Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2012

Βότσαρη και Παντοκράτορος

Θυμάμαι το Back to the Future. Αλλά δεν θυμάμαι σε ποιο από τα τρία μέρη ήταν η συγκεκριμένη ιστορία. Ο Μάρτι ΜακΦλάι επέστρεψε σε ένα εναλλακτικό παρόν όπου όλα είχαν πάει κατά διαόλου. Κάπως έτσι είναι τα πράγματα μετά από ένα μάλλον σουρεάλ διάλειμμα: Θήβα, Διδυμότειχο, Λαγός,  ξανά Διδυμότειχο, Καναδάς και λίγο πριν την τελική επιστροφή, Αυλώνας. Κάπου εκεί μέσα παρεμβάλλεται μία μεγάλη βόλτα στον Βόρειο Έβρο. Ενδιαφέροντα όλα αυτά, αλλά κυρίως ενοχλητικά. Όχι βέβαια ότι τρέχει και τίποτα. Τα αναμενόμενα με μερικές δυσάρεστες εκπλήξεις για να είμαστε στην τσίτα. Η επιστροφή έχει περισσότερη ουσία. Αυτές τις μέρες μίλησα με κάποιους παλιούς φίλους. Το ίδιο ακριβώς συναίσθημα, αλλά αυτή τη φορά με μια προσθήκη πικρίας. Δεν μπόρεσε κανείς να αντισταθεί στον χρόνο. Μικρές προσωπικές ιστορίες που συσσωρεύονται στην πλάτη του καθενός. Θα έλεγε κανείς ότι έλαβαν χώρα αλλαγές ή έστω -αν ήθελε να είναι ευγενής- ωρίμανση χαρακτήρος. Αλλά  είναι φορές που σκέφτομαι ότι θα ήμασταν καλύτερα χωρίς την ενηλικίωση και τα συναφή. Υπάρχει και μια πίσω πόρτα που προσφέρει διέξοδο. Όμως στην παρούσα φάση είναι σαν να μας φυγαδεύει κάποιος. Εν τέλει το βλέπω ότι προς τα κει πάει το πράγμα. Και θα κρατήσω τις παλιές ιστορίες και μερικά τραγούδια να θυμάμαι. 

Όπως και να'χει, προς το παρόν μένουμε στο σημείο επιστροφής και για τα κατοπινά βλέπουμε. 

Αφιερωμένο στους φίλους που' χουνε σκορπίσει.