Παρασκευή, 31 Δεκεμβρίου 2010

Like a rolling stone

Κλείνοντας μία δεκαετία από την πρώτη φορά που άναψα πίπα. Ήταν μία άφιλτρη Salvatella ιταλικής προέλευσης. 1/2 bent billiard, μπορντώ, με αρκετό βερνίκι και την κλασική ψύκτρα σφηνωμένη στο tenon. Κάποιος αρωματικός του κώλου. Άναψα με συμβατικό zippo, σχεδόν καρβουνιάζοντας το rim. Ήταν ευχάριστη εμπειρία. Ακολούθησαν πολλές δοκιμές. Διάφορα χαρμάνια σε διάφορες πίπες. Από τη μικρή άφιλτρη με την ψύκτρα, σε πίπες με υγροπαγίδα ή με φίλτρα, εξάρια και εννιάρια, μπάλσα, άνθρακα, χάρτινα και meerschaum, για να καταλήξω σε συμβατικές πίπες (αυτές που συνήθως αποκαλούμε "άφιλτρες", ενώ ο υπόλοιπος κόσμος αποκαλεί "πίπες"). Από fancy γούστα σε πίπες, θαυμάζοντας το εξεζητημένο, για να φτάσω στο σημείο να εκτιμώ τελικά ένα καλά εκτελεσμένο κλασικό σχέδιο. Οι περίοδοι απόλυτου αφορισμού είναι συνήθως προαπαιτούμενο για να έρθει μία κάποια ισορροπία. Οπότε, από το "ό,τι λάχει" πέρασα γρήγορα στο "μόνο κλασικές ίσιες πίπες με VAs χωρίς casing" (κάτι όχι απόλυτα αληθές, μιας και όλοι οι καπνοί έχουν κάποιο casing, όπως έμαθα στην πορεία). Αργότερα, κάνοντας ένα βήμα πίσω, είδα την εικόνα λίγο πιο ολοκληρωμένα και αρκετά πιο καθαρά. Γνώρισα καλύτερα τους Ιταλούς και εκτίμησα τα σχέδιά τους, τα οποία συχνά έχουν τόσο σκέρτσο όσο ακριβώς χρειάζεται. Και αυτό είναι κάτι που απαιτεί τέχνη και μαστοριά. Έψαξα λίγο περισσότερο τους Μεγάλους Δανούς (και δεν αναφέρομαι σε ράτσα σκύλων) και πήρα μία μικρή γεύση από το "άλλο" κλασικό σχέδιο. Διότι καλοί οι Εγγλέζοι, αλλά 70 χρόνια ιστορίας δεν είναι και λίγα.

Σε γενικές γραμμές, είμαι πλέον σε θέση να ξεφεύγω, έστω κατά περιπτώσεις, από τη μονομανία μου. Κοιτάζοντας τα racks και το μικρό κελάρι μου, βλέπω μία ικανοποιητική ποικιλία πλέον. Επί της ουσίας, μία κατάσταση που τείνει συνεχώς στην ισορροπία. Όπως σε κάθε πραγματική κατάσταση, η ευθεία είναι ασυμπτωτική.

Καλή χρονιά, παίδες.

SIP

Τετάρτη, 29 Δεκεμβρίου 2010

Μέρες που είναι...

Είπα να χτυπήσω ένα δωράκι. Επιτέλους, ένα shape 30 με standard stem. Έρχεται να κάνει παρέα στα τρία churchwarden αδερφάκια του. Σε αρκετά καλή κατάσταση και σε σχετικά καλή τιμή από το ebay (η φωτογραφία είναι του πωλητή). Έχει και τις στάμπες τις για περηφάνεια. Τώρα, αναμονή μέχρι να φτάσει. Άντε και καλή μου χρονιά. 


Δευτέρα, 27 Δεκεμβρίου 2010

Ταχύς χρωματισμός meerschaum

Παλιότερα, είχα μια μικρή πίπα από meerschaum. Αλλά είχα σοβαρά προβλήματα υπομονής. Περίμενα να δω αυτόν τον περιβόητο χρωματισμό, αλλά αυτός παίρνει χρόνο. Ψάχνοντας, λοιπόν, βρήκα μερικά σχετικά posts στο blog του "Olefatt Guy". Ρίξτε μια ματιά στο Olefattblogg: http://olefattguy.blogspot.com/search?q=meerschaum

Το δοκίμασα 1-2 φορές και όντως δουλεύει. Δυστυχώς δεν έχω φωτογραφίες (η πίπα δεν είναι πλέον στην κατοχή μου). Όσοι είναι ανυπόμονοι, μπορούν να πειραματιστούν. 

Κυριακή, 12 Δεκεμβρίου 2010

Δανέζικα μπιλιάρδα





Γενικά, η δανέζικη παράδοση έχει συνδεθεί με τις ελεύθερες φόρμες σε αντίθεση με τα κλασικά αγγλικά σχέδια. Αν το καλοσκεφτεί κανείς, όμως, η mid range δανέζικη πίπα του 40, με πρωτεργάτη τον Poul Nielsen, ήταν σε μεγάλο βαθμό μία προσπάθεια πλήρωσης του κενού προσφοράς σε αγγλικές πίπες. Κοιτάζοντας τα σχέδια των καταλόγων της δεκαετίας του 1950, θα δει κανείς πολλές παραλλαγές του billiard, αλλά και άλλες, καθαρά εγγλέζικες φόρμες. Στην παρακάτω φωτογραφία φαίνονται τρία τέτοια παραδείγματα. Η πίπα με το κεράτινο επιστόμιο φέρει την παλαιότερη στάμπα της Stanwell (με πεζά, καλλιγραφικά γράμματα) και είναι κατασκευασμένη την περίοδο 1942-1948 (πριν αρχίσει να σταμπάρεται στις πίπες το regd no 969-48). Το shape number είναι το 211. Λογικά η παραγωγή του δεν πρέπει να συνεχίζει το 1950. Το 2 υποδηλώνει τη σειρά και το 11 υποδηλώνει το σχέδιο. Το shape 11 σύμφωνα με τους παλαιότερους καταλόγους στους οποίους έχω πρόσβαση αντιστοιχεί σε τρία σχέδια: ένα zulu-like (αρχές του '50) και δύο σχέδια του Sixten Ivarsson: ένα bent billiard με oval shank και ένα pot (κατά καιρούς για κάποια σχέδια σταματούσε η παραγωγή και έτσι το shape number μπορεί να αντιστοιχεί σε διαφορετικά σχέδια, ανάλογα με την εποχή κατασκευής της πίπας). Πέρα από αυτό, δεν υπάρχει συμφωνία μεταξύ του stamping-grading που βλέπω σε αυτήν την πίπα (211 Old Briar) και αυτού που χρησιμοποιείτο στις αρχές του '50 (όπου το 2 στην αρχή της στάμπας αντιστοιχεί στη σειρά De Luxe). Μιλάμε, λοιπόν, για μία πίπα που φτιάχτηκε στα πρώτα χρόνια λειτουργίας της φίρμας. Η μαύρη πίπα είναι μεταγενέστερη και κατασκευάστηκε μετά το 1970: Stanwell regd no 969-48 silhouette, shape 52. Το 52 είναι από τα πιο όμορφα, πιο "εγγλέζικα" μπιλιάρδα που έχω δει ποτέ. Και η μεσαία είναι επίσης το 52 (handmade), αλλά μεταγενέστερη της silhouette, αφού δεν φέρει το registration number. Αυτά τα τρία billiards δείχνουν κατά κάποιον τρόπο μία πορεία 40 ετών. Μέσα σε αυτά τα χρόνια, τα οποία αποτελούν τη χρυσή εποχή της Stanwell κατά τη γνώμη μου, οι δανέζικες φόρμες κυριάρχησαν, αλλά τα billiards δεν έπαψαν ποτέ να είναι άκρως ελκυστικά, παραδοσιακά και άριστα φτιαγμένα. 





Από τα μέσα του 50 και μετά, μπορεί κανείς να διακρίνει την έναρξη μιας μεταβατικής περιόδου, όπου στα παραδοσιακά εγγλέζικα σχέδια, προστίθενται στοιχεία, τα οποία σήμερα χαρακτηρίζουμε δανέζικα. Η συνεργασία Ivarsson-Nielsen αποδείχθηκε εξαιρετικά αποδοτική και αποτέλεσε τις βάσεις για την επιτυχία της εταιρείας τα επόμενα χρόνια. Αλλά πολύ σημαντικό στοιχείο της επιτυχίας αυτής ήταν το ότι η φίρμα απέκτησε χαρακτήρα. Το δανέζικο σχέδιο έγινε ευρύτερα γνωστό, αφού πλέον είχε μπει στη βιομηχανική παραγωγή και αποτελούσε κομμάτι της mid range αγοράς. Τελικά, οι δανέζικες ελεύθερες φόρμες επικράτησαν στους καταλόγους και τα εγγλέζικα παραδοσιακά σχέδια υποχώρησαν στο παρασκήνιο της παραγωγής της εταιρείας. Πλέον, κάθε φορά που φέρνουμε στο μυαλό μας τη Stanwell ή τη δανέζικη σχολή γενικότερα, φανταζόμαστε freehands, acorns, horns κλπ.Αν κοιτάξουμε την παρακάτω φωτογραφία, θα δούμε στο πάνω μέρος το shape 40, το οποίο θα μπορούσε κανείς να αποκαλέσει lumberman with a danish twist.Αυστηρό saddle και oval shank, με το μπωλ να προδίδει τη δανέζικη καταγωγή της.Λίγο παρακάτω θα δει κανείς δύο σχέδια του Tom Eltang από τη σειρά Brass Band. To 190, ένα billiard με diamond shank και το 177, ένα πειραγμένο lumberman στα όρια του nosewrmer. H πλάτυνση του shank είναι εκτός παραδοσιακών ορίων και το ύψος του μπωλ αρκετά χαμηλό, ώστε να διαφέρει από το κλασικό του billiard. Και αν κοιτάξει κανείς το 99, ακριβώς κάτω από τις Brass Band, θα δει το περίεργο saddle του επιστομίου, σε ένα κατά τα άλλα απόλυτα κλασικό lovat. Όλα αυτά τα σχέδια κατά τη γνώμη μου είναι πειραγμένες κλασικές φόρμες. Και πρέπει να έχει κανείς υπόψιν ότι για να πειράξει κανείς κλασικές φόρμες και το αποτέλεσμα να είναι ενδιαφέρον, οφείλει πρώτον να σέβεται και να γνωρίζει καλά το παραδοσιακό σχέδιο και δεύτερον να έχει ταλέντο, εμπειρία και φαντασία. Διότι, όπως πολλές φορές έχουμε δει, χωρίς αυτές τις δύο προϋποθέσεις προκύπτουν artisan-εκτρώματα. Αυτές οι πειραγμένες κλασικές φόρμες αντικατοπτρίζουν την άποψη των Δανών τεχνιτών για την αγγλική παράδοση. Και η λέξη "άποψη" είναι πολύ καλά διαλεγμένη εδώ. Δεν μιλάμε για γούστο ή πρόχειρη γνώμη. Μιλάμε για μελέτη, βαθιά γνώση και, εν τέλει, άποψη διαμορφωμένη σταδιακά μέσα από εντατική σπουδή. Είναι αυτή η εποχή που η Stanwell πλέον έχει χαρακτήρα. Και οι τεχνίτες της έχουν ήδη διαμορφώσει προσωπικό ύφος τόσο ξεχωριστό, ώστε να έχουν την αυτοπεποίθηση να δημιουργήσουν καινούριες φόρμες, αλλά να παρουσιάσουν την προσωπική τους οπτική για την παράδοση της πίπας. Βρισκόμαστε στην καρδιά της χρυσής εποχής της φίρμας. Αλλά όπως μπορεί να δει κανείς, οι δεσμοί με την παράδοση είναι ισχυρότατοι. 



Το ζήτημα δεν είναι η Stanwell. Μέσω αυτής της εταιρείας, απλά, έχω τη δυνατότητα να προσεγγίσω τη δανέζικη σχολή. Το ζήτημα είναι τα παραγνωρισμένα δανέζικα μπιλιάρδα. Δεν μπορεί φυσικά κανείς να ισχυριστεί πατρότητα. Οι Άγγλοι είναι σαφώς παλαιότεροι στο εν λόγω πεδίο. Αλλά οφείλω να παραδεχτώ δύο πράγματα. Πρώτον, οι δανέζικες πινελιές στις κλασικές φόρμες έχουν προστεθεί με γνώση και σεβασμό προς την παράδοση. Και δεύτερο και κυριότερο, οι Δανοί ξέρουν να σχεδιάζουν καταπληκτικά billiards. 


Τρίτη, 7 Δεκεμβρίου 2010

Το παράδοξο

Ένα από τα πρώτα ίσως πράγματα που παγιώνει ένας νέος καπνιστής είναι η ιεράρχηση λεία - αμμοβολής - ρουστίκ. Η σκέψη είναι απλή: αν ένα block έχει καλό grain χωρίς σημάδια, θα γίνει λεία πίπα. Αν έχει αξιοπρεπές grain με λίγα επιφανειακά σημάδια, θα γίνει αμμοβολής. Αν τα σημάδια είναι βαθύτερα και το grain σχετικά αδιάφορο, θα γίνει ρουστίκ. Σε κάθε κατηγορία, φυσικά, υπάρχουν και άλλες λεπτομέρειες που αφορούν πχ στη βαφή και στον στόκο. Για παράδειγμα, θεωρείται ότι οι λείες πίπες με στοκαρισμένα σημάδια βάφονται με πιο σκούρα χρώματα. 

Τα πράγματα είναι λιγότερο προφανή απ' όσο φαίνονται. Πρώτα απ' όλα, ένας πολύ γνωστός αντι-μύθος είναι ότι η αμμοβολή ή το ρουστίκ απαιτούν πολύ περισσότερο χρόνο από το λείο φινίρισμα. Αυτό δεν ισχύει σε κάποιες περιπτώσεις. Μία λεία πίπα για να έχει τη σωστή υφή, πρέπει να τριφτεί με διαδοχικά λεπτότερα γυαλόχαρτα και αυτό απαιτεί υπομονή και χρόνο. Εντούτοις, η αμμοβολή (και ειδικά όταν είναι λεπτομερής) μπορεί όντως να πάρει πολύ χρόνο για να γίνει (αν δείτε πχ τα βιντεάκια του Senatorov στο youtube θα καταλάβετε τι εννοώ).

Πέρα από αυτό, μία ευρέως διαδεδομένη άποψη είναι ότι το ρουστίκ είναι ένα σκάλισμα της πίπας στα κατώτερα blocks, μόνο και μόνο για να μην πεταχτούν και να πουληθούν. Δηλαδή όταν παίρνεις μία ρουστίκ πίπα, παίρνεις κάτι από τον πάτο της παραγωγής; Με οικονομικούς όρους, αυτό μέσες-άκρες ισχύει. Αλλά υπάρχουν ρουστίκ και ρουστίκ. Είχα την τύχη να αποκτήσω αρκετά από τα ιταλικά ρουστίκ και μπορώ να πω ότι μόνο άσχημα δεν είναι. Το κάθε ένα με ιδιαίτερο χαρακτήρα και αρκετές ώρες δουλειάς, τόσο για το φινίρισμα per se, όσο και για την ανάπτυξη της τεχνικής. Επίσης, οι συγκεκριμένες πίπες έχουν άριστη καπνιστική απόδοση στην πλειονότητά τους.

Συμπερασματικά, λοιπόν, όντως ισχύει η ιεράρχηση λεία - αμμοβολής - ρουστίκ, αλλά κατά τη γνώμη μου μόνο στο ζήτημα της τιμής της πίπας. Κατά περιπτώσεις, ίσως ισχύει και αναφορικά με την απόδοσή της. Αλλά η απόδοση είναι ένα αρκετά περίπλοκο ζήτημα, το οποίο ακόμα δεν μπορώ να αποκωδικοποιήσω. Έχω συναντήσει  πίπες, που αν και πληρούν όλες τις προδιαγραφές για ένα τέλειο κάπνισμα, δεν καπνίζουν καλά. Αντίθετα, έχω συναντήσει και άλλες που φαίνονται άχρηστες από πολλές απόψεις και καπνίζουν καλά (αν και αυτές αποτελούν συνήθως εξαιρέσεις). Οπότε, με την απόδοση δεν μπορώ ακόμα να βγάλω άκρη και κάθε φορά που αγοράζω μία καινούρια πίπα διατηρώ έναν μικρό φόβο για το τι χούγια μπορεί να έχει το ξύλο της.

Ας επανέλθουμε στην ιεράρχηση. Αυτή έχει λόγο να συμβαίνει: τη σπανιότητα του καθαρού ξύλου με straight grain χωρίς σημάδια. Είναι δύσκολο να το πετύχεις, όπως παραδέχονται γενικά διάφοροι τεχνίτες. Και οι συλλέκτες έχουν τη βίδα τους. Τους αρέσει να έχουν κάτι σπάνιο (και αυτό είναι κάτι που κατανοώ και δεν περιγελώ σε καμία περίπτωση). Αλλά αυτό το γεγονός δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι μία αμμοβολή ή ένα rustication είναι υποδεέστερο από ένα λείο φινίρισμα. Εκτός και αν για την ιεράρχηση αυτή βασιστείς μόνο σε ένα κριτήριο. Για την ιστορία πάντως, το καλύτερο κάπνισμα το έχω κάνει με μία Ardor Meteora.

SIP

D.           

Πέμπτη, 18 Νοεμβρίου 2010

PipeClub.Gr II

Το σίκουελ συνήθως είναι χειρότερο από το original. Αλλά υπάρχουν και εξαιρέσεις, όπως η παρούσα. Θυμάμαι τις μέρες του 2007 που έστηνα το pipeclub.gr και έγραφα τους κανόνες του. Μετά τα κατά καιρούς χαοτικά και ανόητα εκβλαστήματα, τον τραγέλαφο των ανακοινώσεων και των διαψεύσεων, καθώς και το σπασμωδικό (και άκρως βλακώδες στη βάση του) κάλεσμα για συσπείρωση, η ανάμνηση αυτή είναι πραγματικά αστεία. Είχα την εντύπωση πως το ban που έφαγα νύχτα και χωρίς αιτιολόγηση ήταν το κερασάκι. Αλλά το κέφι δεν σταματά πουθενά. Το έσχατο υπογοναδικό αντριλίκι είναι ότι πριν λίγες μέρες στέρησαν από συγκεκριμένα μέλη το δικαίωμα του προσωπικού μηνύματος (pm). Αυτό έγινε, φυσικά, χωρίς προειδοποίηση ή αιτιολόγηση. Η phpbb πάνω στην οποία είναι στημένο το forum επιτρέπει, βέβαια, στον διαχειριστή να έχει πρόσβαση στο περιεχόμενο των pm όλων των μελών. Ένας κακοπροαίρετος και καχύποπτος άνθρωπος θα σκεφτόταν ότι ίσως διάβασαν κάποιο pm που δεν τους άρεσε. Αλλά εγώ είμαι σίγουρος ότι τα καλά παιδιά του administration δεν το έκαναν. Δεν είναι του χαρακτήρα τους. Και εφόσον δεν έβγαλαν κάποια από αυτές τις αστείες ανακοινωσούλες, ακόμα αναρωτιέμαι τον λόγο. Αλλά κάτι θα ξέρουν τα παιδιά. Μας απομόνωσαν για το καλό μας. Και, φυσικά, όταν ένα άλλο κακό παιζάκι τόλμησε να θέσει το ζήτημα, οι admins δεν καταδέχτηκαν να απαντήσουν και οι mods έγραψαν κάτι παπαριές για να καλύψουν τα κρωξίματα της πάπιας. Να χαρώ ειλικρίνεια και παρρησία. Ρε δεν πάτε να κρυφτείτε, αντί να κατσαδιάζετε?

Cojones 101: όταν έχεις αρχίδια και θέλεις να το παίξεις αυταρχικός admin που γαμεί και δέρνει, αποκλείεις χωρίς αφορμή τα μέλη που δεν γουστάρεις, αλλά σβήνεις και τα κείμενά τους. Από τη στιγμή που δεν θέλεις παρτίδες με αυτούς, τότε γραμμένη έχεις και τη γνώμη τους. Επίσης, όταν κάποιος ρωτά, απαντάς. Διότι αυτή η απαξίωση μυρίζει έντονα ακούσια κλανιά. Αλλά εδώ τα πράγματα είναι τσαμπουκά-ντεμί: διώχνουμε τα κακά παιδάκια από την παρέα, αλλά κρατάμε τη γνώση που κατέθεσαν, για να κοκορευόμαστε για τον πλούτο της πληροφορίας. Και δεν δίνουμε και λόγο σε κανέναν. Υποκλίνομαι στη βροντερή πορδή. 

Είναι κρίμα αυτή κατάληξη για κάτι που ξεκινήσαμε με τόσο κέφι 2-3 άνθρωποι. Εκ των υστέρων συμπεραίνει κανείς ότι ο χρόνος είτε επενδύεται είτε σπαταλάται. Και η συνειδητοποίηση της σπατάλης πάει πακέτο με την απογοήτευση. Ναι, ξέρω, η ζωή είναι σκληρή. Στο κάτω-κάτω της γραφής τους χαρίστηκε το μαγαζί. Δικό τους είναι και αν γουστάρουν το κάνουν και μπουρδέλο. Εγώ θα περνάω που και που, να παίρνω μάτι και κανένα βυζί.  

PS1: Άσε ρε συ Ηλία, που θα μας πεις και πόσο μας κόβει. Ασχολήσου καλύτερα με τη λογοκρισία και τις διαδικτυακές Σπιναλόγκες. Εκεί τα καταφέρνεις καλύτερα. Όσο για το ποιος ψάχνει πελατάκια, αυτό είναι προφανές.  

PS2: Μην ανησυχείτε. Καλός ο Μέντελ, αλλά δεν θα γίνει πρότυπο. Άλλωστε, η αναλογία με τα φορολογικά και τη μονή είναι τραβηγμένη. Επανερχόμεθα σε καπνοσυριγγιστικά ζητήματα. 



Παρασκευή, 24 Σεπτεμβρίου 2010

PipeClub.Gr I

Και ενώ τα προσωπικά μηνύματα «καλωσορισμάτων» σταμάτησαν (μία φορά ανταπέδωσα τον χαιρετισμό και ο Mod o Τρομερός το βούλωσε – ευτυχώς γιατί μας τα είχε κάνει τσουρέκια), πάω να κάνω login και διαβάζω:

You have been banned from this forum. 
Please contact the webmaster or board administrator for more information.

Χμμ... ενδιαφέρον. Το φιρμάνι που ακολούθησε ήταν δυστυχώς λιγότερο ενδιαφέρον. Τελείως φιλικά, τώρα: την κάνετε τη μαλακία, ήταν ανάγκη να το ανακοινώσετε; Όπως το παιδάκι που χέζει για πρώτη φορά στη λεκάνη και φωνάζει: «μαμά, τα’κανα!». Δηλαδή τι περιμένετε τώρα; Να έρθει κάποιος να σας πει «μπράβο» και να σας σκουπίσει τον κώλο; Εγώ πάντως, σφουγγοκωλάριος δεν υπήρξα ποτέ. Οπότε, μη σας ξεφύγει και σκύψετε μπροστά μου.

Αλλά πέρα από αυτό, το ζουμί της υπόθεσης που είναι; Τόσες μέρες διαβουλεύσεων στη mod area, αυτό καταφέρατε να γράψετε; Τς-τς-τς... με απογοητεύσατε, παιδιά. Τα πρωτοκλασάτα μέλη σας που κανιβαλίζουν όσους δεν γράφουν πια στο μαγαζί σας κάνουν καλύτερη δουλειά. Σας προτείνω να τους μπάσετε στις κρυφές σας περιοχές. Τις επίμαχες υπογραφές τις έφαγε το μαύρο διαδικτυακό σκοτάδι. Αλλά ήταν προκλητικές (υποσημείωση: «συχνά» = 2 αλλαγές υπογραφής σε διάστημα οκτώ μηνών), όπως η Γη ήταν κάποτε επίπεδη. Αυτές οι πατερναλιστικές μαλακίες επιφέρουν φαινόμενα déjà vu.

Αλλά το highlight είναι η συγκυρία. Τη μέρα που στο forum σας ποστάρονται φωτογραφίες με βυζιά, κουμπούρια, πυροβολοκώλους και τα συναφή, εγώ μπανάρομαι ως προκλητικός. Αυτό, μα τον Όντιν, με έκανε και γέλασα με την καρδιά μου (καθ’ ότι soulless). By the way, δεχτείτε και μία πρόταση από ένα πρώην μέλος σας: Αποθησαύριση στο θέμα Βυζάρες και φυσεκλίκια. Σε δεύτερο χρόνο, δημιουργία νήματος με θέμα: «η επίδραση του burley στο κατσάρωμα της πουτσότριχας».

PS1: Μην ταλαιπωρείτε τους lurkers. Στο hellenicpipesmokers.gr δεν είμαστε «παρέα», οπότε εκεί οι κεκαλυμμένες ή μη σποντίτσες δεν έχουν θέση. Εκεί μιλάμε για πίπες και καπνούς.

PS2: Μερικά picograms κερατίνης δώρο σε όσους επιμένουν να με αναφέρουν κακαρίζοντας. Έχω ακούσει ότι με συχνή χρήση, κάνεις μεγαλύτερα αυγά.     

Τετάρτη, 15 Σεπτεμβρίου 2010

Slot machine



Η χαρά είναι ένα συναίσθημα που έχει να κάνει με πολύ ουσιαστικά πράγματα και όχι με uppercase. Και αν πω στον διευθυντή ότι παρενοχλείς τα άλλα παιδάκια με κρυφά ραβασάκια, θα σου τραβήξει τ' αυτί. Μπα, λάθος. Ο διευθυντής μπορεί και να το ξέρει και να αφήνει που και που καμμια ψιλή να πέφτει στο διάλειμμα.

Στη δουλειά μας αναφέρουμε πάντα τις πηγές. Και όταν κάνουμε quote αναφέρουμε και τη σελίδα. Εν προκειμένω, κλέβω ακούσια τη δόξα από τους Deep Purple. Παρακαλώ να αποκατασταθεί η αλήθεια. Το μόνο πρόβλημα είναι πως δεν θυμάμαι ποιος μου χάρισε το album για να μπορεί να γραφτεί μία εμπεριστατωμένη κριτική.

Όσες στροφές και να κάνεις γύρω από τον Ήλιο, μπορεί μονάχα να ξερνάς απ' τη ναυτία. Κι ο δάσκαλός μου, μου έλεγε ότι υπάρχει ο ομιχλώδης, ο σκοτεινός και ο ασυνάρτητος λόγος. Και η διαφορά μεταξύ τους είναι τεράστια.

Μια εξήγηση για την εξαφάνιση του μαχαιρόδοντα είναι ότι ήταν πολύ εκλεκτικός αναφορικά με τη διατροφή του. Αναρωτιέμαι τι θα κάνουν οι κανίβαλοι, όταν πάψουν να υπάρχουν μη ανθρωποφάγοι Homo sapiens. Κάτι άλλο που με απασχολεί είναι η de facto ύπαρξη τασεοϋποδοχέων του στομάχου. Η πλήρωση είναι γραφτό να μην έρθει ποτέ σε κάποιες περιπτώσεις.

Καθείς μας περιφέρεται με μύγες-δορυφόρους περί του κορμού του και ενίοτε η τροχιά είναι της σύγκρουσης με ένα τυχαία ευρισκόμενο αντικείμενο στις σωστές τέσσερις διαστάσεις.

Διαλέξτε, λοιπόν, x, y, z και χρόνο και θα σας δοθεί τροχιά. Το αντικείμενο δεν μπορεί να οριστεί a priori, αλλά διανέμεται δωρεάν στους ενδιαφερομένους. Τις μύγες πρέπει να τις φέρετε από το σπίτι. Η φάση είναι ρεφενέ. Το μόνο που με απασχολεί είναι αυτό το καλογυαλισμένο slot machine στη γωνία.       

Τετάρτη, 1 Σεπτεμβρίου 2010

1η Σεπτεμβρίου



Δεν έχω καμία αγωνία για το τι θα γίνει και πως θα ζήσω. Έτσι κι αλλιώς, ψιλομουντρούχος είμαι και μάλλον σπιτόγατος. Και ναι, έχουν δικαίωμα να ζήσουν υγιεινά όλοι (ακόμα και αυτοί οι υπέρβαροι που τρώνε τον άμπακα, δεν περπατάνε ούτε μέχρι το περίπτερο, βρίζουν 1,5 ώρα στον δρόμο για τη δουλειά κάθε πρωί χωρίς να κατανοούν την έννοια της αρτηριακής πίεσης και φωνάζουν για παθητικό κάπνισμα, καρκίνο και "έρευνες" - ανάθεμα κι αν ξέρουν τι σημαίνει επιστήμη οι αγροίκοι). Το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης? Της ελεύθερης επιλογής? ίσως ο έλεγχος της εγκυρότητας όλων αυτών των βαρύγδουπων "επιστημονικών" ευρημάτων? Μπα, δεν με νοιάζουν όλα αυτά, τουλάχιστον προς το παρόν.  Ίσως εν καιρώ επανέλθω στο θέμα. Αυτό που με εντυπωσίασε σήμερα είναι κάτι που άκουσα από έναν τρομακτικά χαρούμενο (μιλάμε για μόνιμο τζοκερικό χαμόγελο μπασταρδεμένο με λίγο από satan-clause)   υποστηρικτή των αδυνάτων (βλ. αντικαπνιστών - έλεος με το πρώτο συνθετικό, εγώ είμαι απλά καπνιστής και όχι αντι-αντικαπνιστής), να λέει ότι τον επιβαρύνουμε ως Έλληνα φορολογούμενο, διότι πληρώνει τη νοσηλεία μας όταν παθαίνουμε κακά πράματα λόγω του καπνίσματος. Εν ολίγοις, εμείς κάνουμε τη μαλακία και αυτός που δεν φταίει σε τίποτα πληρώνει τα σπασμένα. Αυτή η θέση είναι απάνθρωπη, γεμάτη μίσος. Και δεν είναι το πρόβλημα ο τύπος που την είπε τη μπαρούφα. Το πρόβλημα είναι η νοοτροπία αυτή που κουβαλά η εκάστοτε αντι-καπνιστική περσόνα. Καθώς το "αντί" αυτό μεταβιβάζεται πλέον στους ανθρώπους και δεν περιορίζεται στην πράξη του καπνίσματος. 

Διότι, παλιοαρχίδι, υστερικέ μισάνθρωπε (που επιτέλους θα απελευθερώσεις τον καταπιεσμένο χαφιέ που έκρυβες μέσα σου και εγώ θα βρεθώ απένταρος από τις πενηντάγιουρες αφαιμάξεις), δεν μου καίγεται καρφί που δεν θα μπορώ να καπνίσω σε δημόσιους χώρους. Σε τελική ανάλυση, θα βρω την άκρη. Μπορεί και να καπνίζω λιγότερο. Μπορεί και να καπνίζω μόνο στο σπίτι μου. Μπορεί και να το κόψω. Αλλά ό,τι και να κάνω, αν εσύ ή το παιδί σου χτυπήσετε στον δρόμο, εγώ θα τρέξω να δώσω αίμα. Και αν όταν πεθάνω κάποια όργανά μου είναι ok, θα στα δώσω ευχαρίστως εφόσον τα έχεις ανάγκη. Και ό,τι άλλο μπορώ. Και θα πληρώσω με χαρά τους φόρους μου για την Υγεία (όλων μας, όχι μόνο για την πάρτη μου). Έτσι λειτουργεί το πράγμα. Τα πρωτεύοντα οργανώνονται σε κοινωνίες. Βλέπεις, εγώ ο ηλίθιος και δέσμιος του εθισμού μου αυτά τα θεωρώ αυτονόητα. Αλλά εσύ, είπαμε, είσαι αντι-καπνιστής.    

Τρίτη, 31 Αυγούστου 2010

Μην ενοχλείτε: Καπνίζω και κάνω σιέστα

Κανείς δεν φαίνεται να το κατανοεί αυτό. Θέλω απλά να τεμπελιάσω για λίγο χρόνο μέσα στην ημέρα. Δεν θέλω να δραστηριοποιηθώ, να γίνω εθελοντής, να δημιουργήσω. Θέλω να ανάψω την πιπούλα μου και να ελαχιστοποιήσω τις αντανακλαστικές σκέψεις. Όλοι έχουμε δικαίωμα στην τεμπελιά.  

Παρασκευή, 27 Αυγούστου 2010

Το μηδέν και το ένα κάνουν παρέα στην ίδια διάσταση

Ο χρόνος για τους φυσικούς έχει ενδιαφέρον. Για τους υπόλοιπους ούτε καν γίνεται αντιληπτός. Αισθανόμουν μοναξιά στην καινούρια δεκαετία. Τώρα πλέον έχω την καλύτερη παρέα. Καλώς ήρθες. Δώσ' μου το χέρι σου. Πάμε. 

PS: Σήμερα είναι μία ωραία μέρα.  

Δευτέρα, 16 Αυγούστου 2010

Peter Heeschen Signature P, Grade A

Προσφάτως απέκτησα την πρώτη high end πίπα μου. Δεν ξέρω αν θα αποκτήσω άλλη στο άμεσο μέλλον. Είναι ακριβό σπορ η συλλογή high end. Και για τη συγκεκριμένη έπρεπε να αποχωριστώ 4-5 κομμάτια της συλλογής μου. Μια που έφτασε, λοιπόν, στα χέρια μου, αποφάσισα να γράψω μία αυστηρή κριτική για την πίπα, όσον αφορά στην κατασκευή της (το κείμενο αναρτήθηκε πριν λίγο καιρό και στη διαδικτυακή συνάντηση καπνιστών πίπας. Δεν την έχω καπνίσει ακόμα αρκετά, ώστε να έχω ολοκληρωμένη άποψη. Τα πρώτα καπνίσματα μπορώ να πω ότι ήταν αρκούντως ικανοποιητικά, ειδικά όσον αφορά στην ανεμπόδιστη ροή του καπνού, τη γεύση και το βάρος. Αλλά ακόμα είναι νωρίς για την τελική κρίση. Η παρούσα ανάρτηση έχει να κάνει με την κατασκευή. Και έχει κάποια σημασία, καθώς νομίζω ότι οι κατασκευαστικές λεπτομέρειες (τουλάχιστον κάποιες από αυτές) έχουν σχέση με την απόδοση. Πριν καπνίσουμε μία πίπα, δεν μπορούμε να ξέρουμε πως αποδίδει. Εξετάζοντας το πως είναι φτιαγμένη, ίσως μπορούμε να προβλέψουμε ως έναν βαθμό την καπνιστική της συμπεριφορά. Για αυτό και νομίζω ότι τέτοιου είδους κριτικές έχουν κάποια αξία, εντασσόμενες κατά κάποιον τρόπο στην ευρύτερη συζήτηση "πως επιλέγω την πίπα μου". Πάμε, λοιπόν: 


Λίγα λόγια για τον τεχνίτη

Ο Peter Heeschen είναι ένας από τους πιο γνωστούς σύγχρονους Δανούς artisans. Κατασκευάζει χειροποίητες πίπες για περίπου 40 χρόνια. Το 2000 έγινε ευρύτερα γνωστός και ειδικά στο αμερικανικό κοινό (ίσως το μεγαλύτερο αγοραστικό κοινό παγκοσμίως αναφορικά με τις πίπες). Στη διαδικασία αυτή συνέβαλλε καθοριστικά ο GL Pease, ο οποίος έπαιξε ρόλο «αντιπροσώπου» στο Chicago Pipe Show το 2000. Οι πίπες του Peter Heeschen έχουν εξαιρετική φήμη στην καπνοσυριγγιστική κοινότητα, αναφορικά με την ποιότητα κατασκευής και την καπνιστική τους απόδοση. Οι τιμές τους ξεκινούν από $450 και ξεπερνούν τα $650 στα υψηλότερα grades. Δύο είναι οι βασικές κατηγορίες του Peter Heeschen: Λείες (smooth) και αμμοβολής (sandblasted). Αυτές διαχωρίζονται περαιτέρω σε υποκατηγορίες (grades), ανάλογα με την ποιότητα του ξύλου. Η ετήσια παραγωγή του συγκεκριμένου τεχνίτη είναι ~350 πίπες. 



Για την πίπα 


Smooth signature P, grade A, handmade in Denmark by Peter Heeschen


Διαστάσεις

Μήκος: 13,5 εκ
Ύψος: 4,5 εκ (κάθετα από το χείλος μέχρο τον πάτο του μπωλ)
Διάμετρος θαλάμου καύσης: 19 εκ.










Σχέδιο

Το σχέδιο είναι το κλασικό “signature P”. Απ’ όσο γνωρίζω είναι σήμα κατατεθέν του τεχνίτη. Επιρροές του “P” μπορεί κανείς να δει και σε άλλα σχέδιά του, όπως είναι κάποια eggs ή freeforms με bamboo. Σαφώς η άποψη περί αισθητικής του σχεδίου ενέχει ισχυρές δόσεις υποκειμενικότητας. Με δεδομένο αυτό, μπορώ να πω ότι το “P” είναι ένα αρκετά ισορροπημένο σχέδιο. Το συνολικό του μήκος είναι αρκετά μικρό και μοιράζεται σχεδόν μεταξύ επιστομίου και stummel. Το ελάχιστο (~1/8) bent του επιστομίου τονίζεται από το “κόψιμο” στην πάνω πλευρά, δημιουργώντας έτσι ένα κατά το ήμισυ saddle. Αυτό το “κόψιμο”, αν και απότομο, δεν χαλάει τη φόρμα και τον “ρευστό” χαρακτήρα της πίπας. Τονίζει την κυρτότητα του επιστομίου, διατηρώντας όμως συνολικά την ομαλή και διακριτική μετάβαση του bent, που ξεκινά από το shank. Nομίζω πως λύνει το πρόβλημα ενός tapered επιστομίου, το οποίο ενδεχομένως να ήταν πολύ απότομο ή με ομαλή μετάβαση, αλλά ταυτόχρονα πολύ χοντρό.Το δαχτυλίδι από boxwood είναι αρκετά παχύ και δένει αρμονικά με τα υπόλοιπα χρώματα. Το μπωλ είναι αρκετά περίπλοκο. Στο μπροστινό μέρος, το heel σχεδόν εξαφανίζεται, γεγονός που θυμίζει squat tomato του Becker. Παρ’ όλα αυτά, φαίνεται να έχει αρκετό ξύλο, ώστε να μην υπερθερμαίνεται κατά το κάπνισμα. Παράλληλα, όλο το μπωλ φαίνεται να γέρνει προς τα εμπρός, κυρίως λόγω μιας ανισοκατανομής υλικού μεταξύ της μπροστινής και της οπίσθιας επιφάνειάς του. Στο rim παρατηρούμε δύο “γλώσσες” μπροστά και πίσω, τεχνική που στρογυλεύει όλο το σχήμα και ακυρώνει τα όρια μιας αυστηρής άνω γραμμής. Αυτό προσθέτει στον προαναφερθέντα “ρευστό” χαρακτήρα. Στα πλαϊνά του μπωλ, πάλι έχουμε μία ιδιομορφία. Πηγαίνοντας προς τα κάτω, η διάμετρος μεγαλώνει κι έτσι το σχήμα δανείζεται στοιχεία από το κλασικό brandy. Σε γενικές γραμμές είναι ένα πολύ προσεγμένο σχέδιο, το οποίο παρά την πολυπλοκότητά του, παραμένει ισορροπημένο. Οφείλω να παραδεχτώ τη φαντασία και την καλλιτεχνική ικανότητα του Peter Heeschen. Σε δύο σημεία μόνο ανιχνεύω μειονεκτήματα. Πρώτον, στην ένωση shank-bowl (στην “κοιλιακή” πλευρά), όπου δεν υπάρχει απόλυτη συμμετρία. 






Δεύτερον, στην εμπρόσθια “γλώσσα”, η οποία ξεφεύεγει κατά πολύ προς τα αριστερά. 










Τα δύο αυτά κατασκευαστικά ατοπήματα κρύβονται λόγω της ελεύθερης φόρμας, αλλά παρ’ όλα αυτά είναι εκεί. Και δεν μπορώ να μην τα επισημάνω. 




Grain

Το grain δεν μπορεί κανείς να το πει straight grain. Αλλά σε αυτό το σχέδιο δεν ξέρω αν ταιριάζει το straight grain. Αν έπρεπε ντε και καλά να το πούμε κάπως, εγώ θα το έλεγα flame grain. Το κρίσιμο σημείο είναι εδώ το ότι το grain ακολουθεί το σχέδιο. Το birds eye είναι σχεδόν απόλυτα κεντραρισμένο στον πάτο του μπωλ. Και το flame grain ακολουθεί τις γραμμές του μπωλ σχεδόν για 360 μοίρες. Κατά τα άλλα, το grain φαίνεται ομοιογενές και αρκετά “συνεκτικό” (tight grain). Αυτό το αναφέρω, διότι έχει υποστηριχθεί η άποψη πως κάποια βασικά χαρακτηριστικά του grain αντανακλούν τη δομή του ξύλου, η οποία κατ’ επέκταση επηρεάζει τις καπνιστικές ιδιότητες της πίπας. Επί παραδείγματι, λέγεται ότι η ηλικία του ξύλου (που φαίνεται από το grain) παίζει ρόλο στο πόσο εύκολα μπορεί να κλείσουν οι πόροι, γεγονός που θα υποβαθμίσει την απόδοση. Στην παρούσα κριτική, βέβαια, επειδή ο ρόλος του grain σε συνάρτηση με την απόδοση της πίπας είναι αμφιλεγόμενος, αυτό εξετάζεται μόνο ως προς την αισθητική. 



Σημάδια στο ξύλο

Κατάφερα με μεγεθυντικό φακό να βρω 3. Ένα λίγο μικρότερο από το κεφάλι της καρφίτσας και άλλα δύο ακόμα μικρότερα. Αν ψάξω, ίσως βρω και άλλα. Ελάχιστα με απασχολεί σε τέτοια κλίμακα. Στόκο δεν βρήκα. 


Βάρος

Η πίπα δεν είναι από τις πιο ελαφριές. Σε σχέση με το μέγεθός της θα μπορούσε κανείς να πει ότι έχει το αναμενόμενο βάρος. Ίσως λίγο πιο ελαφριά. Υπάρχει η πεποίθηση πως το μικρό βάρος σημαίνει και καλύτερο ξύλο. Αλλά το βάρος έχει να κάνει και με άλλους παράγοντες (πχ φύλο του φυτού). Οπότε και πάλι εξετάζεται μόνο από την άποψη της λειτουργικότητας, δηλαδή το πόσο άνετα κρατιέται η πίπα στο στόμα. Εδώ το βάρος κρίνεται σωστό, μιας που το κράτημά της στα δόντια είναι εξαιρετικά άνετο. Αυτό έχει να κάνει και με τον γενικότερο σχεδιασμό της πίπας και όχι μόνο με το βάρος του stummel. Η πίπα είναι ισορροπημένη, γεγονός που συμβάλλει στην άνεση, είτε την κρατά κανείς στο χέρι, είτε την “κρεμάει” στα δόντια. Αν και το βάρος της μπορεί να χαρακτηριστεί σωστό, το κράτημά της στο χέρι είναι περίεργη υπόθεση. Λόγω σχήματος, δεν έχει το κλασικό πιάσιμο με τον αντίχειρα να τείνει προς τον δείκτη. Ο αντίχειρας ξεκουράζεται πάνω στη μία “γλώσσα” (προς το επιστόμιο), ενώ ο δείκτης και ο μέσος λειτουργούν υποστηρικτικά στο απότομα κομμένο heel. Όσον αφορά στο curing του ρεικιού, δυστυχώς δεν έχω βρει ακόμα πληροφορίες για τις μεθόδους του κυρίου Heeschen. Έτσι κι αλλιώς, η ποιότητα του ξύλου αναφορικά με την καπνιστική απόδοση θα φανεί στο χειροκρότημα, δηλαδή όταν η πίπα καπνιστεί. Ίσως ακολουθήσει δεύτερο review που να αφορά στην καπνιστική απόδοση που είναι και το τελικό ζητούμενο. Παρ’ όλα αυτά, θεωρώ ότι και η εξέταση μιας πίπας πριν αυτή καπνιστεί έχει τη σημασία της, καθώς πολλές φορές μπορεί κανείς να προβλέψει τη συμπεριφορά της από κάποια τεχνικά χαρακτηριστικά της.


Αεραγωγός και επιστόμιο
Τα περί αισθητικής αναφέρθηκαν παραπάνω. Το επιστόμιο είναι κατασκευασμένο από γερμανικό εβονίτη. Όσον αφορά στη λειτουργικότητα, ο αγωγός του επιστομίου είναι αρκετά ευρύς. Δυστυχώς αυτήν τη στιγμή δεν έχω διαθέσιμα τρυπάνια, οπότε όλες οι διατομές είναι κατά προσέγγιση. Στο tenon είναι περίπου 5mm. Εδώ θα προτιμούσα να είναι μικρότερης διατομής και να πλησιάζει εκείνη του αεραγωγού του shank. Από εκεί και πέρα, κάνει ομαλό taper και φτάνει σε πολύ μικρότερη διατομή. Ο αεραγωγός στο stummel είναι τρυπημένος στα 3,5-4mm. Η τρύπα του αεραγωγού είναι ευθυγραμμισμένη με αυτή του tenon, όπως αποκαλύπτεται από το pipe cleaner test. Το pipe cleaner test έγινε με το πιο χοντρό μάκτρο που έχω βρει στην αγορά (με την παχύτερη πλευρά), οπότε το συμπέρασμα είναι σχετικά ασφαλές. Το μάκτρο περνά ανεμπόδιστα από το bit στον πάτο του μπωλ. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι στον πάτο του mortise η διατομή δεν είναι απόλυτα κυκλική. Φαίνεται πως για να βγει η τρύπα στο κέντρο έπρεπε να φαγωθεί λίγο ή απλά ξέφυγε κάποια στιγμή το τρυπάνι. 


Ο αεραγωγός συναντά το μπωλ στον πάτο του και στο κέντρο. Το bit είναι λεπτό και άνετο στο στόμα. To button είναι αρκετά λεπτό, με στρογγυλεμένες αιχμές στην έσω πλευρά ώστε να μην είναι άβολο. Στην πλευρά του slot, είναι κοίλο (μία λεπτομέρεια που αρέσει σε μερικούς καπνιστές. Το slot είναι αρκετά ευρύ και σχετικά καλοφτιαγμένο, αν και όχι απόλυτα συμμετρικό, γεγονός που αποτελεί μειονέκτημα στην κατηγορία αυτή. 


Το tenon απέχει 1mm από τον πυθμένα του mortise. Αυτό αξασφαλίζει την ομοιομορφία του αεραγωγού και αποκλείει τις απότομες διακυμάνσεις της διατομής, από τη στιγμή που δεν υπάρχει μεγάλο κενό. Το μικρό κενό του ενός χιλιοστού χρησιμεύει ως “αέρας” για τις μικρές αλλαγές που ενδεχομένως να λαμβάνουν χώρα ως αποτέλεσμα της αυξομείωσης της θερμοκρασίας. Το tenon δεν έχει “στρογγυλεμένες” άκρες. Δεν υπάρχει περιθώριο για τον καπνό να εισχωρήσει μεταξύ του tenon και των τοιχωμάτων του shank. Ο αεραγωγός ήταν καθαρός και η έσω επιφάνειά του φαίνεται σχετικά λεία. Πολλά από τα παραπάνω στοιχεία (σε συνδυασμό) εξασφαλίζουν ανεμπόδιστη ροή αέρα. Ο θάλαμος καύσης δεν έχει κάποιο προκάρβουνο. Η επιφάνειά του δεν έχει λειανθεί πλήρως, προφανώς για είναι πιο εύκολη η δημιουργία cake. Η εφαρμογή stem-shank είναι άνετη, αλλά και σταθερή. H περασιά είναι πραγματικά αριστοτεχνική, καθώς το επιστόμιο έρχεται πρόσωπο με το shank. Η μετάβαση από το επιστόμιο στο shank δεν γίνεται αντιληπτή με την αφή. 


Φινίρισμα

Εδώ βλέπω πολύ καλή δουλειά. Με μέτρο. Η πίπα φαίνεται ότι τρίφτηκε καλά με διαδοχικά πιο λεπτά γυαλόχαρτα. Δεν μπορώ διά της αφής να διακρίνω κάποια άγρια επιφάνεια. Δεν βλέπω ανωμαλίες στις καμπύλες. Η βαφή της είναι όσο πρέπει έντονη κατά τη γνώμη μου και αναδεικνύει καλά το grain. Το ίδιο ισχύει και για το επιστόμιο. Δεν διακρίνω σημάδια από εργαλεία. Είναι πολύ καλά γυαλισμένο, όπως και το ξύλινο τμήμα της πίπας. Συνολικά το φινίρισμά της με ικανοποιεί πλήρως. Ένα πρόβλημα υπάρχει μόνο. Στο shank face, βλέπω να έχει ξεφύγει μπογιά. Κρίμα. Αυτό φυσικά δεν επηρεάζει την απόδοσή της. Παρ’ όλα αυτά, δεν είναι αποδεκτό για την κατηγορία στην οποία υπάγεται η συγκεκριμένη πίπα. 



Σε γενικές γραμμές είναι μία πολύ όμορφη και καλοφτιαγμένη πίπα. Παρ’ όλα αυτά δεν είναι τέλεια, όπως κανείς θα περίμενε στην κατηγορία high end. Το ότι βρήκα τις ατέλειες που περιγράφω παραπάνω (κυρίως αυτή που αφορά στον αεραγωγό) ήταν λίγο απογοητευτικό για μένα. Αν αξίζει τα λεφτά της? Πιστεύω ότι τα αξίζει. Αλλά αυτό είναι πολύ προσωπική υπόθεση. Καθώς τα κριτήρια είναι άπειρα και κατά συνέπεια προκύπτουν άπειρες ιεραρχίες και συγκρίσεις. Σαφώς υπάρχουν φτηνότερες πίπες με καλύτερη (ή ίσως ελάχιστα πιο προσεγμένη) κατασκευή. Από την άλλη μεριά υπάρχουν και ακριβότερες πίπες με υποδεέστερη κατασκευή. Ή απλά πιο άσχημες. Δεν είναι δυνατόν να συγκρίνουμε κάθε πίπα με όλες τις υπόλοιπες που υπάρχουν στον κόσμο. Όπως επίσης δεν είναι δυνατόν να αγνοούμε ο,τιδήποτε άλλο κυκλοφορεί και να εστιάζουμε μόνο στην εν λόγω πίπα. Κατά έναν περίεργο τρόπο, κάθε κομμάτι κρίνεται ξεχωριστά και με έναν πολύ προσωπικό τρόπο από τον επίδοξο αγοραστή. Κάπως έτσι αποφάσισα μετά από 2 χρόνια περισυλλογής να αγοράσω το “signature P” του uncle Peter, κατά κόσμον Peter Heeschen. 




Κάποια κείμενα για την αξιολόγηση καπνοσυρίγγων

Η ιστοσελίδα του Peter Heeschen

O GL Pease για τον Peter Heeschen

Παρασκευή, 13 Αυγούστου 2010

Χτυπήματα την τελευταία στιγμή στο ebay

Πριν λίγες μέρες απέκτησα το shape 96 της Stanwell το οποίο έψαχνα για αρκετό καιρό. Πήγε αρκετά ψηλά, καθώς ήταν στη σελίδα σχετικά γνωστού πωλητή, σε άριστη κατάσταση και έφερε τη στάμπα της σειράς "Best Make". Δύο μέρες αργότερα, πέτυχα άλλο ένα shape 96, αυτή τη φορά sandblasted. Μπήκε στη watch list και μία ωρίτσα πριν τη λήξη παρατήρησα ότι δεν είχε ούτε ένα bid. Το μικρό διαβολάκι άρχισε να μου μιλά στ' αυτί. Σχεδόν σίγουρος ότι τελικά θα χάσω, πόνταρα $15 πάνω από το starting bid 1 λεπτό πριν τη λήξη και περίμενα να δω την τιμή να εκτοξεύεται στα ύψη. Αλλά δεν είδα τίποτα τέτοιο. Από τα $20, πήγε στα $23, στα $27, στα $33 και ούτω καθεξής, μέχρι να σταματήσει 20 δευτερόλεπτα πριν τη λήξη μισό δολάριο πάνω από το δικό μου max bid. Την πάτησα. Και το χειρότερο δεν είναι ότι έχασα την πίπα, αλλά το ότι με κέρδισε ένας ψάρακλας που ανεβάζει δύο-δύο ή τρία-τρία τα δολάρια μέχρι να δει ότι έχει το highest bid. Και μετά επαναπαύεται και περιμένει να κερδίσει. Κάτω από άλλες συνθήκες, αν πχ είχα υψηλό pipe budget ή την ήθελα περισσότερο, δεν θα είχε καμία ελπίδα. Θα έβλεπε απλά στα τελευταία 3-5 δευτερόλεπτα το bid να ξεπερνά το δικό του max. Αυτή η χαζή ήττα μου υπενθύμισε τον χρυσό κανόνα του ebay: Ποντάρω πάντα στα τελευταία δευτερόλεπτα. Και όταν θέλω κάτι πάρα πολύ, ποντάρω 30% πιο πάνω απ' όσο πιστεύω ότι θα πιάσει η πίπα, δεδομένου ότι τη ζαχαρώνει άλλος ένας που θέλει πολύ να την αποκτήσει. Εν προκειμένω η χασούρα δεν ήταν πολύ μεγάλη. Έχω ήδη το shape 96 και σε πολύ καλή κατάσταση (και αρκετά ψηλά στο τότε grading system της Stanwell). Αλλά μου τη σπάει λίγο που έχασα την ευκαιρία να του φέρω ένα αδερφάκι με ελάχιστο κόστος. Και αυτή τη φορά ακούω το διαβολάκι να λέει γελώντας, ως άλλη ειρωνευόμενη ηχώ: "Ποντάρω πάντα στα τελευταία δευτερόλεπτα". Πάω να το γράψω τώρα 100 φορές στον πίνακα για να μου γίνει μάθημα.      

Παρασκευή, 28 Μαΐου 2010

Αναβλητικότητα





Όπως η λευκή πολυπόθητη στάχτη, η σκόνη κάθισε στο πάτο του μπωλ και πλέον καπνίζει ο κατά φαντασία πλατωνικός καπνιστής ήσυχος το άχυρό του. Η φαινομενολογία αποκαλύπτει το τεράστιο ενδιαφέρον που έχουν οι ανθρώπινες αλληλεπιδράσεις. Ο ένας λέει: "άι στο διάολο!" και ο άλλος "επιτέλους!". Και καθείς ευχαριστημένος με την οπτική του γωνία. Δεν είναι και ό,τι πιο γόνιμο, αλλά παρουσιάζει όντως ενδιαφέρον. Αρκετές φορές αναρωτιέμαι αν ο μονόλογος των φιρμανιών και των πηγαδακίων απαιτεί αντίλογο. Και πάντα καταλήγω να ανατρέχω στο πρόσφατο παρελθόν και, λαμβάνοντας υπόψιν και τις παρατηρήσεις επί του περιβάλλοντος γενικότερα, αποφασίζω ότι ο αντίλογος αυτός δεν θα έχει κανένα νόημα. Καθώς η έκβαση είναι αποφασισμένη εξαρχής. Και να μην ξεχνάμε ότι σε έναν διάλογο αρκεί ένας να έχει προαποφασίσει, ώστε η διαδικασία να χάσει τη σημασία της και να πάει κατά διαόλου.

Στα φιρμάνια, τα σκατά των ανθρώπων, τη συγκατάβαση, το κατά συνθήκη χαμόγελο, τις μικρές φανταστικές αυτοκρατορίες και την ηλίθια ιδέα της αδιαπραγμάτευτης συμφιλίωσης. 

Αφιερωμένο.      





Παρασκευή, 21 Μαΐου 2010

Συνάρτηση βαπερικής αϋπνίας


Μία Γαλλίς τραγουδά στο συσιφόνι. Ως άλλος Εμπενίζερ, βλέπω πύργους με καπνικά νομίσματα να χάνουν ύψος. Καθώς χωμένος σε βιβλία ιστορίας για πρώτη φορά καταλαβαίνω και χαμογελώ μπροστά στα άλυτα προβλήματα. Δεν υπάρχει ο άγνωστος, όταν οι σκοπιές είναι μη πεπερασμένες. Και η παγίδα είναι αυτή ακριβώς η ψευδαίσθηση του ενός αγνώστου. Διότι στην ουσία του αυτός ο άγνωστος είναι το μόνο δεδομένο. Και ούτε καν. Θυμάσαι τον Πλάτωνα και τους μύθους περί σκιών (χωρίς το θέατρο); Ε, αυτό είναι. Η ιδέα υπάρχει, αλλά όχι το πραγματικό αντικείμενο. Οπότε ο άγνωστος γίνεται γνωστός και τα γνωστά άγνωστα. Κατόπιν, το γνωστό, το δεδομένο, γίνεται η ιδέα του δεδομένου. Και μην προσπαθήσεις να καταφύγεις στα ασφαλή αξιώματα, είναι μάταιο. Δεν είναι αποδεκτά σε τέτοιο γήπεδο. Εδώ το screening test είναι η ειλικρίνεια. Οπότε συνιστάται η αντικατάσταση του "ξέρω" με το "επιθυμώ να γνωρίσω". Και ιδού, να το αξίωμά σου. Έχει πλάκα, αφού τα τελευταία χρόνια περιφερόμουν στους διαδρόμους μιας νεφελώδους "επιστήμης" και τώρα πλέον κατανοώ πως τα μεγάλα ερωτήματα έχουν τεθεί ήδη και το μόνο που έχει μείνει είναι ο απόηχος του ειρωνικού γέλιου των πεφωτισμένων. 

Bonjour, monsieur Lordat.   



Τρίτη, 18 Μαΐου 2010

Patina

Δηλαδή το πως αλλάζει με τον καιρό το χρώμα της πίπας (μέσες-άκρες, για ακριβείς ορισμούς στα λεξικά). Μου έκανε φοβερή εντύπωση το πόσο γρήγορα δημιουργείται. Παραθέτω δύο φωτογραφίες από τη σειρά DeLuxe της Stanwell. Η μία (shape 95, το ταψί) είναι καινούρια. Η άλλη (shape 207, το cherrywood) είναι στο rotation εδώ και τρία χρόνια. Να σας πω την αλήθεια, προτιμώ το χρώμα που πήρε με τον καιρό από το αρχικό της.     









Κυριακή, 16 Μαΐου 2010

Η πίπα των 20 ευρώ

Η πίπα των 20 ευρώ. Ναι, αλλά ποια πίπα; Οk, μιλάμε πάλι για estates. Κατά καιρούς, έχω ακούσει διάφορες χαζές δικαιολογίες ως επιχειρήματα κατά της αγοράς μεταχειρισμένων πιπών. Οι περισσότερες τέτοιου τύπου απόψεις στηρίζονται σε και καλά επιστημονικά δεδομένα, τα οποία όμως στην ουσία τους είναι πιπικοί μύθοι. Δεν έχω υπόψιν μου κάποια μελέτη επί του θέματος. Εντάξει, να καταλάβω τον σιχασιάρη και να καταλάβω και τον ψυχολογικό παράγοντα. Τα υπόλοιπα δεν τα καταλαβαίνω. Αποδίδω, λοιπόν, τα προαναφερθέντα επιχειρήματα στην άγνοια ή την απουσία κοινής λογικής και χαίρομαι που στην αγορά των estates έχω λιγότερους ανταγωνιστές. Υπάρχει τεράστια διαφορά μεταξύ της πίπας 20 ευρώ περιπτέρου και ενός ευρήματος. Διότι αυτό είναι η άλλη κατηγορία των πιπών των 20 ευρώ: τα ευρήματα. Και η χαρά της ανακάλυψης προστίθεται στη χαρά της κτήσης. Η φωτογραφία απεικονίζει ένα τέτοιο εύρημα των 20 ευρώ (για την ακρίβεια 22,6). Ναι, ξέρω, πολύ κακό για το τίποτα. Άσε που είναι και μεταχειρισμένη. 

Μην αλλάξετε πλευρό, παιδιά.      






Πέμπτη, 11 Μαρτίου 2010

Καινούριο forum καπνιστών πίπας

Έχουμε καινούριο σπίτι.

http://www.hellenicpipesmokers.gr

Και είστε όλοι καλοδεχούμενοι.

Ο Σουρής είχε δίκιο τελικά για την ευωδία: είναι περικείμενη και περισσή

Καλημέρα σας, παιδιά, τρα-λα-λα! τρα-λα-λα!

Σήμερα έχουμε ελεύθερη ώρα ή, καλύτερα, ελεύθερη μέρα. Κάνουμε και λέμε ό,τι γουστάρουμε. Και δεν είναι δικό μου το pattern. Αντιγραφέας είμαι. Μην ξεχάσω το ότι είμαι και βοσκός: Ζητούνται πρόβατα, κατά προτίμηση δίποδα με εθισμό στη νικοτίνη και στο ρείκι. Αυτή θα ήταν η αγγελία μου. Αλλά κατά βάθος προτιμώ να είμαι πίσω από την κάμερα, puppeteer ή, αν θέλετε, master of puppets. Τελικά είμαι pastor of muppets. Και ομολογώ ότι φοβάμαι, καθώς υπάρχουν άνθρωποι που έχουν πολλά ράμματα για τη γούνα μου. Βέβαια, είναι τόσο εχέμυθοι, που τα κρατούν για τον εαυτό τους. Τρέμω στην ιδέα του να ξυπνήσουν κάποια μέρα από τον δίκαιο ύπνο τους και να αποκαλύψουν το τι βδέλυγμα είμαι στην ουσία μου. 

Αυτό το ιστολόγιο δεν είναι μόνο (τα κεφαλαία βάλτε τα εσείς, εγώ τα αντιπαθώ) για πίπες και καπνούς. Αναγκαστικά, δηλαδή, καθώς οι γνώσεις μου είναι λίγες επί του θέματος και αγωνιώ να κρατήσω τα επίπεδα αναγνωσιμότητας στα ύψη. Είμαι ένα χαρτί με κόλλα που περιμένει μύγες. Οφείλω να ντρέπομαι. Και μέσα στην εγγενή ακινησία και αδράνεια, προσπαθώ όσο μπορώ να αυτοπροβάλλομαι. Υπάρχει και ένα paper επί του θέματος. Ένα case study, που, όπως τα παλιά έπη, κυκλοφορεί από στόμα σε στόμα. Αλλά επειδή είμαστε στον καιρό της τεχνολογίας, κυκλοφορεί και από email σε email, από sms σε sms κλπ κλπ. 

Τελευταία κατρακύλησα κι άλλο στον βούρκο και έγινα και spammer. Από προσηλυτιζόμενος έγινα προσηλυτιστής. Σε μία τελευταία σπασμωδική προσπάθεια να σώσω ό,τι μπορώ από την αξιοπρέπειά μου, το ανακοινώνω, πριν το θέμα λάβει μεγάλες διαστάσεις και καταστραφεί το image μου.    

Επί τη ευκαιρία να ανακοινώσω ότι η προσωπική μου αλληλογραφία (όπως και όλων των μεγάλων ποιητών) τελικά δημοσιεύτηκε σε περιορισμένα αντίτυπα και διανέμεται σε κλειστό κύκλο. Κάθε αριθμημένο αντίτυπο έχει την υπογραφή του εκδότη.  

Αυτή ήταν η εξομολόγησή μου μέσες-άκρες. Ομολογώ την κατωτερότητά μου. Θα προσπαθήσω να φτάσω σε άλλα επίπεδα από εδώ και μπρος. Να γίνω σωστός άνθρωπος και να μάθω την τέχνη της τέλειας εκφοράς του "μπε". 


Υποσημειώσεις:
Σε οποιοδήποτε πλαίσιο, η συστηματική διαστρέβλωση της αλήθειας με ενοχλεί πολύ. Όσο μεγαλώνω, κατανοώ ότι αυτό είναι ένα φαινόμενο το οποίο δεν μπορώ να εξαλείψω. Οπότε σταδιακά το αποδέχομαι ως πραγματικότητα. Τις ευχές μου στους αδικημένους και ακριβοδίκαιους.  

Δευτέρα, 8 Μαρτίου 2010

Μείον τριάντα βαθμοί Κελσίου στους Τροπικούς

Ο ηγέτης μπορεί κάλλιστα να είναι και αυτοπροσδιοριζόμενος. Και σε πολλά modalities. Έχει ενδιαφέρον δε, το να παρατηρείς τις εκφάνσεις της συμπεριφοράς τόσο του πομπού όσο και των εκάστοτε δεκτών. Αλλά το ηλιακό φως έχει πολύ συγκεκριμένη φύση. Είτε μονή είτε διττή. Όπως βολεύεται ο καθείς. Το φαινόμενο συνήθως είναι ένα. Οι ερμηνείες μπορεί να είναι πολλαπλές. Και εκεί παίζεται το παιχνίδι. Στις ερμηνείες. Κάλεσμα για συσπείρωση between the lines. Και φυσικά σαφής ορισμός ενός κατά τα άλλα απροσδιόριστου εχθρού. Ο φόβος λειτουργεί σαν το κρύο. Πλησιάζουν οι άνθρωποι ο ένας τον άλλον για να ζεσταθούν. Μόνο που το κρύο είναι αποτέλεσμα της θερμοκρασίας περιβάλλοντος και του πως αυτή προσλαμβάνεται από τους υποδοχείς του δέρματος. Αντίθετα, ο φόβος, ενώ έχει νευροφυσιολογική βάση, μπορεί να οφείλεται σε απατηλό ερέθισμα. Για αυτό και υπάρχουν δύο οδοί, η μία εκ των οποίων περνά από τον νεοφλοιό. Και έχω την εντύπωση πως η ενεργοποίησή του είναι αναπόφευκτη. Απλώς ο νεοφλοιός είναι πολυσύνθετος και κάνει παράλληλη επεξεργασία πλήθους πληροφοριών. Κάπου εκεί μπορεί κανείς να χάσει τη μπάλα. 

Είναι εξαιρετικά αυτάρεσκο να πιστεύεις στη μοναδικότητά σου. Και είναι εξόφθαλμη η ανασφάλεια, όταν επιχειρείς να διασώσεις κάθε 10 λεπτά την αυτοκρατορία σου. Ειδικά όταν δεν υπάρχει απειλή. Δεν υπάρχει καν αυτοκρατορία. Και το ζήτημα της κυριαρχίας δεν έχει τεθεί ποτέ, καθώς είναι εξαρχής σε λανθασμένη βάση. Η πλατφόρμα δεν υποστηρίζει τέτοιου τύπου εφαρμογές. Αλλά είναι δικαίωμα του καθενός να επιμένει. Έστω και να σκιαμαχεί. 

Τα μεγάλα και γλυκερά λόγια είναι δυνατόν να ειπωθούν και με με μια καλημέρα. Πάντα έχουν σημασία και τα "επικουρικά": εξωλεκτικά στοιχεία, επιλογή της στιγμής και του ύφους, συγκεκριμένες λέξεις σε περίοπτη θέση, καθώς και η σύνθεση του ακροατηρίου. 

Σημασία εν τέλει έχει το ποιος είναι αυτός που γνωρίζει ή, έστω, κατανοεί. Επιλέγω να κρατώ νωχελικά ένα Blowfish από το να κραδαίνω lightsaber αγορασμένο από κατάστημα παιχνιδιών. Και μέσα στη φαιδρότητα του πράγματος, προτιμώ το fancy δανέζικο σχήμα με μια πρέζα συντηρητισμού που αντανακλάται στο καιόμενο bulls eye. 

Καλώς ή κακώς, δεν έχει αλλάξει τίποτα. Απλώς τώρα αποφάσισες να δεις το πράγμα και από άλλες γωνίες. Και γρήγορα επέστρεψες στη θέση που σε βόλευε εξαρχής.     

Δευτέρα, 1 Μαρτίου 2010

ΜΠΑΒ!

Όταν ήμουν μικρός, κανείς παππούς δεν κάπνιζε πίπα. Ούτε θείος ("Δεν έχω θείο!" - tribute to dionous). Οπότε δεν έχω καταβολές, πέραν αυτής της αγάπης προς τον καπνό. Φαίνεται ότι εδώ είναι ο παράγων διαφοροποίησης. Δεν γεννήθηκα με μια πίπα στο στόμα. Οπότε ο ψυχαναλυτής μιλά για παλινδρόμηση και ουχί για καθήλωση ή, ακόμα χειρότερα, για εκ γενετής ανωμαλία (η "διαφορετικότητα" είναι πολύ politically correct για τα γούστα των κλινικών). Στην πορεία διαπίστωσα ότι υπάρχουν οι γεννημένοι καπνιστές (κατ' αναλογία με τους "γεννημένους εραστές"). Μετά πήγα ένα βήμα παραπέρα για να διαπιστώσω ότι το "χαρακτηριστικό" αυτό είναι απλά μία έκφανση του πραγματικού χαρακτηριστικού. Άρα το χαρακτηριστικό έγινε ψευδοχαρακτηριστικό και κατόπιν έκφραση. Και μετά υπήρξαν οι διάφορες παραλλαγές και οι πολλαπλές εκφάνσεις αυτών. Πάντα ανάλογα με το εκάστοτε περιβάλλον. Στο τέλος, βέβαια, συνειδητοποίησα πως η ουσία στη φράση "καπνιστής από τα γεννοφάσκια", δεν βρίσκεται στο "καπνιστής" αλλά στο "γεννοφάσκια". Και κατάλαβα ότι αυτή η υποστήριξη του έμφυτου χαρακτήρα είναι διάχυτη και αφορά σε πολλές πτυχές τόσο της συμπεριφοράς όσο και της προσωπικότητας. Μετά από καιρό είδα πως όλος αυτός ο συλλογισμός είναι απλά ηλίθιος και περίπλοκος. Ούτε το "εγγενές" στέκει, αλλά ούτε το "χαρακτηριστικό". Τουλάχιστον στο πλαίσιο αυτό (προσοχή μην ταράξουμε τους φίλους γενετιστές). Γιατί όταν κατανέμονται τυχαία τα άτομα και ψάχνεις δείκτες διασποράς, αν σταθείς μόνο σε αυτούς, τότε δεν έχεις καταλάβει τίποτα. Μέσα στα "μπε" και στα "γαβ", σχεδόν πάντα κάτι ξεχωρίζει. Και όλα αυτά πριν κανονικοποιήσεις τις κατανομές για να σου βγει το γενικό συμπέρασμα. Το γενικό αυτό συμπέρασμα έχει ελάχιστη σημασία. Ο συνδυασμός φωνημάτων (πρωτολέξη αν θέλετε) που έχει τη μεγαλύτερη συχνότητα ορίζει τη θέση της καμπύλης, αντίθετα με το πως κινείται η μέδουσα. Η τυχαιότητα είναι επίπλαστη. Και το παράδειγμα του John Maynard Smith παίρνει σάρκα και οστά παραλλαγμένο, με τις μορφές των όντων να ποικίλλουν. Έτσι θα δεις πρόβατα να δαγκώνουν λύκο στην καρωτίδα και πλήθος ορθόπτερα να καταβροχθίζουν χαμαιλέοντα. Όποιον ρόλο και να διαλέξεις σε αυτό το αξιολύπητο ψυχόδραμα, πάντοτε έχεις την επιλογή να λάβεις την τρίτη θέση. Ανά πάσα στιγμή μπορείς να γίνεις ο αφηγητής.  

Δευτέρα, 1 Φεβρουαρίου 2010

Περί κριτικής καπνών

Υπάρχουν πάρα πολλές ιστοσελίδες σχετικές με τους καπνούς και πολλές από αυτές έχουν ως αντικείμενο την κριτική τους. Αυτό που παρατηρώ ως σύνηθες φαινόμενο είναι η προχειρότητα και η έλλειψη ουσίας. Και εξηγούμαι:

Καταρχάς εγώ δεν γράφω κριτικές καπνού. Και αυτό διότι δεν το κατέχω το άθλημα. Ξέρω απλά αν μου αρέσει ή όχι ο καπνός. Παρ' όλα αυτά, έχω στο μυαλό μου πέντε πραγματάκια που πρέπει να έχει η κριτική καπνού. Μερικά από αυτά είναι: μέγεθος μπωλ και γενικά τύπος πίπας, βαθμός υγρασίας του καπνού, τρόπος γεμίσματος, αναφορά στη σύσταση του καπνού, δήλωση των γενικών προτιμήσεων του κριτικού και άλλα. Η κριτική για έναν καπνό δεν είναι αστεία υπόθεση. Παρ' όλα αυτά, διαβάζω συχνά εξαιρετικά πρόχειρες κριτικές που επί της ουσίας δεν προσφέρουν τίποτα στον αναγνώστη. Για παράδειγμα, συχνά σε μία "κριτική" δεν αναφέρεται ούτε η ποσότητα του εν λόγω καπνού που έχει καπνιστεί από τον "γευσιγνώστη", ούτε οι καπνιστικές του συνήθειες εν γένει, ούτε και η συνολική του εμπειρία (αν και η τελευταία φαίνεται από την ποιότητα του κειμένου της κριτικής). Δηλαδή, μπορεί κανείς κάλλιστα να καπνίσει ένα-δυο μπωλάκια ή έστω κι ένα ολόκληρο tin και μετά να γράψει μία εμπεριστατωμένη κριτική. Λυπάμαι, αλλά τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Από εκεί και πέρα, διαβάζουμε και ξαναδιαβάζουμε στερεότυπες και χιλιοειπωμένες ατάκες, σχετικά με τα αρώματα και τη λευκή στάχτη (αναρωτιέμαι ακόμα γιατί αυτό να είναι το ζητούμενο) στη λογική του copy-paste. Έτσι συντηρείται ο περιορισμός των επιλογών του νέου καπνιστή. Αλλά τελικά ο μύθος χτίζεται σε λανθασμένη βάση. Στη βάση της ημιμάθειας, της τεμπελιάς και του εντυπωσιασμού. Και η προχειρότητα αυτή συμπληρώνεται με φράσεις σχετικές με το room note, σε μορφή καλλιτεχνικών πινελιών και λογοτεχνικού ύφους χειρίστης ποιότητος, οι οποίες μεταφράζονται σε κρίσεις μη καπνιστών του περίγυρου επί του συγκεκριμένου καπνού. Ψάχνω ακόμα να βρω ποια είναι η θέση τέτοιων προσθηκών σε μία κριτική. Αλλά πέρα από αυτό, ένα άλλο σημαντικό σφάλμα είναι το ότι ο εκάστοτε επίδοξος κριτικός δεν μπαίνει στον κόπο να μας πει σε τι καπνίζει αυτόν τον άμοιρο τον καπνουδάκο. Στην Ελλάδα είναι πολύ της μόδας τα φίλτρα και οι υγροπαγίδες (το γιατί είναι μία άλλη, μεγάλη συζήτηση). Αποτελεί τεράστιας σημασίας ζήτημα να δηλώσει ο επίδοξος κριτικός τις κατασκευαστικές ιδιότητες της πίπας. Διότι, αν καπνίζεις με φίλτρο, τροποποιείται σε μεγάλο βαθμό η εμπειρία του καπνίσματος σε όλες τις εκφάνσεις της: γεύση, αιχμηρότητα, νικοτίνη κλπ. Αν καπνίζεις με υγροπαγίδα δε, τότε ο καπνός μεταλλάσσεται. Κατά τη γνώμη μου, βέβαια, η ύπαρξη της υγροπαγίδας κακοποιεί τόσο την αισθητική της πίπας, όσο και την ποιότητα του καπνίσματος, αλλά αυτό αποτελεί προσωπικό γούστο και είναι εκτός του θέματος της παρούσας ανάρτησης. Όταν λοιπόν μεταξύ του καιόμενου καπνού και της στοματικής κοιλότητας παρεμβάλλονται 22 συστήματα ψύξης, υγροποίησης, κατακράτησης και δεν ξέρω τι άλλο, τότε η γεύση του έστω, αλλάζει δραματικά. Επί της ουσίας καπνίζεις άλλον καπνό. Το ελάχιστο που μπορεί να κάνει λοιπόν ο επίδοξος κριτικός που καπνίζει με υγροπαγίδα (ή άλλα συστήματα φιλτραρίσματος, όπως το κοινό φίλτρο άνθρακα), είναι να το δηλώσει. Αυτό είναι η στοιχειωδώς έντιμη στάση απέναντι στον αναγνώστη της "κριτικής" του. Η απόλυτα έντιμη στάση, κατά τη γνώμη μου, θα ήταν να μην έγραφε καθόλου κριτικές, καθώς αυτές περιορίζονται αποκλειστικά σε καπνιστές πιπών με υγροπαγίδα ή φίλτρο.

Αλλά δεν αποτελεί μόνο η ύπαρξη ή μη οιουδήποτε φιλτραρίσματος πρόβλημα για μία κριτική. Και το φαινόμενο δεν είναι μόνο ελληνικό. Σε σχετικές ιστοσελίδες με παγκόσμια απήχηση βλέπεις το ίδιο μοτίβο να επαναλαμβάνεται: πολύ λίγοι μπαίνουν στον κόπο να το κάνουν σωστά. Και το αποτέλεσμα είναι να μη μιλάμε πλέον για καπνούς πίπας, αλλά για θρησκείες ή ποδόσφαιρο. Μία απλή λογική του τύπου 1-0, άσπρο-μαύρο, μου αρέσει-δεν μου αρέσει. Αυτό δεν είναι κριτική όμως, είναι κουβέντα καφενείου. Δεν προσφέρει απολύτως τίποτα στον αναγνώστη. Η μόνη πληροφορία που παρέχει σε τελική ανάλυση είναι το εάν ο συγκεκριμένος καπνός αρέσει ή όχι στον γράφοντα.

Για αυτό και δεν γράφω κριτικές (και αν το έχω κάνει στο παρελθόν, τις αποκηρύσσω σήμερα :-). Επειδή η διαδικασία αυτή απαιτεί χρόνο, γνώσεις, συστηματικότητα και συγκέντρωση. Δυστυχώς, όμως, η συνήθης τακτική χαρακτηρίζεται από έντονη προχειρότητα με ελάχιστες εξαιρέσεις.

Και εσύ ψάχνεις μέσα στα γούστα να βρεις την άποψη.