Διαλεκτικό σιγουράκι

Η αίσθηση είναι κοινή για όλους. Χωρίς ενδελεχή ανάλυση, χωρίς ιδιαίτερη σκέψη, σχεδόν άμεσα: Σου σφίγγεται λίγο το στομάχι. Εδώ μάλλον ταιριάζει -καταχρηστικά βέβαια- ο όρος "αντανακλαστικό". Είναι η παραφωνία που πιάνεις στο live, χωρίς να μπορείς να ονοματίσεις τη νότα που ξέφυγε. Ανάλογα με τις καταβολές, τροποποιούνται και τα triggering subliminal messages. Μία τέτοια, οριακά ουδική πίεση δακτύλου είναι για μένα η άρνηση που διάλεξε για πάντα το άσπρο ή το μαύρο. Στην υπερβολή της, τα απέρριψε και τα δύο και ισχυρίστηκε το άλλο χρώμα, χωρίς όμως να το κατονομάσει, αμφισβητώντας ταυτόχρονα με πάθος το ορατό φάσμα. 

-Μα καλά δεν ξέρεις ποιο;

-Όχι.

-Εγώ φταίω που χάνω την ώρα μου με άσχετους!

-...  

Προσωπικά γούστα και βασικές αρχές

Δεν μπορείς να απαντάς σε ερώτηση ως σοφός γέρων από τον Πόλεμο των Άστρων. Όταν ο ενθουσιώδης νουμπάς θέτει βασικό ερώτημα, η απάντηση Use the Force είναι βλακώδης. Έχω βαρεθεί να ακούω τη γενικόλογη κατακλείδα ως ουσιαστική συμβουλή: Με τον καιρό θα μάθεις. Αλλά μέχρι να περάσει ο καιρός τι θα κάνω; Θα τα βγάλω πέρα μόνος μου. 

Καλό είναι να καταλάβουμε την αλληλουχία. Οι βασικές αρχές προηγούνται της διαμόρφωσης του προσωπικού γούστου. Τελευταία κουβέντιασα με κάποιους γνώστες του whisky. Ρώτησα λοιπόν μερικά πράγματα για κάποιες ετικέτες, περί γεύσης, προέλευσης, παρασκευής και λοιπών παραγόντων που συμβάλλον στο τελικό αποτέλεσμα. Μου έδωσαν κάποιες πληροφορίες που βοήθησαν αρκετά και στο τέλος, φυσικά, μου είπαν ότι μόνο μέσω της δοκιμής θα καταλήξω στα προσωπικά μου γούστα. Το ίδιο συνέβη και με μονόδρομες αλληλεπιδράσεις μέσω κριτικών στο YouTube και σε εξειδικευμένες ιστοσελίδες. Ως νέος στο άθλημα, έμαθα κάποιες βασικές αρχές και αυτές με βοήθησαν να αρχίσω να διαμορφώνω προσωπικά γούστα. Εάν η απάντηση στην οποιαδήποτε ερώτησή μου έμοιαζε με επιγραφή εσώκλειστη σε fortune cookie, τότε θα έπρεπε να ανακαλύψω εκ νέου τον τροχό. Κι ενώ το μιμίδιο έχει αδιαμφισβήτητη αξία, ο γκουρού τεμπελιάζει και πετάει ηλίθιες ατάκες τύπου Deepak Chopra. Γιατί, στην προκειμένη περίπτωση, μωρόσοφος δεν είναι αυτός που έχει έκδηλο πάθος και μοιράζεται τη γνώση. Είναι εκείνος που δηλώνει γνώστης και κρατά την πληροφορία για τον εαυτό του.  

Δεν είναι, φυσικά, προαπαιτούμενο το πάθος για να καπνίζεις πίπα. Με τον ίδιο τρόπο που πολλοί πότες καταναλώνουν επί δεκαετίες νεαρό, τραχύ blended whisky, με πολύ πάγο και κόκα-κόλα, καπνίζοντας ευπώλητα τσιγάρα. Και μπράβο τους. Ας κάνουν ό,τι τους αρέσει. Νομίζω πως είναι αρκετά σαφές το ότι δεν έχουν ανάγκη υπεράσπισης, καθώς η υπερπληθής αγέλη τους προστατεύει. Σε όλα τα ρεαλιστικά πιθανά σενάρια, ο Charles θα έχει πρόβλημα και όχι ο George. Γιατί ο δεύτερος είναι άξιος Baird man. 

Για τους άλλους τι θα κάνεις, σοφέ γέροντα; Εσύ που έχεις δεκαετίες ενασχόλησης με το σπορ στην πλάτη σου; Μπορείς να ακολουθήσεις την αυνανιστική οδό: να πετάξεις μια ρήση, υποστηρίζοντας αυτό που δηλώνεις ότι σιχαίνεσαι, τον ελιτισμό. Αλλά μπορείς να κάνεις και το άλλο: να δώσεις 2-3 απλές συμβουλές για να χτίσει ο νέος καπνιστής βασικές αρχές. Και το τελευταίο απέχει πολύ από τον ελιτισμό. 

Ο δάσκαλός μου, μού έλεγε πάντα ότι πρέπει να προσαρμόζεσαι στο ακροατήριό σου. Όταν λοιπόν συναντάς έναν εν δυνάμει βιτσιόζο, του συμπεριφέρεσαι ανάλογα. Μοιράζεσαι το πάθος σου για την ταπεινή υλική απόλαυση και μιλάς ως καπνιστής-χομπίστας. Την επόμενη φορά λοιπόν που κάποιος πιτσιρικάς θα ρωτήσει, πες του 2-3 βασικά, απλά πράγματα και παρακίνησέ τον να δοκιμάσει και να εξερευνήσει. Και φύλαξε τις ατάκες για το καφενείο.   

Why do we fall Bruce?

Όταν ήμουν μικρούλης, πίστευα στο καλό, το ορθό και το δίκαιο. Ακόμα πιστεύω σε αυτά. Η διαφορά είναι πως όταν ήμουν μικρούλης, τα θεωρούσα αυτονόητα. Λες και αυτοκλήτως θα ερχόταν κάποιος να τα επιβάλλει. Αρκετά αργότερα κατάλαβα ότι είναι δική μου υποχρέωση. Και τώρα πλέον οφείλω να εξετάσω εκ νέου το ζήτημα, καθώς πρέπει κάτι να πω σε ένα παιδί που μαθαίνει τον κόσμο. Όταν απλά δρας, δεν χρειάζεται ανάλυση. Εκτελείς υπερμαθημένες συμπεριφορές και κατά περιπτώσεις τροποποιείς το σχήμα βάσει του equilibrium που προκύπτει μέσα από το δίπολο assimilation-accommodation (αναρωτιέμαι αν ο πιπαδόρος Piaget ασχολήθηκε και με τους ενήλικες ποτέ). Όταν όμως καλείσαι να καθοδηγήσεις, πρέπει να λεκτικοποιήσεις το pipeline της αρχής, της σκέψης και της συμπεριφοράς. Κι αυτό είναι πιο δύσκολο, καθώς απαιτεί ενδελεχή αξιολόγηση του οικοδομήματος από τα θεμέλια. 

Τι συνιστά μια προσβολή; Η σύντομη απάντηση είναι τίποτα. Αυτό καταλαβαίνεις αν δεις το φαινόμενο σε βάθος χρόνου. Όταν, βέβαια, κάποιος σε προσβάλλει, το αίμα βράζει. Τη στιγμή του βρασμού, ας κάνει ο καθείς ό,τι νομίζει. Αυτό που κατάλαβα εγώ πάντως, είναι ότι η αντίδραση πρέπει να ζυγίζεται με μέτρο τη βαρύτητα της κατάστασης, καθώς και την αναλογία κόστους-οφέλους. Με άλλα λόγια, το να εξαντλήσεις τον θυμό σου στον γείτονα που σου κουνά το δάχτυλο, επειδή ο σκύλος σου γάβγισε 3 φορές την προηγούμενη εβδομάδα, είναι μάλλον χάσιμο χρόνου. 

Αυτή η δραματοποίηση των γεγονότων, ακόμα και των πιο ασήμαντων, είναι θλιβερή. Ναι, έχουμε χάσει το μέτρο. Και αν σου ξινίζουν τα κλισέ, έχουμε χάσει τη μπάλα. Διάλεξε όποιο από τα δύο θέλεις. Και αυτή η απώλεια είναι αμφίδρομη. Δεν ξέρουμε τι λέμε και δεν ξέρουμε τι λέει ο άλλος. Δεν ξέρουμε τι λέμε διότι χρησιμοποιούμε ελαφρά τη καρδία βαριές λέξεις, όπως "φασισμός", "αγάπη", "φιλία". Ο Μουζάκης έγραψε: πέρασα τη ζωή μου ζυγίζοντας λέξεις. που οι άνθρωποι δεν εννοούν. Να κάτι που πρέπει να πω στο μικρό αγόρι που μεγαλώνει. Να ξέρει ότι αν αποφασίσει να μιλά από την καρδιά του, θα μιλά μια γλώσσα ξένη προς τους άλλους. Και κυρίως να ξέρει ότι οι άλλοι μιλούν μια γλώσσα ξένη σε αυτόν. Όταν λοιπόν κάποιος του πει ότι είναι γυαλάκιας πάνω στη διαφωνία, ελπίζω να μην αναζητήσει safe space κρυψώνα, βαθιά προσβεβλημένος. Ελπίζω να ανγνωρίσει το ad hominem και να πει στον συνομιλητή του να πάει να γαμηθεί μετά τη δεκατιανή μπανάνα. Γιατί η προσωπική επίθεση ως αντεπιχείρημα είναι το τελευταίο καταφύγιο του συμπλεγματικού πιθήκου. Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί είναι τόσο κακό να κάνεις λάθος που και που. 

Αναδύεται μια νέα εποχή πολιτικής ορθότητας. Αυτή, μοιραία, φέρνει μαζί της τη συμπαντική δικαιοσύνη και τον από μηχανής θεό. Reality check: το προϊόν έχει ημερομηνία λήξης. Κάπου εκεί μετά την εφηβεία. Για κάποιους πιο άτυχους η φούσκα σκάει νωρίτερα. Υπάρχει βέβαια και ένα ζήτημα αρχής. Πώς ονειρεύεσαι τον 20χρονο; Ως έναν άνθρωπο που πιστεύει ότι όλα του ανήκουν a priori, με τον φόβο στο φουλ, έτοιμο να πάει στη δασκάλα κάθε φορά που κάποιος του λέει "ρε"; Ή ως έναν άνθρωπο με πείσμα, που γνωρίζει ότι αυτά που καταφέρνει είναι αποτέλεσμα βουκεφαλισμού και τύχης και δεν ξεχνά ποτέ τον Κομπαγιάσι Ίσσα: Όπου δεις ανθρώπους, ψάξε για μύγες και Βούδες. 

Όταν διαβάζω Έκο, μου σπάνε τα νεύρα. Γιατί οι παραπομπές του είναι πολλές και κατά περιπτώσεις ασαφείς. Ζητώ συγγνώμη για τις παραπομπές εδώ, αλλά ταυτόχρονα κάνω προσπάθεια ως προς τη σαφήνεια. Και κατόπιν αυτής της απολογίας, ας επανέλθω στο θέμα, κάνοντας κι άλλες παραπομπές. Στο ποίημα Θεσσαλονίκη του Καββαδία υπάρχει ο στίχος: εκτός από τη μάνα σου κανείς δεν σε θυμάται. Δεν θα έρθει κανείς να μας πάρει από το χεράκι. Θα φάμε σκατά, θα τσακιστούμε, θα μάθουμε και θα προχωρήσουμε. Όταν ο Rocky Balboa κλήθηκε να συμβουλεύσει τον γιο του, τού είπε ότι σημασία έχει πόσο σκληρά μπορεί να σε χτυπήσουν κι εσύ να συνεχίσεις να προχωράς μπροστά. Η παρηγόρια χωρίς τέλος μετουσιώνεται σε μεμψιμοιρία. 

Υπάρχουν σαφώς οι πολεμιστές της πολιτικής ορθότητας που φρίττουν με τέτοια επιχειρήματα και λυσσούν να πολιτικοποιήσουν τον οποιονδήποτε αντίλογο. Που φωνάζουν για ποινικοποίηση του χιούμορ, που ψάχνουν να βρουν στην καλημέρα την παρενόχληση, που επαναστατούν έναντι οποιασδήποτε φράσης που φαντάζει εχθρική μετά από τριπλή απόσταξη. Είναι οι ίδιοι που εφευρίσκουν στατιστικές καταπίεσης. Χιπστεροειδείς τύποι που κραυγάζουν για τον φασισμό και την απανθρωπιά του δυτικού εκπαιδευτικού συστήματος, την ίδια στιγμή που σε άλλα μέρη του πλανήτη ανήλικα παιδιά δεν μπορούν να γράψουν, εκ των πραγμάτων, καθώς τους έχουν κόψει τα χέρια με ματσέτα. Γκόμενες με first world problems, που ουρλιάζουν για την πατριαρχία, την ίδια στιγμή που κοριτσάκια 12 ετών υφίστανται κλειτοριδεκτομή. Ο μακαρίτης ο Hitchens, ανάμεσα σε άλλους, είχε καταδείξει αυτήν την αμετροέπεια σε πλείστες περιπτώσεις. Αλλά αυτές είναι φωνές ορφανές, χαμένες σε έναν κόσμο με κομμένα αυτιά. Ο δημόσιος διάλογος έχει γίνει ένα απέραντο καφενείο. Και μέσα σε αυτό το καφενείο, τα cry-babies έχουν αρχίσει να παίρνουν τα πάνω τους, συμπαρασύροντας τους δασκάλους τους, μέσα σε ένα κλίμα φρενίτιδας. Με καταγγελτική διάθεση και περισσή υποκρισία, σύσσωμες οι γενιές μπογιατίζουν τους θώκους τους με άσπρο και μαύρο. Τα βράδια για να ζεσταθούν καίνε τα βιβλία του Νίτσε και του Πλάτωνα. Και η κραυγή του Frank Slade έχει γίνει πια ψίθυρος που σβήνει στο πέρασμα του χρόνου: You're building a rat ship here, a vessel for sea-going snitches!

Όταν ο γιος μου δεν μπορεί να κοιμηθεί, του τραγουδώ το My way, Απ' το αεροπλάνο και τον Κεμάλ. Και καμιά φορά του μιλώ για τον Dark Knight ή τους Jedi. Αργότερα θα του πω και για τον Charles Sims.  

Η άνθιση (;) της ελληνικής πίπας

Όταν πριν μερικά χρόνια άρχισα να ασχολούμαι πιο συστηματικά με το σπορ, άνοιξα το pc μου να ψάξω στο διαδίκτυο πληροφορίες σχετικά με το κάπνισμα της πίπας στα Ελληνικά. Δεν βρήκα σχεδόν τίποτα, πέρα από φτωχές σελίδες καταστημάτων ή κατασκευαστών με λιγοστές πληροφορίες πασπαλισμένες με γερές δόσεις πιπο-μύθων. Πλέον έχουμε περάσει την παιδική αλλά και εφηβική ηλικία, με όλες τις ασθένειες που τις συνοδεύουν. Δύο fora που ξεκίνησαν δυναμικά και, μοιραία, συν τω χρόνω ατόνησαν (σε σχέση με την αρχική ενθουσιώδη και πολυπληθή συμμετοχή). Αρκετά blogs, κάποια από τα οποία έσβησαν και άλλα που έμειναν παρατημένα (με το παρόν να είναι ίσως το πλέον παρα(ι)τημένο. Μπας και όλα όσα ήταν να λεχθούν, εν τέλει γράφτηκαν (ή ξαναγράφτηκαν, αφού αγγλόφωνα και άλλα fora υπήρχαν ήδη εδώ και πολλά χρόνια); Η σύντομη απάντηση είναι όχι. Το κοινό του καπνίσματος πίπας είναι περιορισμένο, αλλά η βιομηχανία της πίπας και των καπνών δεν έχει σταματήσει. Ίσως ένας λόγος που η διαδικτυακή συζήτηση σταμάτησε να είναι τόσο έντονη, είναι γιατί ασχολούμαστε λίγο με τους καπνούς και περισσότερο με τις πίπες. Με την περιορισμένη αγορά καπνών της χώρας μας, δεν μπορείς να δοκιμάσεις και πολλά βέβαια, οπότε αυτό είναι κάπως αναμενόμενο. Από την άλλη μεριά, ίσως η διαδικτυακή αλληλεπίδραση μεταξύ πιπόβιων είναι όπως όλες οι αλληλεπιδράσεις τέτοιου τύπου. Με έντονο κοινωνικό υπόβαθρο και στην πλειονότητά τους επιφανειακές. Πριν μερικούς μήνες μιλούσαμε για τη γνώση με έναν 20χρονο, ο οποίος μου εξήγησε ότι οι περισσότεροι άνθρωποι αντλούν πληροφορίες για επιστημονικά θέματα πρωτίστως από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα γιατί το αντι-εμβολιαστικό κίνημα είναι τόσο έντονο. Όχι γιατί είμαστε ηλίθιοι. Γιατί είμαστε καταρχήν τεμπέληδες και αρεσκόμαστε σε κουβέντες καφενείου, καθώς αναμασάμε τη φράση "το είπε η τηλεόραση" (που έχει μετουσιωθεί στο "το διάβασα στο ίντερνετ"). Για να μην παρεξηγούμαστε, το small talk μεταξύ καπνιστών πίπας είναι καλό και αναγκαίο. Φαντάσου να παθιάζεσαι με το ποδόσφαιρο σε μια πόλη που κανείς δεν βλέπει μπάλα. Τι θα κάνεις; Θα αναζητήσεις συζητητές. Και ευτυχώς σήμερα μπορεί κανείς να το κάνει αυτό online. Έτσι το βίτσιο απενοχοποιείται. Σε μια συζήτηση μεταξύ καπνιστών πίπας, σπάνια κανείς θα κάνει αστεία, ακούγοντας τη φράση "πήρα μια ωραία πίπα χτες". Αυτή είναι φράση που ανοίγει την κουβέντα, χωρίς να πυροδοτεί χλευασμό. Δεν είναι υψηλή επιστήμη η πίπα. Δεν απευθύνεται σε ναυτικούς ή κουλτουριάρηδες. Είναι για ανθρώπους που τους αρέσει να καπνίζουν και είναι λιγάκι νέρντουλες. Όπως οι συλλέκτες κόμιξ που τους λέει ο θειος τους ότι μεγάλωσαν και πρέπει να σταματήσουν να διαβάζουν "μίκυ μάου". Όλοι οι βιτσιόζοι κάπως έτσι είναι. Δεν έχει σημασία αν ασχολούνται με του ουίσκι ή το Star Wars.

Αλλά τώρα έχω την εντύπωση ότι μας έχει μείνει το small talk στην καθημερινότητα. Μπορεί να φταίει η αντικαπνιστική μανία (ο φανατισμός είναι κακό πράγμα, όπως και το κάπνισμα). Μπορεί η μαγιά να πάλιωσε και η ηλικία να πρόφτασε τον ενθουσιασμό. Κι ενώ ο κόσμος όλο και μικραίνει, οι ταχύτητες αυξάνονται και τις αλλαγές δεν τις προλαβαίνεις. Αλλά μέσα από τη δημιουργία της περίεργης αυτής κοινότητας, ξεπήδησε ένα φαινόμενο, το οποίο μόνο ως θετικό μπορώ να δω: χειροποίητη πίπα από Έλληνες κατασκευαστές. Δεν είναι ζήτημα εθνικής υπερηφάνειας. Είναι το ότι κάνει το θέμα "κατασκευή πίπας" πιο οικείο, πιο χειροπιαστό. Το να μιλάς με έναν κατασκευαστή στη γλώσσα σου, μοιάζει σαν να πηγαίνεις για πρώτη φορά στο San Francisco. Όταν είδα από κοντά τα τραμ, κατάλαβα ότι η ταινία The Rock είχε γυριστεί στον πλανήτη που ζω κι εγώ. Κάποιους από τους κατασκευαστές τους γνώρισα στην αρχή τους και είχα την ευκαιρία να δω την εξέλιξή τους. Δεν είναι πολλοί, αλλά για τα δεδομένα της εγχώριας κουλτούρας ο αριθμός τους ξεπερνά τις προσδοκίες. Όπως αυτοί ξεπέρασαν τα σύνορα και οι πίπες τους έφτασαν σε άλλες ηπείρους. Full-time pipe maker γίνεσαι μόνο έτσι κατά τη γνώμη μου. Είναι οικονομικό το ζήτημα και όχι μεγαλομανίας. Αν και νομίζω ότι πιάσαμε ταβάνι πλέον, εγώ θα συνεχίζω να χαζεύω τις κατασκευές τους στα διεθνή sites, χαμογελώντας κάθε φορά, όπως χαμογελά ο μετανάστης όταν ακούει μια λέξη ελληνική σ' ένα τραγούδι. Με την ίδια φορκλορική και αστεία, μα συνάμα αθώα και αναπόδραστη συμπεριφορά. 

Robusto σε απόχρωση blue marine

Δοκιμών συνέχεια. Συνδυασμός καταναλωτικής μανίας, ψυχαναγκασμού και απεριόριστης εκτίμησης της έννοιας "υλική απόλαυση". Εδώ που τα λέμε, αυτή η έννοια έχει υποτιμηθεί με φρικτό τρόπο. Διότι αν σηκώσεις λίγο τα χαλάκι της "σημερινής υλιστικής και καταναλωτικής κοινωνίας" (στην οποία - ωιμέ! - θα μεγαλώσουν τα παιδιά μας), τότε θα βρεις το πίσω μέρος του μυαλού. Και εκεί είναι χαραγμένη στην πέτρα η απαξίωση της υλικής απόλαυσης, καθώς και μία τύπου "πιφ!" σύγκριση του μουσακά με την ποίηση. Πέρα από την προφανέστατη παλινδρομική κίνηση της εν λόγω παλάντζας (είναι η μοναδική ζυγαριά της οποίας η συσκευασία περιέχει χαρτομάντηλα αντί για μπαταρίες), είναι και η αξιολόγηση της απόλαυσης per se. Και αν πας πέρα από τις δεδομένες ιεραρχήσεις, πέρα από τα υπέρτατα αγαθά, και φτάσεις στις μικρές, καθημερινές ανάγκες (η λέξη "πολυτέλεια" εδώ απορίπτεται πάραυτα, καθώς είναι άκρως ηλίθια στο συγκεκριμένο πλαίσιο και συνεπώς αδόκιμη η χρήση της), τότε θα δεις ότι το να επιθυμήσεις δυο δάχτυλα καλό bourbon δεν σε καθιστά αυτομάτως ανεξέλικτο τρωγλοδύτη. Η αντίθετη όψη του νομίσματος είναι ακόμα υπό εξέταση.

Γράφω αυτήν τη στιγμή περιτριγυρισμένος από εκατοντάδες βιβλία. Αλλά αυτό που καπνίζω δεν είναι χαρτί. Είναι μια καλή βιρτζίνια σε μία Stanwell. Και χτες την ταπεινή, σπιτική vinaigrette δεν την έφτιαξα με λαδομπογιές του Θεοτοκόπουλου, αλλά με ξίδι από το σούπερ-μάρκετ (και διαβάστε "υπερ-κατάστημα", αν θέλετε, φοβικοί συμπατριώτες). Σε τελική ανάλυση, το βραδάκι μιας κουραστικής μέρας αλλάζει επίπεδο, όταν συνοδεύεται από μία καλή διπλοκορώνα. Και όποιος πιθηκλής σνομπάρει, ας πάει να βρει τον μεγάλιθό του (να μην ξεχάσει το κασκόλ, διότι πέρα από το στυλάκι τίθεται και το ζήτημα της ομοιόστασης). 

Πάμε παρακάτω. Αυτές τις μέρες αγόρασα υγραντήρα (έναν chanti medium) και μερικά πούρα για δοκιμές. Συμπαθή ήταν αρκετά Plasencia από τη Νικαράγουα και κάποια Montego από τον Άγιο Δομίνικο. Αλλά ακόμα είναι πολύ νωρίς για να έχω άποψη, πόσο μάλλον ολοκληρωμένη. Βάσει του ρυθμού αγορών, με βλέπω να τρώω αρκετούς μήνες με δοκιμές. Αλλά πέραν των κρίσεων, κατάλαβα και κάποια πράγματα για το κάπνισμα του πούρου. Εδώ τη δουλειά την κάνει ο στρίφτης σε μεγάλο βαθμό, σε αντίθεση με την πίπα, όπου ο καπνιστής έχει την απόλυτη ευθύνη για το πακετάρισμα. Επίσης, τίθεται και ένα ζήτημα υγρασίας. Δηλαδή, τα πούρα μου αποδίδουν σχετικά εύκολα. Αντίθετα, το κάπνισμα της πίπας γίνεται ολοένα και πιο δύσκολο, όσο χαλάει ο καιρός. Το στέγνωμα του καπνού, αλλά και η ξεκούραση της πίπας έχει αρχίσει να γίνεται άκρως χρονοβόρα διαδικασία. Αν σκεφτείς και ότι πετρέλαιο φέτος καίμε με το σταγονόμετρο, θα καταλάβεις ότι το σπορ γίνεται αρκετά πιο σύνθετο. 

Τεσπα, όπως και να'χει έρχονται γιορτές και ενδέχεται να κάψουμε 2-3 καλά κουβανέζικα ("λόγω της ημέρας"). Και δυο δαχτυλάκια Maker's Mark. Και ένα καλομαγειρεμένο φαγητό. Πέραν των αυτονόητων ευχών, αυτά οφείλει κανείς να τα διατηρήσει όσο μπορεί. Και ναι, αυτά τα υλικά αγαθά αποτελούν στοιχεία κουλτούρας. Ακούς, μικρέ μου baboon;

Smoke in Peace

Δύο ανεξάρτητες παρατηρήσεις

Σπασμένα φιδίσια αυγά και ομελέτες με τυρί. Αυτή είναι η εναρκτήρια εικόνα (ή σκέψη για να μπούμε στο μάτι των αδαών που μιλάνε για τη γλώσσα ωσάν να μιλάνε για τον μεγάλιθο - εθελοντές κομπάρσοι πίθηκοι που ουδεμία σχέση έχουν με τους συμπαθείς και ευφυέστατους χιμπατζήδες). Είναι πολύ ενδιαφέρον το πόσο εύκολα μεταδίδεται ένα τηλεοπτικό-δημοσιογραφικό μιμίδιο. Επί της ουσίας, κύριοι, διότι η λογοτεχνία δεν σας πάει και οι καιροί των ποιητών έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Τα υπόλοιπα είναι απλώς μεγάλα λόγια. Και οι επαναστάτες ουδέποτε τσίριζαν. Ούτε γαμούσαν πτώματα ποτέ. 

Η δεύτερη σκέψη έχει να κάνει με ένα ατυχές περιστατικό που κάπου πρέπει να το πω και τώρα βαριέμαι να σκάψω λάκκο - άσε που δεν ξέρω ποιος στο τέλος αποκτά αυτιά γκαγκάρου. Αναρτήθηκε μία αγγελία στο smokersforums (το γνωστό διαδικτυακό forum) και ως καλόπιστος έστειλα τα χρήματα μέσω paypal στον πωλητή ως αντίτιμο για αντικείμενα σχετικά με την καπνοσύριγγα. Πέρασαν αρκετές μέρες, μέχρις ότου να ξανακάνω login. Κανένα πακέτο, κανένα email, κανένα προσωπικό μήνυμα. Και όταν ξαναμπήκα στο forum, ο λογαριασμός του χρήστη ήταν πλέον νεκρωμένος - φαντάζομαι από κάποιον διαχειριστή. Ξαναέστειλα μήνυμα στον πωλητή. Τίποτα. Οπότε κατέληξα στο συμπέρασμα ότι εκείνος, το όνομα του οποίου (τουλάχιστον στη διαδικτυακή κοινότητα) είναι Kyle Black, μου έφαγε τα λεφτά. Συγκεκριμένα, $130, τα οποία με την τότε ισοτιμία ήταν €100 και κάτι ψιλά. 

Ok, κάτι έχω διαβάσει για την εξαπάτηση σε συνάρτηση με την ανθρώπινη φύση, κυρίως σε εγχειρίδια και εκλαϊκευμένα βιβλία (πώς μου τη σπάει ο όρος "εκλαϊκευμένα"!) του ευρύτερου πεδίου της εξελικτικής βιολογίας. Το πρώτο συμπέρασμα είναι το προφανές: είμαι ο μαλάκας που την πάτησε. Αλλά υπάρχει και δεύτερη ανάγνωση και παρακαλώ πολύ τον Constantin να κατεβάσει την καρέκλα από τον τοίχο, από τη στιγμή που στο σπίτι αυτό δεν κατοικούν φρενοβλαβείς ή καννίβαλοι. Σε αυτήν τη δεύτερη ανάγνωση, λοιπόν, αναρωτιέμαι: πόσο αξίζει η αξιοπρέπεια ενός ανθρώπου; Διότι αν η τιμή δεν ξεπερνά τα $130, τότε κάτι δεν πάει καλά. Ξεφτίλα.  

Οριακές καταστάσεις

Διάβασα αυτό. Και ύστερα ανέλαβε η φαντασία μου:

Είσαι έξω από την εταιρεία, ένα τεταρτάκι πριν τη συνέντευξη. Τελευταία τζούρα και μπαίνεις μέσα. Περιμένεις στην αίθουσα αναμονής και μετά από λίγο σε καλούν μέσα. Αφού ένας μπουρτζόβλαχος wannabe CEO σου εξηγεί τη θεωρία περί σταθερότητας (στμ: μη σταθερό ωράριο/σταθερός μισθός), σου δίνει ένα κυπελλάκι και χαμογελώντας σου δείχνει το δωματιάκι στα αριστερά. Κι εσύ τη βγάζεις έξω και κατουράς στα μούτρα του. 

Εδώ είναι Βαλκάνια, μίστερ. 

PipeClub.Gr II

Το σίκουελ συνήθως είναι χειρότερο από το original. Αλλά υπάρχουν και εξαιρέσεις, όπως η παρούσα. Θυμάμαι τις μέρες του 2007 που έστηνα το pipeclub.gr και έγραφα τους κανόνες του. Μετά τα κατά καιρούς χαοτικά και ανόητα εκβλαστήματα, τον τραγέλαφο των ανακοινώσεων και των διαψεύσεων, καθώς και το σπασμωδικό (και άκρως βλακώδες στη βάση του) κάλεσμα για συσπείρωση, η ανάμνηση αυτή είναι πραγματικά αστεία. Είχα την εντύπωση πως το ban που έφαγα νύχτα και χωρίς αιτιολόγηση ήταν το κερασάκι. Αλλά το κέφι δεν σταματά πουθενά. Το έσχατο υπογοναδικό αντριλίκι είναι ότι πριν λίγες μέρες στέρησαν από συγκεκριμένα μέλη το δικαίωμα του προσωπικού μηνύματος (pm). Αυτό έγινε, φυσικά, χωρίς προειδοποίηση ή αιτιολόγηση. Η phpbb πάνω στην οποία είναι στημένο το forum επιτρέπει, βέβαια, στον διαχειριστή να έχει πρόσβαση στο περιεχόμενο των pm όλων των μελών. Ένας κακοπροαίρετος και καχύποπτος άνθρωπος θα σκεφτόταν ότι ίσως διάβασαν κάποιο pm που δεν τους άρεσε. Αλλά εγώ είμαι σίγουρος ότι τα καλά παιδιά του administration δεν το έκαναν. Δεν είναι του χαρακτήρα τους. Και εφόσον δεν έβγαλαν κάποια από αυτές τις αστείες ανακοινωσούλες, ακόμα αναρωτιέμαι τον λόγο. Αλλά κάτι θα ξέρουν τα παιδιά. Μας απομόνωσαν για το καλό μας. Και, φυσικά, όταν ένα άλλο κακό παιζάκι τόλμησε να θέσει το ζήτημα, οι admins δεν καταδέχτηκαν να απαντήσουν και οι mods έγραψαν κάτι παπαριές για να καλύψουν τα κρωξίματα της πάπιας. Να χαρώ ειλικρίνεια και παρρησία. Ρε δεν πάτε να κρυφτείτε, αντί να κατσαδιάζετε?

Cojones 101: όταν έχεις αρχίδια και θέλεις να το παίξεις αυταρχικός admin που γαμεί και δέρνει, αποκλείεις χωρίς αφορμή τα μέλη που δεν γουστάρεις, αλλά σβήνεις και τα κείμενά τους. Από τη στιγμή που δεν θέλεις παρτίδες με αυτούς, τότε γραμμένη έχεις και τη γνώμη τους. Επίσης, όταν κάποιος ρωτά, απαντάς. Διότι αυτή η απαξίωση μυρίζει έντονα ακούσια κλανιά. Αλλά εδώ τα πράγματα είναι τσαμπουκά-ντεμί: διώχνουμε τα κακά παιδάκια από την παρέα, αλλά κρατάμε τη γνώση που κατέθεσαν, για να κοκορευόμαστε για τον πλούτο της πληροφορίας. Και δεν δίνουμε και λόγο σε κανέναν. Υποκλίνομαι στη βροντερή πορδή. 

Είναι κρίμα αυτή κατάληξη για κάτι που ξεκινήσαμε με τόσο κέφι 2-3 άνθρωποι. Εκ των υστέρων συμπεραίνει κανείς ότι ο χρόνος είτε επενδύεται είτε σπαταλάται. Και η συνειδητοποίηση της σπατάλης πάει πακέτο με την απογοήτευση. Ναι, ξέρω, η ζωή είναι σκληρή. Στο κάτω-κάτω της γραφής τους χαρίστηκε το μαγαζί. Δικό τους είναι και αν γουστάρουν το κάνουν και μπουρδέλο. Εγώ θα περνάω που και που, να παίρνω μάτι και κανένα βυζί.  

PS1: Άσε ρε συ Ηλία, που θα μας πεις και πόσο μας κόβει. Ασχολήσου καλύτερα με τη λογοκρισία και τις διαδικτυακές Σπιναλόγκες. Εκεί τα καταφέρνεις καλύτερα. Όσο για το ποιος ψάχνει πελατάκια, αυτό είναι προφανές.  

PS2: Μην ανησυχείτε. Καλός ο Μέντελ, αλλά δεν θα γίνει πρότυπο. Άλλωστε, η αναλογία με τα φορολογικά και τη μονή είναι τραβηγμένη. Επανερχόμεθα σε καπνοσυριγγιστικά ζητήματα. 

PipeClub.Gr I

Και ενώ τα προσωπικά μηνύματα «καλωσορισμάτων» σταμάτησαν (μία φορά ανταπέδωσα τον χαιρετισμό και ο Mod o Τρομερός το βούλωσε – ευτυχώς γιατί μας τα είχε κάνει τσουρέκια), πάω να κάνω login και διαβάζω:

You have been banned from this forum. 

Please contact the webmaster or board administrator for more information.

Χμμ... ενδιαφέρον. Το φιρμάνι που ακολούθησε ήταν δυστυχώς λιγότερο ενδιαφέρον. Τελείως φιλικά, τώρα: την κάνετε τη μαλακία, ήταν ανάγκη να το ανακοινώσετε; Όπως το παιδάκι που χέζει για πρώτη φορά στη λεκάνη και φωνάζει: «μαμά, τα’κανα!». Δηλαδή τι περιμένετε τώρα; Να έρθει κάποιος να σας πει «μπράβο» και να σας σκουπίσει τον κώλο; Εγώ πάντως, σφουγγοκωλάριος δεν υπήρξα ποτέ. Οπότε, μη σας ξεφύγει και σκύψετε μπροστά μου.

Αλλά πέρα από αυτό, το ζουμί της υπόθεσης που είναι; Τόσες μέρες διαβουλεύσεων στη mod area, αυτό καταφέρατε να γράψετε; Τς-τς-τς... με απογοητεύσατε, παιδιά. Τα πρωτοκλασάτα μέλη σας που κανιβαλίζουν όσους δεν γράφουν πια στο μαγαζί σας κάνουν καλύτερη δουλειά. Σας προτείνω να τους μπάσετε στις κρυφές σας περιοχές. Τις επίμαχες υπογραφές τις έφαγε το μαύρο διαδικτυακό σκοτάδι. Αλλά ήταν προκλητικές (υποσημείωση: «συχνά» = 2 αλλαγές υπογραφής σε διάστημα οκτώ μηνών), όπως η Γη ήταν κάποτε επίπεδη. Αυτές οι πατερναλιστικές μαλακίες επιφέρουν φαινόμενα déjà vu.

Αλλά το highlight είναι η συγκυρία. Τη μέρα που στο forum σας ποστάρονται φωτογραφίες με βυζιά, κουμπούρια, πυροβολοκώλους και τα συναφή, εγώ μπανάρομαι ως προκλητικός. Αυτό, μα τον Όντιν, με έκανε και γέλασα με την καρδιά μου (καθ’ ότι soulless). By the way, δεχτείτε και μία πρόταση από ένα πρώην μέλος σας: Αποθησαύριση στο θέμα Βυζάρες και φυσεκλίκια. Σε δεύτερο χρόνο, δημιουργία νήματος με θέμα: «η επίδραση του burley στο κατσάρωμα της πουτσότριχας».

PS1: Μην ταλαιπωρείτε τους lurkers. Στο hellenicpipesmokers.gr δεν είμαστε «παρέα», οπότε εκεί οι κεκαλυμμένες ή μη σποντίτσες δεν έχουν θέση. Εκεί μιλάμε για πίπες και καπνούς.

PS2: Μερικά picograms κερατίνης δώρο σε όσους επιμένουν να με αναφέρουν κακαρίζοντας. Έχω ακούσει ότι με συχνή χρήση, κάνεις μεγαλύτερα αυγά.     

Slot machine

Η χαρά είναι ένα συναίσθημα που έχει να κάνει με πολύ ουσιαστικά πράγματα και όχι με uppercase. Και αν πω στον διευθυντή ότι παρενοχλείς τα άλλα παιδάκια με κρυφά ραβασάκια, θα σου τραβήξει τ' αυτί. Μπα, λάθος. Ο διευθυντής μπορεί και να το ξέρει και να αφήνει που και που καμμια ψιλή να πέφτει στο διάλειμμα.

Στη δουλειά μας αναφέρουμε πάντα τις πηγές. Και όταν κάνουμε quote αναφέρουμε και τη σελίδα. Εν προκειμένω, κλέβω ακούσια τη δόξα από τους Deep Purple. Παρακαλώ να αποκατασταθεί η αλήθεια. Το μόνο πρόβλημα είναι πως δεν θυμάμαι ποιος μου χάρισε το album για να μπορεί να γραφτεί μία εμπεριστατωμένη κριτική.

Όσες στροφές και να κάνεις γύρω από τον Ήλιο, μπορεί μονάχα να ξερνάς απ' τη ναυτία. Κι ο δάσκαλός μου, μου έλεγε ότι υπάρχει ο ομιχλώδης, ο σκοτεινός και ο ασυνάρτητος λόγος. Και η διαφορά μεταξύ τους είναι τεράστια.

Μια εξήγηση για την εξαφάνιση του μαχαιρόδοντα είναι ότι ήταν πολύ εκλεκτικός αναφορικά με τη διατροφή του. Αναρωτιέμαι τι θα κάνουν οι κανίβαλοι, όταν πάψουν να υπάρχουν μη ανθρωποφάγοι Homo sapiens. Κάτι άλλο που με απασχολεί είναι η de facto ύπαρξη τασεοϋποδοχέων του στομάχου. Η πλήρωση είναι γραφτό να μην έρθει ποτέ σε κάποιες περιπτώσεις.

Καθείς μας περιφέρεται με μύγες-δορυφόρους περί του κορμού του και ενίοτε η τροχιά είναι της σύγκρουσης με ένα τυχαία ευρισκόμενο αντικείμενο στις σωστές τέσσερις διαστάσεις.

Διαλέξτε, λοιπόν, x, y, z και χρόνο και θα σας δοθεί τροχιά. Το αντικείμενο δεν μπορεί να οριστεί a priori, αλλά διανέμεται δωρεάν στους ενδιαφερομένους. Τις μύγες πρέπει να τις φέρετε από το σπίτι. Η φάση είναι ρεφενέ. Το μόνο που με απασχολεί είναι αυτό το καλογυαλισμένο slot machine στη γωνία.       

1η Σεπτεμβρίου

Δεν έχω καμία αγωνία για το τι θα γίνει και πως θα ζήσω. Έτσι κι αλλιώς, ψιλομουντρούχος είμαι και μάλλον σπιτόγατος. Και ναι, έχουν δικαίωμα να ζήσουν υγιεινά όλοι (ακόμα και αυτοί οι υπέρβαροι που τρώνε τον άμπακα, δεν περπατάνε ούτε μέχρι το περίπτερο, βρίζουν 1,5 ώρα στον δρόμο για τη δουλειά κάθε πρωί χωρίς να κατανοούν την έννοια της αρτηριακής πίεσης και φωνάζουν για παθητικό κάπνισμα, καρκίνο και "έρευνες" - ανάθεμα κι αν ξέρουν τι σημαίνει επιστήμη οι αγροίκοι). Το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης? Της ελεύθερης επιλογής? ίσως ο έλεγχος της εγκυρότητας όλων αυτών των βαρύγδουπων "επιστημονικών" ευρημάτων? Μπα, δεν με νοιάζουν όλα αυτά, τουλάχιστον προς το παρόν.  Ίσως εν καιρώ επανέλθω στο θέμα. Αυτό που με εντυπωσίασε σήμερα είναι κάτι που άκουσα από έναν τρομακτικά χαρούμενο (μιλάμε για μόνιμο τζοκερικό χαμόγελο μπασταρδεμένο με λίγο από satan-clause)   υποστηρικτή των αδυνάτων (βλ. αντικαπνιστών - έλεος με το πρώτο συνθετικό, εγώ είμαι απλά καπνιστής και όχι αντι-αντικαπνιστής), να λέει ότι τον επιβαρύνουμε ως Έλληνα φορολογούμενο, διότι πληρώνει τη νοσηλεία μας όταν παθαίνουμε κακά πράματα λόγω του καπνίσματος. Εν ολίγοις, εμείς κάνουμε τη μαλακία και αυτός που δεν φταίει σε τίποτα πληρώνει τα σπασμένα. Αυτή η θέση είναι απάνθρωπη, γεμάτη μίσος. Και δεν είναι το πρόβλημα ο τύπος που την είπε τη μπαρούφα. Το πρόβλημα είναι η νοοτροπία αυτή που κουβαλά η εκάστοτε αντι-καπνιστική περσόνα. Καθώς το "αντί" αυτό μεταβιβάζεται πλέον στους ανθρώπους και δεν περιορίζεται στην πράξη του καπνίσματος. 

Διότι, παλιοαρχίδι, υστερικέ μισάνθρωπε (που επιτέλους θα απελευθερώσεις τον καταπιεσμένο χαφιέ που έκρυβες μέσα σου και εγώ θα βρεθώ απένταρος από τις πενηντάγιουρες αφαιμάξεις), δεν μου καίγεται καρφί που δεν θα μπορώ να καπνίσω σε δημόσιους χώρους. Σε τελική ανάλυση, θα βρω την άκρη. Μπορεί και να καπνίζω λιγότερο. Μπορεί και να καπνίζω μόνο στο σπίτι μου. Μπορεί και να το κόψω. Αλλά ό,τι και να κάνω, αν εσύ ή το παιδί σου χτυπήσετε στον δρόμο, εγώ θα τρέξω να δώσω αίμα. Και αν όταν πεθάνω κάποια όργανά μου είναι ok, θα στα δώσω ευχαρίστως εφόσον τα έχεις ανάγκη. Και ό,τι άλλο μπορώ. Και θα πληρώσω με χαρά τους φόρους μου για την Υγεία (όλων μας, όχι μόνο για την πάρτη μου). Έτσι λειτουργεί το πράγμα. Τα πρωτεύοντα οργανώνονται σε κοινωνίες. Βλέπεις, εγώ ο ηλίθιος και δέσμιος του εθισμού μου αυτά τα θεωρώ αυτονόητα. Αλλά εσύ, είπαμε, είσαι αντι-καπνιστής.    

Μην ενοχλείτε: Καπνίζω και κάνω σιέστα

Κανείς δεν φαίνεται να το κατανοεί αυτό. Θέλω απλά να τεμπελιάσω για λίγο χρόνο μέσα στην ημέρα. Δεν θέλω να δραστηριοποιηθώ, να γίνω εθελοντής, να δημιουργήσω. Θέλω να ανάψω την πιπούλα μου και να ελαχιστοποιήσω τις αντανακλαστικές σκέψεις. Όλοι έχουμε δικαίωμα στην τεμπελιά.  

Αναβλητικότητα

Όπως η λευκή πολυπόθητη στάχτη, η σκόνη κάθισε στο πάτο του μπωλ και πλέον καπνίζει ο κατά φαντασία πλατωνικός καπνιστής ήσυχος το άχυρό του. Η φαινομενολογία αποκαλύπτει το τεράστιο ενδιαφέρον που έχουν οι ανθρώπινες αλληλεπιδράσεις. Ο ένας λέει: "άι στο διάολο!" και ο άλλος "επιτέλους!". Και καθείς ευχαριστημένος με την οπτική του γωνία. Δεν είναι και ό,τι πιο γόνιμο, αλλά παρουσιάζει όντως ενδιαφέρον. Αρκετές φορές αναρωτιέμαι αν ο μονόλογος των φιρμανιών και των πηγαδακίων απαιτεί αντίλογο. Και πάντα καταλήγω να ανατρέχω στο πρόσφατο παρελθόν και, λαμβάνοντας υπόψιν και τις παρατηρήσεις επί του περιβάλλοντος γενικότερα, αποφασίζω ότι ο αντίλογος αυτός δεν θα έχει κανένα νόημα. Καθώς η έκβαση είναι αποφασισμένη εξαρχής. Και να μην ξεχνάμε ότι σε έναν διάλογο αρκεί ένας να έχει προαποφασίσει, ώστε η διαδικασία να χάσει τη σημασία της και να πάει κατά διαόλου.

Στα φιρμάνια, τα σκατά των ανθρώπων, τη συγκατάβαση, το κατά συνθήκη χαμόγελο, τις μικρές φανταστικές αυτοκρατορίες και την ηλίθια ιδέα της αδιαπραγμάτευτης συμφιλίωσης. 

Αφιερωμένο.      

Συνάρτηση βαπερικής αϋπνίας

Μία Γαλλίς τραγουδά στο συσιφόνι. Ως άλλος Εμπενίζερ, βλέπω πύργους με καπνικά νομίσματα να χάνουν ύψος. Καθώς χωμένος σε βιβλία ιστορίας για πρώτη φορά καταλαβαίνω και χαμογελώ μπροστά στα άλυτα προβλήματα. Δεν υπάρχει ο άγνωστος, όταν οι σκοπιές είναι μη πεπερασμένες. Και η παγίδα είναι αυτή ακριβώς η ψευδαίσθηση του ενός αγνώστου. Διότι στην ουσία του αυτός ο άγνωστος είναι το μόνο δεδομένο. Και ούτε καν. Θυμάσαι τον Πλάτωνα και τους μύθους περί σκιών (χωρίς το θέατρο); Ε, αυτό είναι. Η ιδέα υπάρχει, αλλά όχι το πραγματικό αντικείμενο. Οπότε ο άγνωστος γίνεται γνωστός και τα γνωστά άγνωστα. Κατόπιν, το γνωστό, το δεδομένο, γίνεται η ιδέα του δεδομένου. Και μην προσπαθήσεις να καταφύγεις στα ασφαλή αξιώματα, είναι μάταιο. Δεν είναι αποδεκτά σε τέτοιο γήπεδο. Εδώ το screening test είναι η ειλικρίνεια. Οπότε συνιστάται η αντικατάσταση του "ξέρω" με το "επιθυμώ να γνωρίσω". Και ιδού, να το αξίωμά σου. Έχει πλάκα, αφού τα τελευταία χρόνια περιφερόμουν στους διαδρόμους μιας νεφελώδους "επιστήμης" και τώρα πλέον κατανοώ πως τα μεγάλα ερωτήματα έχουν τεθεί ήδη και το μόνο που έχει μείνει είναι ο απόηχος του ειρωνικού γέλιου των πεφωτισμένων. 

Bonjour, monsieur Lordat.   

Καινούριο forum καπνιστών πίπας

Έχουμε καινούριο σπίτι.

http://www.hellenicpipesmokers.gr

Και είστε όλοι καλοδεχούμενοι.

Ο Σουρής είχε δίκιο τελικά για την ευωδία: είναι περικείμενη και περισσή

Καλημέρα σας, παιδιά, τρα-λα-λα! τρα-λα-λα!

Σήμερα έχουμε ελεύθερη ώρα ή, καλύτερα, ελεύθερη μέρα. Κάνουμε και λέμε ό,τι γουστάρουμε. Και δεν είναι δικό μου το pattern. Αντιγραφέας είμαι. Μην ξεχάσω το ότι είμαι και βοσκός: Ζητούνται πρόβατα, κατά προτίμηση δίποδα με εθισμό στη νικοτίνη και στο ρείκι. Αυτή θα ήταν η αγγελία μου. Αλλά κατά βάθος προτιμώ να είμαι πίσω από την κάμερα, puppeteer ή, αν θέλετε, master of puppets. Τελικά είμαι pastor of muppets. Και ομολογώ ότι φοβάμαι, καθώς υπάρχουν άνθρωποι που έχουν πολλά ράμματα για τη γούνα μου. Βέβαια, είναι τόσο εχέμυθοι, που τα κρατούν για τον εαυτό τους. Τρέμω στην ιδέα του να ξυπνήσουν κάποια μέρα από τον δίκαιο ύπνο τους και να αποκαλύψουν το τι βδέλυγμα είμαι στην ουσία μου. 

Αυτό το ιστολόγιο δεν είναι μόνο (τα κεφαλαία βάλτε τα εσείς, εγώ τα αντιπαθώ) για πίπες και καπνούς. Αναγκαστικά, δηλαδή, καθώς οι γνώσεις μου είναι λίγες επί του θέματος και αγωνιώ να κρατήσω τα επίπεδα αναγνωσιμότητας στα ύψη. Είμαι ένα χαρτί με κόλλα που περιμένει μύγες. Οφείλω να ντρέπομαι. Και μέσα στην εγγενή ακινησία και αδράνεια, προσπαθώ όσο μπορώ να αυτοπροβάλλομαι. Υπάρχει και ένα paper επί του θέματος. Ένα case study, που, όπως τα παλιά έπη, κυκλοφορεί από στόμα σε στόμα. Αλλά επειδή είμαστε στον καιρό της τεχνολογίας, κυκλοφορεί και από email σε email, από sms σε sms κλπ κλπ. 

Τελευταία κατρακύλησα κι άλλο στον βούρκο και έγινα και spammer. Από προσηλυτιζόμενος έγινα προσηλυτιστής. Σε μία τελευταία σπασμωδική προσπάθεια να σώσω ό,τι μπορώ από την αξιοπρέπειά μου, το ανακοινώνω, πριν το θέμα λάβει μεγάλες διαστάσεις και καταστραφεί το image μου.    

Επί τη ευκαιρία να ανακοινώσω ότι η προσωπική μου αλληλογραφία (όπως και όλων των μεγάλων ποιητών) τελικά δημοσιεύτηκε σε περιορισμένα αντίτυπα και διανέμεται σε κλειστό κύκλο. Κάθε αριθμημένο αντίτυπο έχει την υπογραφή του εκδότη.  

Αυτή ήταν η εξομολόγησή μου μέσες-άκρες. Ομολογώ την κατωτερότητά μου. Θα προσπαθήσω να φτάσω σε άλλα επίπεδα από εδώ και μπρος. Να γίνω σωστός άνθρωπος και να μάθω την τέχνη της τέλειας εκφοράς του "μπε". 

Υποσημειώσεις:

Σε οποιοδήποτε πλαίσιο, η συστηματική διαστρέβλωση της αλήθειας με ενοχλεί πολύ. Όσο μεγαλώνω, κατανοώ ότι αυτό είναι ένα φαινόμενο το οποίο δεν μπορώ να εξαλείψω. Οπότε σταδιακά το αποδέχομαι ως πραγματικότητα. Τις ευχές μου στους αδικημένους και ακριβοδίκαιους.  

Μείον τριάντα βαθμοί Κελσίου στους Τροπικούς

Ο ηγέτης μπορεί κάλλιστα να είναι και αυτοπροσδιοριζόμενος. Και σε πολλά modalities. Έχει ενδιαφέρον δε, το να παρατηρείς τις εκφάνσεις της συμπεριφοράς τόσο του πομπού όσο και των εκάστοτε δεκτών. Αλλά το ηλιακό φως έχει πολύ συγκεκριμένη φύση. Είτε μονή είτε διττή. Όπως βολεύεται ο καθείς. Το φαινόμενο συνήθως είναι ένα. Οι ερμηνείες μπορεί να είναι πολλαπλές. Και εκεί παίζεται το παιχνίδι. Στις ερμηνείες. Κάλεσμα για συσπείρωση between the lines. Και φυσικά σαφής ορισμός ενός κατά τα άλλα απροσδιόριστου εχθρού. Ο φόβος λειτουργεί σαν το κρύο. Πλησιάζουν οι άνθρωποι ο ένας τον άλλον για να ζεσταθούν. Μόνο που το κρύο είναι αποτέλεσμα της θερμοκρασίας περιβάλλοντος και του πως αυτή προσλαμβάνεται από τους υποδοχείς του δέρματος. Αντίθετα, ο φόβος, ενώ έχει νευροφυσιολογική βάση, μπορεί να οφείλεται σε απατηλό ερέθισμα. Για αυτό και υπάρχουν δύο οδοί, η μία εκ των οποίων περνά από τον νεοφλοιό. Και έχω την εντύπωση πως η ενεργοποίησή του είναι αναπόφευκτη. Απλώς ο νεοφλοιός είναι πολυσύνθετος και κάνει παράλληλη επεξεργασία πλήθους πληροφοριών. Κάπου εκεί μπορεί κανείς να χάσει τη μπάλα. 

Είναι εξαιρετικά αυτάρεσκο να πιστεύεις στη μοναδικότητά σου. Και είναι εξόφθαλμη η ανασφάλεια, όταν επιχειρείς να διασώσεις κάθε 10 λεπτά την αυτοκρατορία σου. Ειδικά όταν δεν υπάρχει απειλή. Δεν υπάρχει καν αυτοκρατορία. Και το ζήτημα της κυριαρχίας δεν έχει τεθεί ποτέ, καθώς είναι εξαρχής σε λανθασμένη βάση. Η πλατφόρμα δεν υποστηρίζει τέτοιου τύπου εφαρμογές. Αλλά είναι δικαίωμα του καθενός να επιμένει. Έστω και να σκιαμαχεί. 

Τα μεγάλα και γλυκερά λόγια είναι δυνατόν να ειπωθούν και με με μια καλημέρα. Πάντα έχουν σημασία και τα "επικουρικά": εξωλεκτικά στοιχεία, επιλογή της στιγμής και του ύφους, συγκεκριμένες λέξεις σε περίοπτη θέση, καθώς και η σύνθεση του ακροατηρίου. 

Σημασία εν τέλει έχει το ποιος είναι αυτός που γνωρίζει ή, έστω, κατανοεί. Επιλέγω να κρατώ νωχελικά ένα Blowfish από το να κραδαίνω lightsaber αγορασμένο από κατάστημα παιχνιδιών. Και μέσα στη φαιδρότητα του πράγματος, προτιμώ το fancy δανέζικο σχήμα με μια πρέζα συντηρητισμού που αντανακλάται στο καιόμενο bulls eye. 

Καλώς ή κακώς, δεν έχει αλλάξει τίποτα. Απλώς τώρα αποφάσισες να δεις το πράγμα και από άλλες γωνίες. Και γρήγορα επέστρεψες στη θέση που σε βόλευε εξαρχής.     

ΜΠΑΒ!

Όταν ήμουν μικρός, κανείς παππούς δεν κάπνιζε πίπα. Ούτε θείος ("Δεν έχω θείο!" - tribute to dionous). Οπότε δεν έχω καταβολές, πέραν αυτής της αγάπης προς τον καπνό. Φαίνεται ότι εδώ είναι ο παράγων διαφοροποίησης. Δεν γεννήθηκα με μια πίπα στο στόμα. Οπότε ο ψυχαναλυτής μιλά για παλινδρόμηση και ουχί για καθήλωση ή, ακόμα χειρότερα, για εκ γενετής ανωμαλία (η "διαφορετικότητα" είναι πολύ politically correct για τα γούστα των κλινικών). Στην πορεία διαπίστωσα ότι υπάρχουν οι γεννημένοι καπνιστές (κατ' αναλογία με τους "γεννημένους εραστές"). Μετά πήγα ένα βήμα παραπέρα για να διαπιστώσω ότι το "χαρακτηριστικό" αυτό είναι απλά μία έκφανση του πραγματικού χαρακτηριστικού. Άρα το χαρακτηριστικό έγινε ψευδοχαρακτηριστικό και κατόπιν έκφραση. Και μετά υπήρξαν οι διάφορες παραλλαγές και οι πολλαπλές εκφάνσεις αυτών. Πάντα ανάλογα με το εκάστοτε περιβάλλον. Στο τέλος, βέβαια, συνειδητοποίησα πως η ουσία στη φράση "καπνιστής από τα γεννοφάσκια", δεν βρίσκεται στο "καπνιστής" αλλά στο "γεννοφάσκια". Και κατάλαβα ότι αυτή η υποστήριξη του έμφυτου χαρακτήρα είναι διάχυτη και αφορά σε πολλές πτυχές τόσο της συμπεριφοράς όσο και της προσωπικότητας. Μετά από καιρό είδα πως όλος αυτός ο συλλογισμός είναι απλά ηλίθιος και περίπλοκος. Ούτε το "εγγενές" στέκει, αλλά ούτε το "χαρακτηριστικό". Τουλάχιστον στο πλαίσιο αυτό (προσοχή μην ταράξουμε τους φίλους γενετιστές). Γιατί όταν κατανέμονται τυχαία τα άτομα και ψάχνεις δείκτες διασποράς, αν σταθείς μόνο σε αυτούς, τότε δεν έχεις καταλάβει τίποτα. Μέσα στα "μπε" και στα "γαβ", σχεδόν πάντα κάτι ξεχωρίζει. Και όλα αυτά πριν κανονικοποιήσεις τις κατανομές για να σου βγει το γενικό συμπέρασμα. Το γενικό αυτό συμπέρασμα έχει ελάχιστη σημασία. Ο συνδυασμός φωνημάτων (πρωτολέξη αν θέλετε) που έχει τη μεγαλύτερη συχνότητα ορίζει τη θέση της καμπύλης, αντίθετα με το πως κινείται η μέδουσα. Η τυχαιότητα είναι επίπλαστη. Και το παράδειγμα του John Maynard Smith παίρνει σάρκα και οστά παραλλαγμένο, με τις μορφές των όντων να ποικίλλουν. Έτσι θα δεις πρόβατα να δαγκώνουν λύκο στην καρωτίδα και πλήθος ορθόπτερα να καταβροχθίζουν χαμαιλέοντα. Όποιον ρόλο και να διαλέξεις σε αυτό το αξιολύπητο ψυχόδραμα, πάντοτε έχεις την επιλογή να λάβεις την τρίτη θέση. Ανά πάσα στιγμή μπορείς να γίνεις ο αφηγητής.  

Every dog has its day

Βλέπω στο δρόμο ένα σκυλί

Του λέω: Τι κάνεις σκύλε;

Φαντάζεστε ποτέ να μ’απαντούσε;

Όχι; Ε, να λοιπόν που ωστόσο μ’ απαντάει

Αν και γι’αυτό βεβαίως εσείς δε δίνετε πεντάρα

Έτσι όταν βλέπω γύρω μου ανθρώπους

Να προσπερνάνε τα σκυλιά χωρίς καν ένα βλέμμα

Νιώθω βαθιά ντροπή για τους γονιούς τους

Και των γονιών τους τούς γονιούς

Γιατί μια τόσο φοβερή ανατροφή

Προϋποθέτει τρεις γενιές -δεν υπερβάλλω διόλου!-

Σύφιλη κληρονομική

Όμως προσθέτω

-Μην τυχόν και ταραχτεί κανένας-

Ότι τα πιο πολλά σκυλιά συνήθως δε μιλάνε.

Συμμετέχουν:

Το "Καλημέρα Σκύλε" του Boris Vian σε μετάφραση Φωστιέρη-Νιάρχου.

Επίσης, ένα νόθο της Comoy, του οποίου η σύλληψη έγινε στη Γαλλία κάποια αυγή.

Επισήμανση: Οι προσφωνήσεις "μπάσταρδε" και "παλιόσκυλο" είναι αφενός vintage, αφετέρου τριφορούμενες.

Τελικά μόνο το κάπνισμα απαγορεύεται. Τα υπόλοιπα επιτρέπονται.

Η βραδιά άρχισε καλά. Μιλάμε με την καλή μου και λέμε να πάμε ν' ακούσουμε μουσικούλα. Που να πάμε; Και δεν πάμε εκεί; Πάμε! Ψάχνουμε σε έντυπα και διαδίκτυο. Βρίσκουμε τη διεύθυνση. Διαβάζουμε: Είσοδος €6, φοιτητικό €4. Βέβαια, εγώ ως γνήσιος κωλόγερος, θέλω να κάθομαι. Οπότε παίρνουμε τηλέφωνο να κλείσουμε τραπέζι. Απαντά ένας πολύ μπίζι τύπος, ο οποίος μας λέει βιαστικά ότι δεν κλείνονται τα τραπέζια και αν θέλουμε να πάμε λίγο πιο νωρίς να κάτσουμε. Μετά από πέντε λεπτά μου έρχεται φλασιά: Τι παίζει με το κάπνισμα; Ξαναπαίρνω. Ρωτάω: "Καπνίζουμε μέσα"; Απαντά: "ναι". Μια και δυο παίρνουμε το του-του και ξεκινάμε. Παρκάρουμε και παίρνουμε τα ποδαράκια μας να πάμε προς τα εκεί. Μπαίνουμε μέσα. Στο ταμείο έρχεται η πρώτη ενόχληση. "Τι οφείλουμε"; Απάντηση: "€30". Ok, λέμε, κάποιο λάθος θα έγινε και θα έγραψαν λάθος τις τιμές. Δεν πειράζει. Ρωτάω αν υπάρχει ελεύθερο τραπέζι. Μου απαντά "είναι όλα κλεισμένα, γιατί δεν πήρατε ένα τηλέφωνο να κλείσετε"; Εμείς πήραμε, βέβαια, αλλά τέτοια ώρα τέτοια λόγια. Πληρώνουμε και μπαίνουμε μέσα. Φίσκα. Ο αγοραφοβικός μου εαυτός αρχίζει να ιδρώνει. Τελικά, βρίσκουμε μια γωνίτσα. Η αρτηριακή πίεση αυξάνεται. Και είναι εκείνη η στιγμή που συνειδητοποιώ ότι κανείς δεν καπνίζει και δεν υπάρχουν τασάκια. Η καλή μου ρωτά έναν σερβιτόρο αν επιτρέπεται το κάπνισμα (εδώ να επισημάνω ότι εκείνη -σε αντίθεση με εμένα- είναι πάντα εξαιρετικά ευγενική με τους ανθρώπους). Ο σερβιτόρος μας αφήνει λίγο stand by (δεν ζητήσαμε επίσημα ακρόαση βλέπεις) και μετά με ύφος μπλαζέ απαντά: "Κάπνισε, αλλά να μη σε δω".

Εδώ είναι το κομβικό σημείο της ιστορίας. Διότι εδώ είναι που έρχεται αντανακλαστικά η φράση στα χείλη: "άμα σου γαμήσω ό,τι έχεις και δεν έχεις, θα με δεις"; Αλλά σε αυτές τις περιπτώσεις είναι προτιμότερο να μην την πληρώνει ένας για όλους. Άλλωστε, είναι εξαιρετικά δύσκολο να μάθεις τρόπους σε έναν ενήλικα, ειδικά αν έχεις περιορισμένο χρόνο. Τι φταίει κι αυτός για τη κατά συρροή γκαντεμιά της συγκεκριμένης νύχτας; Και τι φταίει αυτός, ο άλλος που απάντησε στο τηλέφωνο ή ο παράλλος που έγραψε λάθος την τιμή της εισόδου; Ο σταρχιδισμός, η αγένεια και η έλλειψη σεβασμού είναι ισχυρότατα μιμίδια.

Εν τέλει, ως γνήσιος κωλόγερος (πάλι), προτίμησα τη γνωστή οδό. Κατεβήκαμε κάτω, εξήγησα συνοπτικά εντός 30 δευτερολέπτων την κατάσταση στο ταμείο, πήρα πίσω τα χρήματα και φύγαμε. Από εκεί και πέρα, περάσαμε μια όμορφη νύχτα βολτάροντας. Δεν έχει επιμύθιο. Αυτό ήταν όλο.