες Σκαλιστές. Νομίζω ότι το πρόβλημα εξηγείται με σχετική ευκολία. Πολύ απλά, δημιουργείται εκ των έσω. Κυκλοφορούν κάποιοι τύποι που αυτοχρίστηκαν γκουρού της πίπας. Και, ως πάντα, είναι οι λιγότερο ενημερωμένοι. Κλισέ μεν, πραγματικότητα δε. Η ημιμάθεια είναι το υπόβαθρο του ξερόλα. Έχω γνωρίσει πολλούς πιπαδόρους. Σε μια σχετικά πρόσφατη συνάντηση των "Καπνοσυριγγιστών" γνώρισα και έναν, ο οποίος ήξερε πολλά. Με παραπάνω από αρκετές ώρες καπνικής πτήσης, πλούσια και εξαιρετικά αξιόλογη συλλογή και έτη σπουδής στο αντικείμενο. Έμαθα αρκετά από τον συγκαπνιστή αυτόν. Και ειλικρινά χάρηκα τη συζήτηση. Είχε ένα βασικό χαρακτηριστικό. Δεν κόμπασε ούτε στιγμή. Δεν πατρονάρισε, δεν κοκορεύτηκε και άκουγε τον συνομιλητή με προσοχή, ακόμα και για ζητήματα που κατείχε καλά. Έχω γνωρίσει όμως και άλλους, που γνωρίζουν σαφώς λιγότερα, οι οποίοι θέλουν ντε και καλά με το καλημέρα να σου ανοίξουν το κεφάλι και να σου χώσουν όποια (εν δυνάμει) μαλακία πιστεύουν. Επανερχόμεθα, λοιπόν, λέγοντας ξανά ότι το πρόβλημα δημιουργείται εκ των έσω. Από τους ιδιώτες που έχουν αποφασίσει να καπνίζουν πίπα. Αλλά εγώ δεν φταίω σε τίποτα. Ας καπνίσουν την πιπούλα τους κι ας με αφήσουν ήσυχο.

Διότι άλλο να ρωτάς κάποιον έμπειρο πως να πακετάρεις το flake (και εκείνος να μοιράζεται γενναιόδωρα μαζί σου τη μετά από χρόνια αποκτηθείσα γνώση) και άλλο κάποιος μπαγλαμάς να σου πρήζει τα φρύδια την ώρα που προσπαθείς να απολαύσεις το χαρμάνι σου. "Τόσα γεμίσματα, έτσι να πακετάρεις, τόσο να ρουφάς, αυτόν τον καπνό να καπνίζεις" κ.ο.κ. Ρε γαμώτο, πίπα καπνίζω, δεν επιχειρώ τριπλό φλιπ στον πάγο!

Πακετάρισμα καπνού. Οk, ξέρω πως υπάρχουν πολλές μέθοδοι. Αλλά το ζήτημα είναι η χαλάρωση. Αν χρειάζομαι 15 βήματα να γεμίσω την πίπα μου, το έχασα το τρένο (ναι, ξέρω, ίσως να γράφεται και με "αι"). Άναμμα. Ένα, δύο τρία, δεκατρία. Μήπως να μετρήσω και τα time intervals? Επιλογή καπνού. Μα πως γίνεται να υπάρχουν τόσοι πολλοί καπνοί, αν ο ένας αυτός -ο καπνουδάκος ο μικρός ο μέγας- είναι ό,τι καλύτερο κυκλοφορεί? Επιλογή πίπας. Προσπαθώ να καπνίσω την πίπα μου. Δεν την έφερα για καλλιστεία. Πως να σε πείσω? Άσε κάτω την πινακίδα με τη βαθμολογία. Φύλαξέ τη για τη λαϊκή το Σάββατο.

Τι παίζει λοιπόν? Υπάρχουν άνθρωποι που είναι ικανοί να συζητούν. Υπάρχουν και εκείνοι που δεν διαθέτουν την εν λόγω ικανότητα. Υπάρχει η ίδια πιθανότητα να προκύψει καπνιστής πίπας και από τις δύο δεξαμενές. Στη δεύτερη περίπτωση υπάρχει πρόβλημα. Τι θα πει "ο καπνός που καπνίζεις είναι για τα μπάζα"? Ή "αυτός ο κατασκευαστής και τα υπόλοιπα οδοντόκρεμες"? Ή το ακόμα πιο φρικουλιάρικο "δεν καπνίζεις σωστά"? Αρκεί απλά να εφαρμόσεις την αρχή της διαψευσιμότητας. Αν βρεις έστω και έναν καπνιστή που αντλεί ευχαρίστηση από κάτι, τότε αυτό το κάτι έχει στοιχειώδη αξία.

Για να μην παρεξηγούμαστε, έχω πολλές φορές ζητήσει τη γνώμη των εμπειροτέρων και έχω μάθει πολλά. Για αυτό τους είμαι ευγνώμων. Αλλά οι εμπειρότεροι στους οποίους αναφέρομαι (με πιο πρόσφατο παράδειγμα το συγκαπνιστή για τον οποίο γράφω παραπάνω) είναι άνθρωποι ευγενείς, χωρίς μικροπρεπείς αγωνίες επιδειξιομανίας. Οι άλλοι είναι που χαλάνε το γλυκό. Οι ιδρωμένοι μέντορες.

Δεν μου αρέσουν και πολύ οι αρωματικοί καπνοί. Ο φίλος μου ο Διόνους τους αγαπά σφόδρα. Σε μια προσπάθεια προσηλυτισμού του έδωσα δείγματα από τους αγαπημένους μου καπνούς. Η αντίδρασή του ήταν ειλικρινώς χλιαρή. Του κάνω ενίοτε πλάκα για τα "σιρόπια" του, αλλά μέχρι εκεί. Και χαίρομαι όταν βρίσκει ένα καινούριο σιρόπι που να τον ενθουσιάζει, παρ' όλο που εγώ δεν μπορώ να καπνίσω πάνω από μισό μπωλ από αυτό.

Πακετάρω την πίπα μου με 2-4 γεμίσματα. Σε μια κουβέντα άκουσα ότι έκανα λάθος. Αλλά, αν ο στόχος είναι η καπνιστική απόλαυση και εγώ τον επιτυγχάνω, τότε παρακαλώ να μου σπάσετε το κεφάλι, ώστε να καταλάβω που ακριβώς κάνω λάθος. Δυστυχώς το ένστικτο της αυτοσυντήρησης δεν μου επιτρέπει να αυτοτραυματιστώ.

Ανάβω κυρίως με σπίρτα. Μου αρέσει να ανάβω με σπίρτα. Αλλά δεν έχω καμία πιλάλα να παίζω το πέταγμα της μέλισσας με μουρμουρητά σε οποιονδήποτε συγκαπνιστή γουστάρει να ανάβει με bic. Το πολύ-πολύ να του πω τη γνώμη μου.

Καπνίζω καλαμπόκια. Δεν φταίω που καπνίζουν καλύτερα από πολλές φημισμένες και πολύ ακριβότερες πίπες. Αφού έτσι είναι. Λες να τα αποκηρύξω, ώστε να δικαιολογήσω τα λεφτά που πέταξα? Αυτό είναι εθελοντική ηλιθιότητα.

Το κάπνισμα της πίπας δεν είναι το ανάλογο της κατασκευής πυρηνικού αντιδραστήρα. Έτσι παρουσιάζεται από κατά φαντασία διδασκάλους. Και είναι αυτοί που χαλάνε την πιάτσα και δημιουργούν ένα κλίμα μυστικής αδελφότητας. Το κάπνισμα της πίπας είναι απλά μια υλική απόλαυση, ανάλογη της κατανάλωσης φαγητού ή κρασιού. Το πόσο θα χωθείς στα μυστικά του είναι καθαρά θέμα επιλογής και διερευνητικής διάθεσης. Αλλά, όπως μπορεί κανείς να απολαύσει τη ρετσίνα του, έτσι μπορεί και να καπνίσει έναν μέτριο καπνό σε μια φτηνή πίπα. Η δική μου παρότρυνση, χωρίς καμμια διάθεση επιβολής, είναι να το ψάχνεις συνεχώς, αν αυτό επιθυμείς. Μην αρκείσαι στη γνώμη του ενός ή του ενός ακόμα. Μην ξεχνάς ότι πίσω από το σύνολο των προσωπικών φουμαροκαπνοσυριγγιστικών απολαύσεων παίζει το χρήμα και η ρεκλάμα. Και ότι οι φάμπρικες καλά κρατούν, ακόμα και στις πιο ευχάριστες παρέες.

Το πιο αξιόπιστο κριτήριο είναι το προσωπικό. Διαβάζουμε, συζητάμε, συλλέγουμε πληροφορίες και κατόπιν πειραματιζόμαστε. Με τον καιρό έρχεται η βελτίωση (αν ο Rogers κάπνιζε πίπα, ίσως μιλούσε για καπνοσυριγγιστική αυτοπραγμάτωση). Ευχαριστώ τους συγκαπνιστές που μοιράστηκαν τη γνώση τους μαζί μου και, όσο μπορώ, καθίσταμαι αναμεταδότης. Τον περισσότερο χρόνο μου, όμως, τον σπαταλώ στην εργασία. Και όχι από ψωροπερηφάνεια. Τεμπέλης είμαι. Απλά δεν υπάρχει άλλος τρόπος.


Την επόμενη φορά που θα δείτε πινακίδα που θα γράφει "Do Not Question Authority", κατουρήστε άφοβα.



Smoke in peace

Frank Method 1 of 3

Μια λίγο χρονοβόρα μέθοδος για να γεμίσεις την πίπα σου. Την έχω δοκιμάσει και δουλεύει σχετικά καλά (υπ' όψιν: δεν έχω τελειοποίησει ακόμα την τεχνική). Όπως και να έχει, είναι μια πρόταση.

Frank Method 2 of 3

Το δεύτερο μέρος.

The Frank Method 3 of 3

Το τρίτο και τελευταίο μέρος.

Cobs & Burley

Μετά από αρκετές δοκιμές, πιστοποίησα αυτό που έχω ακούσει πολλάκις. Τα καλαμπόκια αγαπούν το burley. Αν εξαιρέσουμε το καλαμποκένιο αυγό μου που προτιμά τον Sodalit, όλα τα υπόλοιπα αποδίδουν τα μέγιστα με burley blends. Εδώ και μερικούς μήνες είχα αρχίσει να αναρωτιέμαι αν όντως το να αφιερώνεις μια πίπα σε ένα είδος καπνού (ή, αν είσαι πιο ψυχαναγκαστικός, σε ένα συγκεκριμένο χαρμάνι) έχει κάποιο νόημα. Τελικά έχει (τουλάχιστον ένας αδρός διαχωρισμός για english blends, VAs, Aromatics). Ύστερα, όμως, προκύπτει το πιο δύσκολο ερώτημα: Ποια καπνοσύριγγα για ποιον καπνό;

Τουλάχιστον έκανα μια αρχή: Θα αφιερώσω μερικά cobs σε τρία ή τέσσερα συγκεκριμένα burley blends.

Μια σκοτούρα λιγότερη.

Wet nightmares

Το πρόβλημα είναι ότι μέχρι τη μέση του μπωλ όλα πάνε καλά και μετά ξεσπά η κόλαση. Υγρό κάπνισμα, δάγκωμα στη γλώσσα, πικρή γεύση. Και αναρωτιέσαι τι πάει στραβά. Έχεις πληρώσει αδρά για να αγοράσεις έναν καλής ποιότητα καπνό. Έχεις δώσει αρκετά χρήματα για να αγοράσεις μία αξιοπρεπή καπνοσύριγγα γνωστής φίρμας, της οποίας η μηχανική φαίνεται άριστη και το ξύλο της καλό. Και παρ' όλα αυτά, η στοματική σου κοιλότητα υποφέρει κάθε φορά που καπνίζεις.

Κάτι σαν εσωτερικός μονόλογος τα παραπάνω. Όλες-όλες 3-4 είναι οι φορές που έχω φτάσει τον καπνό και την πίπα μου στα όριά τους. Και όταν λέω όρια, εννοώ καπνιστικής απόλαυσης. Κατά κάποιον τρόπο, ανακάλυψα εκ νέου τον Erinmore μερικούς μήνες μετά την πρώτη φορά που τον κάπνισα.

Τρεις είναι οι βασικοί παράγοντες που προκαλούν υγρό κάπνισμα. Καταρχάς, το έντονο και νευρικό κάπνισμα. Όταν κάποιος τραβά τζούρες, όπως και στο σιγαρέττο, γρήγορα και νευρικά, αυξάνει κατά πολύ τη θερμοκρασία εντός του μπωλ. Αυτό δεν κάνει μόνο κακό στην καπνοσύριγγα, αλλά έχει ως συνέπεια την αύξηση της υγρασίας. Δευτερευόντως, το κακό "πακετάρισμα" του καπνού. Όταν σπρώχνεις με μανία τον καπνό στο μπωλ, η συνέπεια είναι η πλήρωση των κενών. Ελλείψει κενών, έχουμε δυσκολία στην κυκλοφορία του αέρα. Οπότε ο καπνιστής υποχρεούται να καπνίσει με ένταση για να κρατήσει την εστία αναμμένη και να γευθεί τον καπνό. Το αποτέλεσμα είναι και πάλι η αύξηση της υγρασίας. Ο τρίτος παράγων είναι η υγρασία του καπνού πριν αυτός εναποτεθεί εντός του μπωλ. Πολλές φορές η υγρασία του καπνού εντός της συσκευασίας του είναι ανώτερη της επιθυμητής. Το πόσο υγρός πρέπει να είναι ο καπνός είναι ένα θέμα, ως έναν βαθμό, καθαρά προσωπικού γούστου. Ένας γενικός μπούσουλας είναι ο εξής: Κρατήστε μια μικρή ποσότητα καπνού σφιχτά ανάμεσα στα δάχτυλά σας και μετά από 1-2 δευτερόλεπτα αφήστε την να πέσει. Αν τα κομμάτια του καπνού παραμένουν ένα σώμα, τότε είναι πολύ υγρός. Αν θρυμματίζονται καθώς τα κρατάτε, τότε είναι πολύ στεγνός. Στην πρώτη περίπτωση, πάρτε μια μικρή ποσότητα καπνού (1-2 καπνίσματα) και αφήστε την πάνω σε ένα κομμάτι χαρτί για 1-2 ώρες. Ελέγξετε ξανά την υγρασία. Αν είναι ακόμα πολύ υγρός, υπομονή για μερικές ώρες ακόμα. Αυτό είναι μια καλή βάση. Από εκεί και πέρα, κάθε καπνιστής σιγά-σιγά ανακαλύπτει την ιδανική υγρασία, βάσει του δικού του γούστου.

Αυτά τα ολίγα για το ψυχρό και στεγνό κάπνισμα. Ξηραίνουμε λίγο τον καπνό, πακετάρουμε χαλαρά και καπνίζουμε τεμπέλικα. Άλλωστε, η βασική επιδίωξη του φουμαροκαπνοσυριγγισμού είναι η απόλυτη γαλήνη.

ΓΙΑΤΙ ΜΟΥ ΣΒΗΝΕΙ Η ΚΑΠΝΟΣΥΡΙΓΓΑ;: ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΕΠΙ ΤΟΥ ΦΟΥΜΑΡΟΣΥΡΙΓΓΙΣΜΟΥ ΓΙΑ ΤΣΙΓΑΡΟΕΜΠΕΙΡΟΥΣ ΜΕΝ, ΚΑΠΝΟΣΥΡΙΓΓΟΑΠΕΙΡΟΥΣ ΔΕ

Το τσιγάρο, ως γνωστόν, καπνίζεται ως εξής: ανάβεται με ταυτόχρονη εισπνοή, λαμβάνεται δόση καπνού ανά μισό λεπτό (σε πολύ αδρές γραμμές), κάθε δόση «κατεβαίνει κάτω» (φθάνει στους πνεύμονες) και, μετ’ ολίγων λεπτών, σβήνεται. Ακολούθως, αναφέρονται κάποιες παρατηρήσεις σχετικώς με το κάπνισμα της πίπας, ιδιαιτέρως χρήσιμες στους νεοσύλλεκτους, προηγουμένως έχοντες τσιγαρικές εμπειρίες.

Α) Ο καπνός δεν πρέπει να «πατηκώνεται» στο μπωλ. Κατά το γέμισμα, πιέζεται απαλά ώστε να «τακτοποιείται» ομοιογενώς μέσα σε αυτό. Φροντίζει κανείς ώστε, ιδανικά, ρουφώντας από γεμάτη καπνοσύριγγα (όχι αναμμένη) να νιώθει την ίδια αντίσταση ως να ρουφά από άδεια (εμπειρική δοκιμασία του επιτυχημένου πακεταρίσματος καπνού μέσα στο μπωλ). Η εστία φροντίζουμε να αναφλέγεται με σπίρτο κατά τρόπον ώστε να μη μένει τμήμα της επιφανείας που παραμένει νωπό κατόπιν της ενάρξεως του καπνίσματος.

Β) Τα «μακριά» ρουφήγματα είναι pointless και δυνητικά επιβλαβή για την καπνοσύριγγα. Ζεσταίνουν την πίπα και δεν αυξάνουν καθοιονδήποτε τρόπο την απόλαυση. Τα ρουφήγματα πρέπει να είναι «κοντά» και, βέβαια, μόνον ένα στα δέκα (σε αδρές γραμμές) επιτρέπεται να φτάνει στον πνεύμονα. Στο τσιγάρο, δεν υφίσταται ρούφηγμα «αναζωπύρωσης». Στην πίπα, τα ρουφήγματα που στοχεύουν στην αναζωπύρωση της εστίας (ή, τουλάχιστον, και σε αυτή) είναι πολλά.

Γ) Είναι απολύτως φυσιολογικό να σβήνει η εστία κατά τη διάρκεια του καπνίσματος. Δε φταίει ότι κάτι γίνεται λάθος, δε φταίει ο καπνός, δε φταίει η καπνοσύριγγα. Απλώς, ανάβεις καινούριο σπίρτο για να την ανάψεις ξανά. Συνήθισέ το ή εγκατέλειψε.

Δ) Προοδεύοντος του καπνίσματος, η στάχτη που δημιουργείται δεν απορρίπτεται, αλλά πιέζεται ελαφρά ίνα ελαττωθεί ο όγκος της, σε φάση που η εστία έχει σβήσει. Αν δεν τελεσφορήσουν δύο απανωτές απόπειρες αναζωπύρωσης της εστίας, πιθανότατα ετελείωσε ο καπινός.

Ο μύθος της ακριβής συνήθειας

Ένας μεγάλος μύθος είναι ότι το φουμαροκαπνοσυριγγιστικό σπορ είναι ακριβό. Λάθος. Tο σπορ είναι όσο ακριβό θέλει ο εκάστοτε καπνιστής να το κάνει. Ας συγκρίνουμε έναν μέσο καπνιστή τσιγάρων με έναν μέσο καπνιστή πίπας. Έστω ότι ο καπνιστής τσιγάρου ξοδεύει 3 ευρώ την ημέρα για τσιγάρα. Έστω ότι ξοδεύει και 3 ευρώ τον μήνα για αναπτήρες. Έχουμε, λοιπόν, 1095 ευρώ τον χρόνο για τσιγάρα και 36 ευρώ τον χρόνο για αναπτήρες. Σύνολο: 1131 ευρώ. Πάμε τώρα στον καπνιστή πίπας. Έστω ότι καπνίζει 3 μπωλ την ημέρα κατά μέσο όρο. Αυτό σημαίνει ότι καταναλώνει περίπου 150g καπνού κάθε 15 μέρες. Μιλάμε για ~20 ευρώ/15ήμερο, οπότε 40 ευρώ τον μήνα όσον αφορά στο κόστος του καπνού. Βάλε και 3 κουτάκια σπίρτα την εβδομάδα (30 λεπτά). Πάμε στα 41,20. Μαζί με τα καθαριστικά μάκτρα (~200/μήνα) και τα φίλτρα (~100/μήνα), έχουμε συνολικό κόστος αναλώσιμων ~53 ευρώ ανά μήνα. Φτάσαμε αισίως στα 636 ευρώ/χρόνο. Πάμε τώρα στα έξοδα του hardware. Ένα τσέχικο εργαλειάκι (1,5 ευρώ) και ένα seven day set από αξιοπρεπείς πίπες (~400 ευρώ). Βάλε και ένα δερμάτινο 3-pipe combo pouch (~50 ευρώ). Συνολικό κόστος: 1087,5 ευρώ. Σε ετήσια βάση, το κάπνισμα της πίπας είναι φτηνότερο. Κάποιος μπορεί κάλλιστα να υποστηρίξει, βέβαια, ότι ο καπνιστής πίπας δεν αγοράζει μόνο τρεις κονσέρβες καπνού ανά 15ήμερο. Καμμια σημασία δεν έχει αυτό. Από τη στιγμή η κατανάλωση είναι σταθερή, το κόστος μακροπρόθεσμα θα είναι επίσης σταθερό. Ένα άλλο αντεπιχείρημα είναι ότι ο καπνιστής πίπας συνήθως αγοράζει και διάφορα άλλα καπνοσυριγγοτσουμπλέκια (βάσεις, βάζα καπνού, περίτεχνα tampers κλπ). Η απάντηση εδώ είναι ότι και ο καπνιστής τσιγάρου μπορεί να αγοράσει μια χρυσή ταμπακιέρα, αλλά αυτή δεν είναι αναγκαία για να καπνίσει. Ούτε τα ρέστα καπνοσυριγγοτσουμπλέκια είναι απαραίτητα για να καπνίσεις την πίπα σου. Και επανερχόμεθα στην αρχική διαπίστωση. Ο καπνιστής ορίζει πόσα ακριβώς θα διαθέσει για το σπορ. Κατά τα άλλα, η βάση είναι στο ίδιο περίπου κόστος με το κάπνισμα του τσιγάρου. Και με πλεονέκτημα υπέρ της καπνοσύριγγας. Διότι, 1ον οι καπνοσύριγγες διαρκούν (δεν έχω υπόψη μου την ύπαρξη συλλεκτών αποτσίγαρων) και 2ον, από τη στιγμή που ο φουμαροκαπνοσυριγγιστής αρκεστεί στο κάπνισμα και δεν σκοπεύσει στη δημιουργία συλλογής, τον δεύτερο χρόνο θα πληρώσει πολύ λιγότερα από τον τσιγαρόπληκτο. Οι 2 προαναφερθέντες παράγοντες είναι οικονομικού χαρακτήρα. Υπάρχουν σαφώς και άλλου τύπου πλεονεκτήματα, τα οποία καταδεικνύουν την υπεροχή της καπνοσύριγγας έναντι του σιγαρέττου. Αυτά αφορούν στην τελετουργική απόλαυση του καπνίσματος της πίπας.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Συμπέρασμα: είναι όντως δυνατόν να σου φύγει μια περιουσία για καπνούς, πίπες και τα συναφή. Αλλά αν θέλεις απλά να καπνίσεις, χωρίς να κάνεις εκπτώσεις στην απόλαυση, θα πληρώσεις τα ίδια (και ενδεχομένως λιγότερα μακροπρόθεσμα) με τον τύπο στη στάση που νευρικά ανάβει ένα εμπεριέχον αμφιβόλου ποιότητας θρυμματισμένο καπνό ρολό ποτισμένο με πλείστους μεταλλαξιγόνους παράγοντες.

Απαραίτητα και προϋποθέσεις

Για να γίνει κανείς καπνιστής καπνοσυρίγγων χρειάζεται μερικά πράγματα.

Πρώτον, χρόνο. Το κάπνισμα της πίπας δεν είναι για τον αγχωμένο καριερίστα, ούτε για εκείνους που πιστεύουν ότι ο χρόνος είναι χρήμα. Ο χρόνος είναι χρόνος. Ο ελεύθερος χρόνος είναι απαραίτητος. Και το κάπνισμα της πίπας μια καλή λύση για να σπαταλήσεις τον χρόνο σου, είτε αυτός είναι ελεύθερος ή δεσμευμένος. Για ένα καλό κάπνισμα μιας μεσαίας χωρητικότητας πίπας απαιτείται μία περίπου ώρα.

Δεύτερον, μεράκι και πάθος με το κάπνισμα. Όταν κάποιος προβάλλει ως αρνητικό του καπνίσματος της πίπας το γεγονός ότι έχει πολλά συμπράγκαλα, ότι έχει ολόκληρη διαδικασία να τη γεμίσεις, ότι το καθάρισμα είναι βαρετό κλπ, τότε αυτός δεν κάνει για το άθλημα. Ο καπνιστής πίπας μυρίζει παθιασμένα τα χαρμάνια, κοιτάζει με τις ώρες διάφορες πίπες πριν αγοράσει και γενικά το ψάχνει το ζήτημα και καπνίζει μερακλίδικα.

Τρίτον, τα συμπράγκαλα. Συρματάκια με άπειρες επιλογές στο σχήμα, την ποιότητα και τα χρώματα. Τα πιο γνωστά είναι τα κωνικά λευκά, αλλά με τον χρόνο, η επιλογή καθαριστικών συρματακίων (τα λεγόμενα "pipe cleaners", που μπορεί να τα συναντήσετε και ως "μάκτρα") μπορεί να γίνει μια μικρή διαστροφή. Αυτόν τον καιρό χρησιμοποιώ 4 διαφορετικά είδη. Πάρα πολλά κουτιά σπίρτα (αποφεύγετε τους αναπτήρες). Βάσεις πίπας, απαραίτητες όχι τόσο για τη φύλαξη των αγαπημένων μας καπνοσυρίγγων, αλλά περισσότερο για να ξεκουράζεται μια καπνισμένη πίπα σε κάθετη θέση και να στεγνώνει. Πουγκιά, θήκες και τσαντάκια για τη μεταφορά. Για όσους έχουν την τάση να δαγκώνουν το επιστόμιο, ειδικά προστατευτικά από καουτσούκ. Φίλτρα, πετρούλες meerschaum, κωνικά συρμάτινα πλέγματα, μεταλλικά ένθετα (για τις πίπες χωρίς φίλτρο) και ο,τιδήποτε μπορεί να φιλτράρει τον καπνό ή/και να απορροφήσει υγρασία. Εργαλεία για γέμισμα, ξύσιμο, καθάρισμα κλπ. Για το ξύσιμο του καρβουνακίου, προτείνω στους μη έχοντες εμπειρία να συμβουλευτούν έναν πιο ψημένο καπνιστή πριν καταστρέψουν τις πίπες τους. Ένα εύχρηστο εργαλείο είναι το γνωστό τριπλό τσέχικο, που φαίνεται στην εικόνα.

Τέταρτον, έναν καλό καπνό. Εδώ θέλει λίγη προσοχή. Καταρχάς, όσον αφορά στην ποικιλία καπνών, πάσχουμε. Δεν είναι εύκολο να βρεις συλλογή που να ξεπερνά τους 20-30 καπνούς, ακόμα και σε εξειδικευμένα καπνοπωλεία. Με αυτή την ένδεια επιλογών ως δεδομένη θα μιλήσουμε. Να καταστεί σαφές ότι δεν υπάρχει αντικειμενικότητα στους καπνούς. Είναι καθαρά θέμα του τι ευχαριστεί τον κάθε καπνιστή. Η γνώμη του συγκαπνιστή είναι χρήσιμη, αλλά δεν πρέπει να αποτελεί απόλυτο μπούσουλα, έστω και αν αυτός είναι πολύ πιο έμπειρος από εμάς. Όταν λοιπόν αναφερόμαι σε έναν "καλό καπνό", σε καμία περίπτωση δεν εννοώ συγκεκριμένα VAs, english mixtures, aromatics κλπ. Μιλάμε για καλής ποιότητας καπνό, σε όποια κατηγορία και αν ανήκει αυτός. Πιο συγκεκριμένα, μην αρκεστείτε στις επιλογές που προσφέρει το περίπτερο της γειτονιάς σας, μόνο και μόνο επειδή είναι κοντά στο σπίτι σας. Και μην αρκεστείτε στον καπνό των 5-6 ευρώ, αν αυτός δεν είναι καλής ποιότητας, μόνο και μόνο επειδή αυτός είναι φτηνός. Γενικά, όσο πιο λίγες χημικούρες έχει ο καπνός μέσα, τόσο το καλύτερο. Η διαφορά μεταξύ του φορτωμένου με πρόσθετα καπνού και του πιο φυσικά επεξεργασμένου φαίνεται από το άρωμα και την υφή. Ψάξτε, πειραματιστείτε, ανακαλύψτε και μη συμβιβαστείτε με ημίμετρα. Το κάπνισμα της πίπας είναι απόλαυση και όχι απλή συνήθεια. Νομίζω ότι με 10 ευρώ μπορεί κάποιος να αγοράσει 50g αξιοπρεπούς καπνού.

Πέμπτον και σημαντικότερο, μια επαρκή συλλογή από καλές πίπες. Το τι είναι μια καλή πίπα είναι και αυτό μεγάλη ιστορία. Ο κανόνας (που για μένα έχει δουλέψει μια χαρά) είναι να αγοράσεις ό,τι καλύτερο μπορείς με τα χρήματα που διαθέτεις. Μια καλή πίπα είναι μια μάχιμη πίπα. Μια πίπα, δηλαδή, που καπνίζει καλά. Υπάρχουν παλιοί καπνιστές που διαθέτουν συλλογές που ξεπερνούν τα 100 κομμάτια και όμως καπνίζουν συστηματικά μόνο τα 20-30 από αυτά. Αυτά είναι τα μάχιμα, τα αγαπημένα. Όταν μπαίνω σε ένα κατάστημα για να αγοράσω μια πίπα, φεύγω κρατώντας εκείνη, που αν δεν την αγόραζα, θα το μετάνιωνα για τις επόμενες ημέρες. Η καπνοσύριγγα είναι πάνω από όλα όργανο καπνίσματος και ο σκοπός της είναι να καπνίζει. Και να καπνίζει καλά. Μην αγοράσετε, λοιπόν, μια πίπα, μόνο και μόνο για να εμπλουτίσετε τη συλλογή σας. Αγοράστε την για να την καπνίζετε χωρίς προβλήματα. Επίσης, λέγεται για τον νέο καπνιστή ότι πρέπει να αγοράσει μια φτηνή πίπα για να μην κλαίει τα λεφτά του, αν τελικά αποφασίσει ότι δεν του αρέσει. Και αυτό κατά τη γνώμη μου είναι λάθος. Αν κάποιος που δεν έχει έμπειρο μάτι αγοράσει μια πίπα των 10-20 ευρώ, υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να βγει σκάρτη. Και αν συμβεί αυτό, τότε η εμπειρία που αποζητά ο νέος καπνιστής θα είναι τραυματική και καθόλου απολαυστική. Η πιο σίγουρη λύση είναι να εμπιστευτεί κάποια γνωστή μάρκα καπνοσυρίγγων και με καμιά 50αριά ευρώ θα είναι ok. Σαφώς υπάρχουν και οι συλλέκτες που θα κοιτάξουν με περιφρόνηση μια συλλογή από πίπες εργοστασίου, αλλά μπορείς να απολαύσεις τον καπνό σου μια χαρά και χωρίς να κατέχεις μία Castello ή μια Chonowitsch. Από την άλλη μεριά, καλό είναι να μην το παρακάνει κανείς, έστω και αν μπορεί. Δηλαδή, ο νέος καπνιστής που διαθέτει αρκετά χρήματα, είναι φρόνιμο να μην υπερβαίνει τα 100 ευρώ ανά πίπα στις πρώτες του αγορές. Όσο προσεκτικός και να είναι, είναι άπειρος. Και είναι κρίμα να καταστρέψει ένα κομμάτι που αν το αγόραζε λίγο αργότερα, θα μπορούσε να τον συντροφεύει για μια ζωή. Όπως και να έχει, κάποιος που καπνίζει κάθε μέρα, χρειάζεται minimum 7 πίπες, μία για κάθε μέρα. Μπορεί να καπνίσει 3 φορές μέσα στη μέρα την κάθε πίπα, με μεσοδιαστήματα τουλάχιστον 2 ωρών. Το ιδανικό κατά τη γνώμη μου είναι να καπνίζεις μια φορά την κάθε καπνοσύριγγα και να την αφήνεις να ξεκουράζεται για 5-7 μέρες, αλλά τότε θα χρειαζόταν κάποιος καμιά 20αριά πίπες (εκτός αυτού, η άποψη αυτή αποτελεί έκφανση της γενικότερης διαστροφής μου σχετικά με τη φροντίδα της συλλογής μου).

Πολύ συνοπτικά, λοιπόν, αυτά είναι τα απαραίτητα. Μερικά θέματα, όπως η επιλογή πίπας, είναι σαφώς ευρύτερα. Κατά πάσα πιθανότητα θα αναλωθώ σε φλυαρίες που θα αφορούν σε αυτά τα ζητήματα μεμονωμένα σε επόμενα posts.

Smoke in peace, briar-brothers.

Πριν την πατήσεις, πάρε μια γνώμη... τσάμπα είναι

Για ρίχτε μια ματιά στο παρακάτω site:

http://www.tobaccoreviews.com

Σαφώς και η επιλογή καπνού είναι πολύ προσωπικό ζήτημα και η ομοφωνία είναι δύσκολη. Μόλις πριν λίγες μέρες ένας καλός φίλος μου έδωσε λίγο αρωματικό καπνό (mango) να δοκιμάσω. Μετά από κάποιες προσπάθειες, έφτασε στην επιθυμητή υγρασία. Αυτή τη στιγμή τον καπνίζω και, ενώ στο πρώτο άναμμα όντως σε εντυπωσιάζει κομματάκι, όταν έφτασα στη μέση, πεθύμησα πάλι τον αγαπημένο μου Erinmore (ο οποίος, όπως γνωρίζετε, δε φημίζεται για το εξωτικό άρωμά του). Κι όμως, ο φίλος μου απολαμβάνει πολύ συχνά έντονα αρωματικούς καπνούς στην πολύ όμορφη γυριστή Big Ben του. Παρομοίως, θα δείτε απόκλιση απόψεων και στο συγκεκριμένο site. Παρ' όλα αυτά, δίνει εξαιρετικά χρήσιμες πληροφορίες σχετικά με τη σύνθεση, την ένταση της γεύσης, την υγρασία και άλλα χαρακτηριστικά του εκάστοτε καπνού, τις οποίες δεν μπορεί να διαβάσει κανείς στη συσκευασία (συνήθως γράφει κάτι γενικόλογο, όπως "διαλεχτά VA καπνά με εξαιρετικό άρωμα" κλπ). Για μένα αποτελεί χρήσιμο μπούσουλα.

Smoke in peace

Pipes

Η φωτιά πάλιωσε, μπαγιάτεψε. Πάμε για εκλογές. Ηρέμησα λίγο. Ή μπορεί να κουράστηκα και πολύ. Ή μπορεί να βαρέθηκα και αφόρητα. Ράθυμος ων, άναψα την πίπα μου και καπνίζω. Με μία sandblasted straight poker και μια ικανή ποσότητα Erinmore mixture όλα φαίνονται πιο όμορφα. Ξαναγυρίζω στις βασικές αρχές, λοιπόν. Το ζήτημα είναι οι πίπες. Ήμουν 11 χρόνια καπνιστής τσιγάρου. Πριν περίπου 5-6 χρόνια πήρα την πρώτη μου καπνοσύριγγα (sic). Ακολούθησαν άλλες 3-4, τις οποίες κάπνιζα κατά διαστήματα, αλλά με τρόπο άγαρμπο, λόγω προϋπηρεσίας στα σιγαρέτα. Πριν μερικούς μήνες, όμως, μου την έδωσε και άρχισα να το ψάχνω. Έτσι έμαθα για τα ελληνικά ρείκια και τον Αλέξανδρο Ζαββό. Πήγα, λοιπόν, στο εργοστάσιό του και πιάσαμε την κουβέντα. Η κουβέντα κράτησε γύρω στη μία ώρα και έφυγα από εκεί με μία υγροστατική Alexander.

Τώρα πλέον καπνίζω ελάχιστα τσιγάρα (καμιά τράκα μόνο) και οδεύω προς την πλήρη κατάργησή τους. Χαζεύω με τις ώρες ιστοσελίδες καπνοπωλείων, διαβάζω για τα ξύλα, ψάχνω τις ποικιλίες καπνών και μαθαίνω για τους διάσημους και άσημους τεχνίτες. Αν είχα γεννηθεί πλούσιος, θα το έκανα full time απασχόληση. Το κάπνισμα της πίπας είναι κάτι που απαιτεί μεράκι και μικρές δόσεις διαστροφής και παραξενιάς. Υπάρχουν δύο κατηγορίες καπνιστών: Αυτοί που παθιάζονται με το κάπνισμα της πίπας και αυτοί που βλαστημούν την ώρα και τη στιγμή που σκέφτηκαν να αγοράσουν αυτό το κομμάτι ξύλο για να δοκιμάσουν. Δύσκολα θα βρεις ενδιάμεση κατάσταση. Είναι προφανές ότι ανήκω στην πρώτη κατηγορία. "Και τα πάθη πρέπει να είναι σεβαστά". Το κακό της υπόθεσης είναι ότι το σπορ δεν είναι τόσο δημοφιλές στη χώρα μας. Αυτό συνεπάγεται μια σειρά από δυσκολίες.

Καταρχάς είναι λίγο δύσκολο να βρεις τα απαραίτητα για να καπνίσεις. Τσιγάρα υπάρχουν παντού. Αλλά πίπες, καθαριστικά, καπνούς, σκαλιστήρια κλπ δε βρίσκεις σε κάθε περίπτερο. Ας αρχίσουμε με τις πίπες. Δύσκολα θα βρεις κατάστημα με είδη καπνιστού που να έχει ποικιλία. Συνήθως βρίσκεις 3-4 (ή και λιγότερες) γνωστές φίρμες και, κλασσικά, πίπες 2ης διαλογής. Τα μισά από τα καταστήματα με είδη καπνιστού που έχω επισκεφθεί, με έχουν απογοητεύσει. Κάποια λόγω φτωχής συλλογής, κάποια άλλα λόγω υπερβολικά υψηλών τιμών (δε γίνεται, ρε φίλε, να πουλάς 20% παραπάνω από τη μέση τιμή στην Ελλάδα και 40% παραπάνω από τη μέση τιμή online - καπνιστές πίπας είμαστε, όχι νεόπλουτοι μαλάκες) και κάποια τελευταία λόγω μη καπνιστή ιδιοκτήτη. Αυτό είναι όντως διαστροφή. Είμαι ακόμα apprentice και χρειάζομαι τον Jedi Master για να μάθω τα μυστικά. Οπότε ο πωλητής πρέπει να ξέρει περισσότερα από εμένα. Με ξενερώνει αφάνταστα το να μου δείχνει κάποιος πίπες λες και μου δείχνει μπλουζάκια ή ψυγεία. Αυτός που δεν καπνίζει πίπα, έστω και περιστασιακά, δεν μπορεί να παθιαστεί. Ακόμα και αν έχει μελετήσει αρκετά, δεν καταλαβαίνει τη σημασία της θερμοκρασίας, του αρώματος, της γεύσης, της υφής, του βάρους. Όταν μπαίνω, λοιπόν, σε ένα τέτοιο κατάστημα, με πιάνουν τάσεις φυγής.

Άλλος μεγάλος καημός είναι οι καπνοί. Τα περίπτερα τα ξεχνάμε. Έχουν τους δημοφιλείς (τα περισσότερα), οι οποίοι μόνο για κάπνισμα δεν είναι. Αλλά και σε εξειδικευμένα καταστήματα να πας, θα βρεις ένα πολύ μικρό ποσοστό των διαθέσιμων καπνών. Ούτε λόγος φυσικά για "καθαρές" ποικιλίες, με τις οποίες μπορείς να φτιάξεις δικό σου χαρμάνι. Με βλέπω άμεσα με gift card να παραγγέλνω καπνούς.

Όσο για τα συμπράγκαλα (σκαλιστήρια, πατητήρια, καθαριστικά, γυαλιστικά και γενικώς τα σέα του τσιμπουκιού), τα ίδια και χειρότερα. Σιγά μη βρεις εύκολα χειροποίητα σύνεργα. Αλλά αυτό με πειράζει λιγότερο, καθώς δε δίνω μεγάλο βάρος σε αυτά προς το παρόν.

Ίσως το χειρότερο από όλα, όμως, να είναι η μοναξιά του καπνιστή. Ακούγεται μελό, ε? Για σκέψου να είσαι έξω, να απολαμβάνεις το καφεδάκι σου και εκεί που χαλαρώνεις καπνίζοντας το αγαπημένο σου χαρμάνι, να διαπιστώνεις ότι αρκετά ζευγάρια μάτια είναι καρφωμένα πάνω σου και σε περιεργάζονται λες και είσαι εξωγήινος, μια παρέα πιτσιρικάδες γελάει ειρωνικά γιατί σε θεωρεί βιομήχανο ή ψευτοκουλτουριάρη και η κυρία που καπνίζει απέναντι τα βιομηχανοποιημένα κωλοτσίγαρά της να σου κάνει "τς-τς" αποδοκιμαστικά και να λέει στη φίλη της πόσο της βρωμάει ο καπνός σου. Αυτό με τον καπνό που βρωμάει είναι από τα πιο κουφά που έχω ακούσει. Και απορώ ακόμα περισσότερο, όταν αυτός που διαμαρτύρεται καπνίζει τσιγάρα.

Ψάχνω, λοιπόν, να βρω και άλλους που καταλαβαίνουν τι το σπουδαίο μπορεί να έχει ένα κομμάτι ξύλο με μια γούβα, έναν αυλό και έναν ακρυλικό σωλήνα προσαρμοσμένο πάνω του. Και κάθε φορά που τυχαίνει να γνωρίζω έναν καπνιστή πίπας, τον συμπαθώ αντανακλαστικά, άσχετα με το αν αποδειχθεί καθίκι εκ των υστέρων. Το σίγουρο είναι ότι θα αρχίσει μια κουβέντα. Επίσης σίγουρο είναι ότι ο τρίτος παρατηρητής θα σχολιάσει: "Πάλι με πίπες ασχολείσαι?"