H πρώτη churchwarden (περίπου)

Ήταν μέρα αγοράς. Από εκείνες που έχεις σκοτωθεί στη δουλειά από τα χαράματα και ευτυχώς τα μαγαζιά είναι ανοικτά μέχρι τις οκτώ. Στάση μετρό και αποφασίζεις να πας αντίθετα από το σπίτι. Κέντρο, στάση Παν/μιο. Μπαίνω στου κ. Ρέντζη. Ευγενής χαιρετισμός και καρφί στα συρτάρια των Stanwell. Είχα κοζάρει από καιρό μια κοντόχοντρη αμμοβολής. Αλλά δεν ήταν εκεί. Κάποιος μου την είχε κλέψει (χαρά στον που την έχει). Χάζεψα αρκετές. Καταλήγω, λοιπόν, σε τρεις. Το εξάγωνο αμμοβολής, τον γυριστό σκύλο και την παριστάνουσα κολοκύθα καίτοι ξύλινη. Με μη εξηγήσιμες διαδικασίες, επιλέγω το εξάγωνο. Έχω ήδη μια smooth Hexagon και είπα να τη ζευγαρώσω. Συνήθως οι αμμοβολής βγαίνουν με κάποιες πλευρές λείες, αλλά αυτή είχε λείο μόνο το χείλος.





Τη στιγμή που έβαζα την Calabash πίσω στη θέση της, παρατήρησα ότι εκεί υπήρχε ένα μακρύ επιστόμιο Stanwell. Απόρησα, καθ' ότι γνώριζα ότι μόνο οι HCA πωλούνται με διπλό επιστόμιο. Επιχείρησα να βάλω το εν λόγω επιστόμιο στην Calabash. Τέλεια εφαρμογή. Ρώτησα τον πωλητή αν η Stanwell βγάζει την Calabash με διπλό επιστόμιο. Ο πωλητής με παρέπεμψε στον κ. Ρέντζη, ο οποίος με πληροφόρησε ότι το επιστόμιο είναι όντως από HCA, αλλά ορφανό. Κατόπιν μου είπε ότι ταιριάζει σε όλες τις Stanwell, ότι μπορώ να επιλέξω όποια μου αρέσει και θα πάρω μαζί δωράκι το επιστόμιο. Αυτό που πάντα έψαχνα ήταν μια churchwarden με μεγάλο μπωλ. Και η μετατροπή της Hexagon σε churchwarden Hexagon έλαβε χώρα. Το κάπνισμά της (με οποιοδήποτε επιστόμιο) επιβεβαιώνει για ακόμα μια φορά την ποιότητα Stanwell. Εκτός αυτού, είναι πραγματικά ένα κόσμημα:

Η Πρώτη Falcon

Τον τελευταίο καιρό έχω απροσδόκητες συναντήσεις. Μετά τον μικρό μου σκύλο, η Falcon International. Είχα βαλθεί να ανακαλύψω σημεία πώλησης καπνοσυρίγγων στη γειτονιά μου. Έμπαινα, λοιπόν, στα πιο απίθανα καταστήματα (είχα, βέβαια, exclusion criteria - δε ρώτησα στους φούρνους) και ρωτούσα αν πουλάνε πίπες. Μετά από κάμποσες απογοητευτικές αποκρίσεις (συχνά συνοδευόμενες από ειρωνικό μειδίαμα), πέτυχα διάνα. Μια Falcon International (straight dublin, smooth bowl) σε εξαιρετικά καλή τιμή. Στο διαδίκτυο της πετυχαίνω στα $50-$60. Στα εδώ καταστήματα, η χαμηλότερη τιμή που έχω πετύχει είναι 60 ευρώ. Οπότε καταλαβαίνετε τη χαρά που βίωσα βλέποντας το ταμπελάκι να γράφει €30. Εκτός από την ευχάριστη συγκυρία (οut of money, out of luck, looking for a falcon pipe), αντιμετωπίζω την αγορά αυτή ως μια ακόμα ανακάλυψη. Ας κάνουν "πιφ" οι high grade snobs για τα ταπεινά μου κατοικίδια (ιδιότυπη συνύπαρξη κυνός και πτηνού, τω όντι). Αυτές οι μικρές ανακαλύψεις είναι που μετατρέπουν μια απλή αγορά σε κυνήγι θησαυρού.

Προχωρώ στο νεοαποκτηθέν γεράκι. Καταρχάς αποτελείται από τρία τμήματα:

Το επιστόμιο δεν είναι από ακρυλικό ή βουλκανίτη, αλλά, δυστυχώς, από εύκαμπτο και μαλακό πλαστικό (πάλι στα φτηνιάρικα πέσαμε):


Είχε ένα περίεργο φίλτρο, το οποίο δεν είχα ξαναδεί. Σαν τα εξάρια στη διατομή, αλλά μακρύτερο (στο μήκος των 6mm medico paper filters). Μάλλον πατεντούλα της falcon, όπως και τα dry rings.


Ένα σημαντικό στοιχείο της Falcon είναι ότι εσωτερικά του shank και της βάσης του μπωλ υπάρχει αλουμίνιο. Η ιδέα είναι ότι έτσι ψύχεται ο καπνός.

Ακριβώς κάτω από το μπωλ υπάρχει ένας θάλαμος, ο οποίος (θεωρητικά τουλάχιστον) βοηθά στην ψύξη του καπνού.

Ο συγκεκριμένος θάλαμος χρησιμεύει επίσης στη συγκέντρωση της υγρασίας, ώστε να επιτυγχάνεται και στεγνό κάπνισμα. Το δαχτυλιδάκι (dry ring) στο κέντρο μαζεύει τα υγρά και έτσι δεν περνούν στο επιστόμιο.

Το μπωλ βιδώνει πάνω στην αλουμινένια βάση του. Αυτό έχει κυρίως οικονομική σημασία. Έχοντας ένα stem, μπορείς με πολύ λιγότερα χρήματα να αγοράσεις ένα δεύτερο μπωλ, αποκτώντας στην ουσία δύο πίπες. Η συνήθης τακτική είναι κάποιος να έχει 1-2 stems και περισσότερα bowls. Καλό rotation και εξοικονόμηση χρημάτων.

Η τρύπα βρίσκεται στο κέντρο του μπωλ. Από εκεί περνά ο καπνός στον θάλαμο και κατόπιν στο shank.


H Falcon μου προς το παρόν κάνει λιγότερα απ' όσα υπόσχεται. Με χαλάει ιδιαιτέρως το υλικό του επιστομίου, το οποίο, εκτός των άλλων ζεσταίνεται αρκετά. Κατά τα άλλα είναι μια σχετικά όμορφη πίπα (χωρίς όμως ιδιαίτερα νερά στο μπωλ), που καπνίζει καλά για τα λεφτά που έδωσα. Ο καθαρισμός της είναι πιο χρονοβόρος από αυτόν των συμβατικών καπνοσυρίγγων, γεγονός που με κουράζει (καθ' ότι είμαι φύσει και θέσει τεμπέλης). Παρ' όλα αυτά, καπνίζει στεγνά και η ευκολία που σου παρέχει με την εναλλαγή των bowls είναι ένα σημαντικός παράγων. Τελικά στο μέλλον ίσως αγοράσω μερικά extra bowls, ίσως και ένα αλουμινένιο stem.

Μερικές πόζες ακόμα:








Keep on puffin'

Cobs & Burley

Μετά από αρκετές δοκιμές, πιστοποίησα αυτό που έχω ακούσει πολλάκις. Τα καλαμπόκια αγαπούν το burley. Αν εξαιρέσουμε το καλαμποκένιο αυγό μου που προτιμά τον Sodalit, όλα τα υπόλοιπα αποδίδουν τα μέγιστα με burley blends. Εδώ και μερικούς μήνες είχα αρχίσει να αναρωτιέμαι αν όντως το να αφιερώνεις μια πίπα σε ένα είδος καπνού (ή, αν είσαι πιο ψυχαναγκαστικός, σε ένα συγκεκριμένο χαρμάνι) έχει κάποιο νόημα. Τελικά έχει (τουλάχιστον ένας αδρός διαχωρισμός για english blends, VAs, Aromatics). Ύστερα, όμως, προκύπτει το πιο δύσκολο ερώτημα: Ποια καπνοσύριγγα για ποιον καπνό;

Τουλάχιστον έκανα μια αρχή: Θα αφιερώσω μερικά cobs σε τρία ή τέσσερα συγκεκριμένα burley blends.

Μια σκοτούρα λιγότερη.

Ύγρανση καπνού

Ωραία. Αν ο καπνός είναι πολύ υγρός, τότε ανοίγουμε την κονσέρβα και αφήνουμε τον αέρα να κάνει τη δουλειά του. Χωρίς ανθρωποφαγικά ένστικτα, παρ' όλα αυτά, "για να νοστιμίσει το κορμί του". Αν όμως είναι πολύ στεγνός, τι κάνουμε, ελλείψει χρονομηχανής? Εύκολο. Πρέπει να επαναφέρουμε την υγρασία, αλλά σταδιακά. Έχω δοκιμάσει δύο λύσεις, που σε γενικές γραμμές δουλεύουν καλά. Αν ο καπνός είναι σε σακουλάκι, το οποίο μεταφέρετε για να φουμάρετε σε εξωτερικούς χώρους, μια εύκολη και πρακτική λύση είναι οι μικροί υγραντήρες. Μπορείτε να τους βρείτε εύκολα στο εμπόριο και είναι φτηνοί. Απλώς τους εμβαπτίζετε σε κρύο νερό για μερικά δευτερόλεπτα, σκουπίζετε καλά την εξωτερική τους επιφάνεια και τους πετάτε στον καπνό. Μετά από μερικές ώρες σίγουρα θα δείτε αποτελέσματα. Περιστασιακά, αναμοχλεύετε τον καπνό, ώστε να υγραίνεται ομοιόμορφα.

Υπάρχουν μεταλικοί υγραντήρες:


Και υγραντήρες από πηλό:


Μέχρι στιγμής έχω χρησιμοποιήσει μόνο τον πρώτο τύπο. Και πάει καλά.

Βέβαια, το καλύτερο είναι να μην έρχεται σε άμεση επαφή το νερό με τον καπνό. Μια λύση για τους καπνούς σε βάζα ή σε κονσέρβες (μιλάμε για αυτούς που μένουν σπίτι, αναμένοντας στο ράφι να επιλεγούν σε στιγμές γαλήνης) είναι η εξής:

Κόβετε ένα κομμάτι αλουμινόχαρτο στις διαστάσεις ενός σπιρτόκουτου. Κόβετε ένα ιδίων διαστάσεων κομμάτι απορροφητικού χαρτιού και το διπλώνετε κατά τέτοιον τρόπο, ώστε να έχει κατά προσέγγιση τη μισή περίμετρο από αυτή του κομματιού αλουμινόχαρτου. Ποτίζετε με κρύο νερό το χαρτί και το τοποθετείτε πάνω στο αλουμινόχαρτο. Τέλος, ακουμπάτε το αλουμινόχαρτο πάνω στον καπνό και κλείνετε το βάζο. Έτσι, το αλουμινόχαρτο εμποδίζει το χαρτί να έρθει σε άμεση επαφή με τον καπνό. Σταδιακά το νερό εξατμίζεται και ο χώρος εντός του βάζου καθίσταται πλήρης υδρατμών. Στην ουσία, αυξάνουμε τεχνητά την εντός του βάζου υγρασία. Κατ' αυτόν τον τρόπο ο καπνός ανακτά αργά και ομοιόμορφα τη χαμένη του υγρασία.

Μια επισήμανση: Στην περίπτωση που επιχειρούμε επαναφορά της υγρασίας ενδέχεται ο καπνός να χάσει λίγο από το άρωμα και τη γεύση του. Οπότε φροντίζουμε το σακουλάκι, το βάζο, η κονσέρβα ή οποιοδήποτε άλλο μέσο αποθήκευσης να είναι κλεισμένο καλά, ώστε να καθυστερούμε εξαρχής την ξήρανση.

Wet nightmares

Το πρόβλημα είναι ότι μέχρι τη μέση του μπωλ όλα πάνε καλά και μετά ξεσπά η κόλαση. Υγρό κάπνισμα, δάγκωμα στη γλώσσα, πικρή γεύση. Και αναρωτιέσαι τι πάει στραβά. Έχεις πληρώσει αδρά για να αγοράσεις έναν καλής ποιότητα καπνό. Έχεις δώσει αρκετά χρήματα για να αγοράσεις μία αξιοπρεπή καπνοσύριγγα γνωστής φίρμας, της οποίας η μηχανική φαίνεται άριστη και το ξύλο της καλό. Και παρ' όλα αυτά, η στοματική σου κοιλότητα υποφέρει κάθε φορά που καπνίζεις.

Κάτι σαν εσωτερικός μονόλογος τα παραπάνω. Όλες-όλες 3-4 είναι οι φορές που έχω φτάσει τον καπνό και την πίπα μου στα όριά τους. Και όταν λέω όρια, εννοώ καπνιστικής απόλαυσης. Κατά κάποιον τρόπο, ανακάλυψα εκ νέου τον Erinmore μερικούς μήνες μετά την πρώτη φορά που τον κάπνισα.

Τρεις είναι οι βασικοί παράγοντες που προκαλούν υγρό κάπνισμα. Καταρχάς, το έντονο και νευρικό κάπνισμα. Όταν κάποιος τραβά τζούρες, όπως και στο σιγαρέττο, γρήγορα και νευρικά, αυξάνει κατά πολύ τη θερμοκρασία εντός του μπωλ. Αυτό δεν κάνει μόνο κακό στην καπνοσύριγγα, αλλά έχει ως συνέπεια την αύξηση της υγρασίας. Δευτερευόντως, το κακό "πακετάρισμα" του καπνού. Όταν σπρώχνεις με μανία τον καπνό στο μπωλ, η συνέπεια είναι η πλήρωση των κενών. Ελλείψει κενών, έχουμε δυσκολία στην κυκλοφορία του αέρα. Οπότε ο καπνιστής υποχρεούται να καπνίσει με ένταση για να κρατήσει την εστία αναμμένη και να γευθεί τον καπνό. Το αποτέλεσμα είναι και πάλι η αύξηση της υγρασίας. Ο τρίτος παράγων είναι η υγρασία του καπνού πριν αυτός εναποτεθεί εντός του μπωλ. Πολλές φορές η υγρασία του καπνού εντός της συσκευασίας του είναι ανώτερη της επιθυμητής. Το πόσο υγρός πρέπει να είναι ο καπνός είναι ένα θέμα, ως έναν βαθμό, καθαρά προσωπικού γούστου. Ένας γενικός μπούσουλας είναι ο εξής: Κρατήστε μια μικρή ποσότητα καπνού σφιχτά ανάμεσα στα δάχτυλά σας και μετά από 1-2 δευτερόλεπτα αφήστε την να πέσει. Αν τα κομμάτια του καπνού παραμένουν ένα σώμα, τότε είναι πολύ υγρός. Αν θρυμματίζονται καθώς τα κρατάτε, τότε είναι πολύ στεγνός. Στην πρώτη περίπτωση, πάρτε μια μικρή ποσότητα καπνού (1-2 καπνίσματα) και αφήστε την πάνω σε ένα κομμάτι χαρτί για 1-2 ώρες. Ελέγξετε ξανά την υγρασία. Αν είναι ακόμα πολύ υγρός, υπομονή για μερικές ώρες ακόμα. Αυτό είναι μια καλή βάση. Από εκεί και πέρα, κάθε καπνιστής σιγά-σιγά ανακαλύπτει την ιδανική υγρασία, βάσει του δικού του γούστου.

Αυτά τα ολίγα για το ψυχρό και στεγνό κάπνισμα. Ξηραίνουμε λίγο τον καπνό, πακετάρουμε χαλαρά και καπνίζουμε τεμπέλικα. Άλλωστε, η βασική επιδίωξη του φουμαροκαπνοσυριγγισμού είναι η απόλυτη γαλήνη.