Η ελιά η τιμημένη

Η ψηφοφορία έκλεισε. Το ρείκι κέρδισε πανηγυρικά. Έτσι είπα κι εγώ να γράψω για την ελιά. Είναι η διαστροφή της ενοχλητικής αλογόμυγας για όσο με παίρνει. Διότι, αν κοιτάξω γύρω μου τους μεσήλικες, στην πλειονότητά τους ταυτίζονται με τα οκνηρά άλογα. Ή, μάλλον, τα πράγματα είναι χειρότερα. Ως άλλος ήρωας ενός εναλλακτικού ιονεσκικού Ρινόκερου, βλέπω τους ανθρώπους να μεταμορφώνονται σταδιακά σε βαριεστημένους ίππους, ασχέτως δημογραφικών παραγόντων. Και επειδή τώρα τελευταία χλιμιντρίζω στον ύπνο μου, λέω να γράψω ό,τι προλάβω ως εντετμημένο εξάποδο.

Τη βρήκα σε ένα κατάστημα που πουλούσε ηλεκτρονικά είδη. Ανάμεσα στα ρολόγια, τα κινητά τηλέφωνα και τις φωτογραφικές μηχανές, υπήρχε μια βιτρίνα με ξεχασμένες πίπες. Γενικά τα καταστήματα τύπου "τα έχω όλα και συμφέρω" δε μου αρέσουν. Αλλά έριξα μια ματιά. Αρχικά τίποτα το ιδιαίτερο. Βαριά λακαρισμένες, κακοφτιαγμένες πίπες στην πλειονότητά τους. Και έκανα τη μαγική ερώτηση: "Έχουμε κάτι άλλο;"

Πήγε μέσα ο υπάλληλος και γύρισε με ένα σκονισμένο ορθογώνιο παραλληλεπίπεδο κουτί. Η σκόνη πάνω στο κουτί ήταν πλέον συλλεκτική. Και μετά το άνοιξε: μια πανέμορφη ανοιχτόχρωμη καπνοσύριγγα άρχισε να με φλερτάρει. Εξαιρετικά νερά, καθαρό ξύλο, ωραίο δαχτυλιδάκι και δέσιμο με το ακρυλικό επιστόμιο. Τα 40 ευρώ μου φάνηκαν λογική τιμή. Την άφησα μόνη της στο κατάστημα για 2 μέρες, φοβούμενος ότι κάποιος άλλος μπορεί να μου την κλέψει. Ευτυχώς όταν γύρισα ήταν ακόμα εκεί. Έτσι προσέθεσα μια καπνοσύριγγα φτιαγμένη από ρίζα ελιάς στη συλλογή μου. Αν και ήταν γυμνό το εσωτερικό του μπωλ της, σιγά-σιγά έστρωσε και τώρα μένει να αποφασίσω αν θα την αφιερώσω κάπου. Καπνίζει εξίσου καλά τα εγγλέζικα χαρμάνια και τα virginias. Και όσο καπνίζει, τόσο σκουραίνει. Αυτή η παράλληλη ωρίμανση την κάνει ακόμα πιο όμορφη. Διότι ξέρω ότι τουλάχιστον η καπνοσύριγγά μου δε θα χλιμιντρίσει ποτέ.

Να η ελιά η τιμημένη



Και ένα κοντινό στα υπέροχα νερά της

Ελληνικές καπνοσύριγγες IV: "Καλημέρα, σκύλε"

Κάπου εδώ τελειώνει προς το παρόν η αναζήτηση ελληνικών καπνοσυρίγγων. Οι Alexander, Fallion και Amadeus δεν με κέρδισαν τελικά. Είπα να δοκιμάσω και την τελευταία ελληνική φίρμα που ξέρω. PipeX με έδρα το Λυγουριό, κοντά στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου. Κάθε φορά που βρισκόμουν στο θέατρο, σκεφτόμουν να πεταχτώ, αλλά ποτέ δεν τα κατάφερα. Ίσως στο μέλλον. Είχα στο νου μου, λοιπόν, να βρω μια PipeX. Και τελικά τη βρήκα απροσδόκητα. Σε ένα κατάστημα που είναι κάτι μεταξύ ψιλικατζίδικου και mini market με είδη δώρων. Περίεργη κατάσταση. Ήμουν στο ταμείο να πληρώσω κάτι τη στιγμή που πήρε το μάτι μου ένα πολύ όμορφο μικρό smooth straight bulldog. Κατά διαβολική σύμπτωση, τον ίδιο καιρό αναζητούσα έναν σκύλο να προσθέσω στη συλλογή μου. Με την τιμή να είναι εξαιρετικά δελεαστική, ήταν πολύ δύσκολο να αντισταθώ. Μπορεί να τα έχει τα γεμισματάκια της, αλλά είναι εν όλω μια πολύ όμορφη μικρή καπνοσύριγγα, ιδανική για τα αγαπημένα μου virginias. Είναι στο στρώσιμο ακόμα, αλλά η πρόγνωση είναι καλή.



Τώρα που μου έφυγε και αυτός ο καημός, στρέφομαι αλλού. Οπότε, η ενότητα για ελληνικές καπνοσύριγγες κλείνει προς το παρόν. Από τότε που άρχισα να ασχολούμαι με το σπορ, οι προτιμήσεις και τα standards μου άλλαξαν. Αυξανόμενης της (ακόμα μικρής) συλλογής μου, δυστυχώς, τα εγχώριας παραγωγής κομμάτια μου έπεσαν στην κατάταξη. Αλλά επειδή γούστα είναι αυτά και οι κρίσεις καθαρά υποκειμενικές, κλείνοντας την ενότητα αυτή, ποστάρω τις ηλεκτρονικές διευθύνσεις, όπου μπορείτε να χαζέψετε τις ελληνικές καπνοσύριγγες:

PipeX: http://stefanou-pipex.gr/

Alexander: http://www.briar-pipes.com/
Amadeus: http://www.achaiki-amadeus.com/

Δυστυχώς δεν κατάφερα να βρω ιστοσελίδα για τις Fallion. Αυτά για την ώρα. Η γενική αίσθηση? Χλιαρή. Κατά περιπτώσεις, όμως, οι περιστασιακοί έρωτες υφίστανται. Για αυτό λέω τώρα να καπνίσω λίγο virginia στον καινούριο μου σκύλο. Ή μήπως burley;

Καπνίζετε και ευδαιμονείτε.

Κράτα τα αφτιά σου ανοιχτά

Ακόμα ένα ποίημα του φίλου μου Churchwarden (Δ. Γ. Μουζάκης). Την προηγούμενη φορά που πόσταρα γραφτό του, είχαμε δράματα με έναν πρώην συγγραφέα του blog, ο οποίος, τελικά, αποχώρησε. Κατόπιν, ο σκύλος μου έκλαιγε δυο νύχτες, μέχρι που τον έδιωξα. Όπως και να έχει, δεν μπορώ να κατηγορήσω κανέναν άνθρωπο, μόνο και μόνο επειδή δεν κατανοεί κάτι. Αυτή τη φορά, λοιπόν, καλώ τον πρώην συγγραφέα, καθώς και όλους εκείνους που ακόμα δεν έχουν καταλάβει, να υποκλιθούν:

Σαν της σελήνης ανάψουν τα κεριά
κόπωση θα χτυπήσει τους πλανήτες
άλλοι θα ’ναι τότε οι λαιμοδύτες
νονοί μιας κολυμπήθρας γερά σκαριά.

Μετήλιαγμα με τύφλα θ’ ανταμείψει
την όραση που χαίρεται η νυχτιά
στην ποίηση θα γυρίσουν τα παιδιά
κι αυτή που επικράτησε θα εκλείψει.

Την έκλειψη θ’ ακούσουν οι μαστόροι
τα έργα τους η ανάγνωση θα στίψει
όλα θα τα διαβάζουν οι τενόροι.

Μπουκάλες θ’ αγοράσουν φελλοκτόνων
κι όσοι σουρώθηκαν από τη λήψη
δισκίου απ’ τους χλευαστές των πόνων.

ΚΑΛΑΜΠΟΚΙΑ

Όταν πριν από μερικούς μήνες μάθαινα ότι υπάρχουν πίπες από καλαμπόκι, δεν μπορούσα να φανταστώ ότι κάποια στιγμή τα cobs θα ελάμβαναν θέση ανάμεσα στις αγαπημένες μου καπνοσύριγγες. Κυκλοφορούν πολλές φήμες γύρω από τις συγκεκριμένες πίπες. Μερικές από αυτές ευσταθούν. Άλλες όχι.

Καταρχάς δεν είναι πίπες "μιας χρήσεως". Πολλές φορές είχα ακούσει ότι μετά από λίγα καπνίσματα (10-20) αχρηστεύονται. Μέγα λάθος. Το καλαμπόκι είναι σαφώς λιγότερο ανθεκτικό από το ρείκι, αλλά μπορεί να κρατήσει για πολύ περισσότερο καιρό. Δεύτερον, δε σου φέρνουν στο στόμα γλυκιά γεύση καλαμποκιού κατά το κάπνισμα. Έχω καπνίσει straight virginias, latakia blends, scented virginias, burley blends και διάφορους άλλους αρωματικούς καπνούς στα cobs μου. Δείχνουν μια προτίμηση προς τα burley blends προς το παρόν (φαίνεται πως ο John από το Smokers Forums έχει δίκιο). Αλλά κάθε καπνός διατηρεί τα χαρακτηριστικά του, όπως και στο ρείκι.

Από την άλλη μεριά, είναι αλήθεια το ότι η ποιότητα κατασκευής δεν είναι και η καλύτερη. Εκτός από ένα μοντέλο της MM (Freehand), δεν έχουν επιστόμια από εβονίτη ή ακρυλικό, αλλά φτηνιάρικα πλαστικά. Γενικά, δεν υφίσταται η ακρίβεια που μπορεί να συναντήσει κανείς στην κατασκευή καπνοσύρίγγων όπως πχ η Stanwell. Αλλά να μη ζητάμε πολλά από μια πίπα που κοστίζει 5-6 δολλάρια. Αλήθεια είναι επίσης ότι δε χρειάζονται στρώσιμο και ότι το καρβουνάκι στα τοιχώματα δε βοηθά. Για αυτό και χρειάζονται συχνό reaming. Αν λάβουμε υπόψη και τη σχετικά συχνή επαναγλύκανση με αλκοόλ, τότε γίνεται κατανοητό γιατί τα cobs είναι ιδανικά για δοκιμές καινούριων καπνών. Η λέξη "φάντασμα" είναι σχεδόν άγνωστη για αυτά.

Οι λόγοι που μου αρέσουν τα καλαμπόκια, λοιπόν, είναι πολλοί. Είναι πανάλφρα, βολικά, φτηνά και, με έναν περίεργο τρόπο, όμορφα. Ένα από τα σημαντικότερα προτερήματά τους είναι ότι καπνίζουν στεγνά. Πιο στεγνά από τα περισσότερα ρείκια μου. Παραδόξως, καπνίζουν καλύτερα από τις υγροστατικές Alexander και Fallion που έχω, ξεπερνούν το μηλαράκι από την Amadeus και κοντράρουν στα ίσια τις Brebbia Sabbiata μου. Μπορεί να χάνουν από τις Stanwell, βέβαια, αλλά με αξιοπρέπεια. Όπως και να έχει, αποδίδουν τα μέγιστα με το ελάχιστο κόστος. Διότι, αν ξαναγυρίσουμε στις βασικές αρχές, η καπνοσύριγγα είναι πρωτίστως εργαλείο καπνίσματος. Άρα ένα από τα βασικά κριτήρια είναι αν καπνίζει καλά. Ή, μάλλον, αν η απόδοσή της είναι ανάλογη της τιμής της. Και όταν μιλάμε για καλαμπόκια, η απόδοση ξεπερνά κατά πολύ το κόστος.

Αυτά προς το παρόν για τα καλαμπόκια. Η συλλογή εμπλουτίζεται με τον καιρό. Έχω φτάσει αισίως στις 4. Ιδού τα ταπεινά, αλλά πάντα πιστά μου cobs:



Missouri Meerschaum Great Dane Egg- Straight: αγαπά τον Schürch Sodalit.

Missouri Meerschaum Great Dane Spool - Straight: Διατηρεί πάντα ένα ψυχρό σημείο λαβής.




Missouri Meerschaum American Series - General - Straight: ατελείωτες ώρες με burley.

Missouri Meerschaum Pony Express: άφιλτρο μικράκι για ένα γρήγορο κάπνισμα.


More cobs on the way...

ΤΑ ΖΩΑ

Τελευταίο στάδιο επαναγλύκανσης καπνοσύριγγας: ένα καλό τραγουδάκι (εν προκειμένω από τα ζώα)